Voormalig GroenLinks-Kamerlid speelt in zijn kritiek op de DENK-kiezer op de man, niet op de bal. Benieuwd hoe lang het duurt voordat de intersectionele theologie de islamitische man ook wit verklaart.

 

Net fundamentalisten

In Nederland is een nieuwe groep allochtonen opgestaan, die wel de progressieve taal over intersectionaliteit spreken, maar tevens erg denigrerend zijn over de sociale omgeving waar ze vandaan komen. Ergens is dit natuurlijk wel logisch. Jonge mensen die hun eigen weg zoeken zetten zich vaak ergens tegen af en omarmen behoorlijk kritiekloos nieuwe ideeën. In de jaren zestig namen veel hoogopgeleide jonge mensen afstand van het christendom en onderwierpen zich aan de idealen van Marx en Marcuse. Iets wat je amper intellectuele vooruitgang kan noemen, maar dat terzijde. Je ziet onder sommige hoogopgeleide jonge moslims nu iets soortgelijks gebeuren. Oud-Kamerlid Tofik Dibi, Volkskrant-journalist Nadia Ezzeroili, GroenLinks-Kamerlid Zihni Özdil en vele anderen zijn geen moslim meer, of beleven hun geloof op een zeer vrijzinnige wijze, maar in het afbakenen van hun identiteit zijn het soms net fundamentalisten.

Zihni Özdil is geen moslim meer. Dat is uiteraard zijn goed recht. We leven in een vrij land, waarin je ook ongelovig mag zijn. Minder netjes is het wanneer je je atheïstische visie aan gelovigen wil opleggen. Toegegeven, die neiging had ik ook een tijdje toen ik uit de vrijgemaakte kerk stapte, maar ik ben milder geworden. Özdil stelt echter Kamervragen over islamitisch onderwijs, omdat uit een documentaire bleek dat steeds meer jeugd wordt onderwezen in strikte islamitische regels. Het is opmerkelijk dat hij dit doet, want in Nederland hebben we godsdienstvrijheid dat betekent dus dat je ook in de islam onderwezen mag worden. In onze democratische rechtsstaat is er ook plek voor conservatieve islamitische geluiden. Özdil wordt niet gedwongen zijn kinderen naar zo’n school te sturen. Pas als er op islamitische scholen strafbare feiten worden gepleegd moet de overheid ingrijpen. Maar dat was bij de islamitische school in kwestie geenszins het geval.

Zihni Özdil levert wel vaker te gemakkelijke kritiek. Deze week twitterde hij over een Pro-Palestijnse demonstratie, waar ‘Ya allah, bismillah, allahu akbar’ werd geroepen. Volgens de politicus was dit een standaard pro-Erdogan leus, terwijl het gewoon een islamitische leuze is. Er is niks specifieks Erdogan aan. Er waren voorts helemaal geen Turkse vlaggen op de Pro-Palestinademonstratie. Ergo: de GroenLinks-politicus probeerde goedkoop te scoren ten koste van conservatieve Turkse Nederlanders. Je mag natuurlijk best kritiek op deze groep en hun standpunten hebben, maar doe het dan goed.

 

Karikatuur

Wat Tofik Dibi in zijn stukje over DENK doet gaat nog een stapje verder. Uiteraard is er veel op DENK aan te merken. De partij ontkent de Armeense Genocide, neigt soms naar antisemitisme en probeert de verschillende bevolkingsgroepen in ons land tegen elkaar op te zetten. Niettemin kun je het DENK-electoraat niet over één kam scheren. Dat vergroot de tegenstellingen en versterkt de wagenburchtmentaliteit van de DENK-kiezers. Het is dan ook geen toeval dat De Dagelijkse Standaard de column van Dibi de hemel in prees.

Wat schrijft Dibi? Helemaal ongelijk heeft de voormalige politicus niet. Hij kaart de dubbele maat van DENK aan, een partij die wel kritiek heeft op racisme in Nederland maar haat tegen joden, Armeniërs enzovoort geen probleem vindt. Je zou hier ook nog kunnen wijzen op de zogenoemde Riffijnse kwestie. DENK is tegen zelfbeschikking voor de Berbers, maar vindt wel dat de Palestijnen zelfbeschikking moeten hebben. Dat is natuurlijk krom.

Maar toch, de voormalige politicus schetst een karikatuur van de Turkse (en Marokkaanse) DENK-kiezer. Deze kiezer zou man zijn, seksistisch, patriarchaal en hypocriet. In een poging om humoristisch te zijn schrijft Dibi dat de DENK-kiezer twee mobiele telefoons heeft. Een brave, waardoor hij een vrome moslim lijkt, en een stoute, waarop de telefoonnummers van zijn geheime vriendinnen staan. De DENK-stemmer is volgens Dibi ‘halal in de streets, haram between the sheets’.

Eigenlijk, zo bedacht ik mij, lijkt de DENK-kiezer van Tofik Dibi op de ‘volgevreten witte man’ waar woke progressieven, al dan niet kleur, zo tegen ageren. De ‘witte man’ is namelijk, aldus de karikatuur, namelijk een seksistisch, patriarchaal monster die niet gelooft in ‘witte onschuld’. Cabaretier Soundos El Ahmadi was net zo lollig over ‘witte mannen’ als Dibi over de DENK-kiezer. En nu is de cirkel rond, want de conservatieve moslim en de ‘witte man’ zijn dé twee vijanden van de woke allochtonen. Zij zijn de ‘onderdrukkers’, ook al zijn ze dat in de werkelijkheid vaak niet, en moeten daarom gebroken worden.

Benieuwd hoe lang het duurt voordat de intersectionele theologie de islamitische man ook wit verklaart.

 

Afbeelding: Wikimedia / Wikipedia Commons