De oud-premier werd 80 jaar.

 

Dit jaar is dus niet alleen Ruud Lubbers overleden, maar ook zijn opvolger Wim Kok. De PvdA-politicus begon zijn carrière bij het FNV, volgde in 1986 Joop den Uyl op als PvdA-leider, werd vervolgens minister van Financiën in het derde kabinet-Lubbers, alvorens twee paarse kabinetten te leiden als minister-president. Als FNV-voorman sloot hij in 1982 met de werkgeversorganisaties het Akkoord van Wassenaar. De FNV ging akkoord met loonmatiging, als dit gepaard ging met arbeidstijdverkorting. Het Akkoord van Wassenaar legde, samen met de verstandige bezuinigingspolitiek van Ruud Lubbers, het fundament onder het economische herstel van Nederland. Paars plukte hier in de jaren negentig de vruchten van.

Wim Kok stond in de jaren negentig als premier bekend als dé politicus van de Derde Weg. De PvdA sloeg onder hem een liberalere richting in. Dat was ook nodig, omdat de verzorgingsstaat dankzij Den Uyls beleid bijna onbetaalbaar was geworden. Vanwege zijn sociaal-liberale koers werd Kok door Labour-leider Tony Blair en de Amerikaanse president Bill Clinton als hét voorbeeld gezien van hoe linkse politiek realistische moest worden. In tegenstelling tot Den Uyl, die van politieke vergezichten hield, was Kok pragmatisch. In zijn roemruchte Rode Hoed-lezing van 1995 schudde Kok zijn ‘ideologische veren’ af, iets wat hem geliefd maakte bij coalitiepartners VVD en D66, maar omstreden bij GroenLinks en de SP.

Kok hield in 2002 de eer aan zichzelf, na het uitkomen van het kritische rapport over Srebrenica. Zijn opvolger Ad Melkert werd in het diepe gegooid en ging roemloos ten onder tegen Pim Fortuyn en Jan Peter Balkenende. Kok zei na zijn aftreden als premier de politiek vaarwel en had daarna commissariaten bij grote bedrijven, waaronder ING en Shell.

Van computers had Wim Kok lange tijd geen verstand.

 

Brainpower zong ook over Wim Kok

 

Afbeelding: Wikipedia / Wikimedia Commons