Jeroen Adema over morele ijdeltuiterij en de Tweede Wereldoorlog.

 

Donderdag is het weer dodenherdenking en daarover bestaat weer eens discussie. Kan er dan nooit eens ergens NIET over gekibbeld worden? En kunnen wij niet EEN dag in het jaar onze grote mond houden om diegenen te herdenken die gevallen zijn voor onze vrijheid? Blijkbaar is het antwoord snoeihard nee. Vorig jaar was de dodenherdenking een feest voor racisten. Dit jaar moeten de vluchtelingen weer worden herdacht. Onder de social justice warriors is alles geoorloofd om de blanke Nederlander van al het leed te beschuldigen dat er in de wereld heerst.

Maar in plaats van morele ijdeltuiterij en moddergooien is gepaste stilte op zijn plaats. Stilte voor mensen zoals mijn oudoom Wiebe Adema die een simpel en vreedzaam leven leidde op het Groningse platteland en die in 1939 werd opgeroepen voor het leger. Hij werd eerst bij de Grebbeberg gestationeerd en begin mei 1940 overgeplaatst naar Rotterdam. Tijdens het noodlottige bombardement van Rotterdam op 14 mei 1940 werd Wiebe Adema levensgevaarlijk gewond en op 15 mei 1940 stierf hij. Gevallen voor het Vaderland. Maar mijn oudoom vroeg niet om die oorlog. Iedere dag bad hij vurig tot de Heere dat Nederland net als in 1914 Duitse invasie bespaard mocht blijven. Het mocht niet zijn. Brute pech maakte een einde aan zijn leven.  Mijn oudoom was net getrouwd…

Mijn grootvader ontsprong de dans in mei 1940, maar aan de Arbeitseinsatz kon hij niet ontkomen. Hij overleefde de oorlog, maar mijn grootmoeder vertelde mij, toen ik nog klein was, dat het haar angstigste dagen waren. Iedere klop op de deur, ieder bericht kon een verschrikkelijk onheil betekenen. Wij kunnen het ons, 70 jaar na het einde van de oorlog, amper nog voorstellen. Anders had men de hastag #geen4meivoormij of de oproep om vluchtelingen te herdenken op 4 mei wel achterwege gelaten. Anders had men het niet in zijn of haar hoofd gehaald om de racismekaart te trekken. Zelden heb ik zo’n belediging gehoord.

Feest- en gedenkdagen respecteer je, ook al zijn die dagen niet de jouwe. Zelf heb ik niets met het Suikerfeest of Yom Kippur maar voor moslims en joden zijn dat hoogdagen. Daar past alleen maar respect. Laat hen die dagen vieren of herdenken zoals zij dat wensen.  Zelfs de Dag van de Arbeid respecteer ik. Ieder zijn hoogdag, ieder zijn ding. Zolang men zich aan de wet houdt mag van mij veel.

De houding van regressief links is daarom te verwerpen. Altijd en overal wil men hun wil aan ons opleggen. Met Pasen moet er ook uit de Koran voorgelezen worden. Anders voelen de moslimkindertjes zich niet “welkom”, en zo is er alle feestdagen wel wat. Wie wijst op Christenvervolgingen is al gauw een racist, want kruistochten, want kolonialisme. In Irak woonden ooit 400.000 Aramese christenen. IS heeft in 2015 zo’n 200.000 Arameeërs vermoord. Dat is pure genocide. Het Westen hield zijn kaken stijf op elkaar. IS vermoordt zo’n beetje alles en iedereen die niet in hun versie van de Islam gelooft, maar je moet hier heel voorzichtig over praten, want al snel wordt de islamofobiekaart getrokken. Terwijl IS tegelijkertijd zogenaamd niet islamitisch is en in politiek-correcte kringen Daesh (spreek uit Daaaaaasj) wordt genoemd.

Regressief links beknot dus mijn vrijheid. Wie wat benoemt is een racist en moet als zodanig worden geframed. Op de Joop en andere linkse sites schrijft men zich de blaren op de handen en op de NPO en RTL spreekt men openlijk schande over hoe racistisch wij (de witte man, de Nederlander, die overigens niet bestaat) wel niet zijn. Onderzoek toonde echter aan dat de Nederlander zich in het algemeen beleefd en beschaafd gedraagt. Mooi, want racisme is zeer onbeleefd. Dus hou eens op met die racismewaan.

Voor 4 mei geef ik al die drammerige social justice warriors eens wat huiswerk mee. Denk eens na over wat vrijheid echt betekent. Denk ook eens na over waarom het slecht is andere mensen in hun vrijheid te beknotten. Hopelijk komen onze GroenLinks-stemmende vrienden dan tot de conclusie dat hun vrijheid eindigt bij de vrijheid van een ander. Beknot elkaar eens niet. Respecteer gewoon eens dat veel mensen op 4 mei de gevallenen van de Tweede Wereldoorlog willen herdenken. Het hoeft jouw dag niet te zijn maar respecteer het. Ook dat is vrijheid, accepteren dat je niet altijd alles kunt doen zoals je het zelf wilt doen.