Identity Politics is als een kwaadaardige tumor. Het gaat er in de politiek niet meer om wat wij doen of wat wij vinden, maar om wie wij zijn. Politiek verwordt tot narcistische navelstaarderij. 

 

Op rechts is nationalisme terug van weggeweest. Het CDA wil het Wilhelmus verplicht stellen en maakt reclame voor oud-Hollandse spelletjes, het Forum voor Democratie waarschuwt tegen het homeopathisch verdunnen van het Nederlandse volk en de PVV komt in verzet tegen meer Marokkanen de vermeende islamisering van onze samenleving.

Maar niet alleen rechts is geobsedeerd door onze navel. Ook op links is Identity Politics dominant geworden. De grootste partij op links is niet voor niets GroenLinks, de partij die excelleert in het zich druk maken over triviale kwesties, zoals zittend plassen en aparte WC-potten voor transgenders. Ook de partij Artikel1, die er op 15 maart niet in slaagde om in de Tweede Kamer te komen, en DENK doen aan linkse Identity Politics. Zij stellen in hun politiek raciale en religieuze verschillen centraal.

Identity Politics is romantische politiek en derhalve anti-Verlichting. Het gaat niet om het rationeel denkende individu maar om de gevoelens van de groep. Nationale, etnische, religieuze en andere groepen hebben de neiging zichzelf als slachtoffers voor te stellen, die bedreigd worden door de boze buitenwereld. Voor de PVV zijn de externe vijanden de islam en de vluchtelingen. Zij zouden de Nederlandse waarden, zoals Zwarte Piet en de kerstboom, bedreigen. Ook het CDA, hoewel netter, vist in deze vijver. De Verlichting, die de gelijkheid propageert tussen man en vrouw, blank en zwart, atheïst en gelovige, is de duivel. In wezen is de linkse Identity Politics niet veel anders. Bij links zijn de grote boosdoeners de witte man, Amerika en natuurlijk Israël. Gelijkheid voor de wet en gelijke kansen zijn in werkelijkheid institutioneel racisme, patriarchaat en wit privilege. En eigenlijk heeft Geert Wilders de verkiezingen gewonnen, ook al wordt hij nu uitgesloten door VVD en CDA.

Social Justice Warrior Sander Philipse is een typische vertegenwoordig van het nieuwe links, dat zich alleen maar druk maakt over identiteitskwesties. Philipse gaat in zijn ijver heel ver en verketterde enkele weken ook de feministische schrijfster Sarah Sluimer, omdat zij waagde in De Balie op te treden. De Balie is een immers racistisch hol waar je als fatsoenlijk linksmens niet mag komen, anders word je ook racist, ofzo.

Sunny Bergman, die haar film ‘Wit is ook een kleur’ in De Balie presenteerde, en Joop-hoofdredacteur Francisco van Jole, die met mij in het panel zat om deze film te becommentariëren, deugen als we het betoog van Philipse consequent doorredeneren dan ook niet. Hier heb ik hem echter nog niet over gehoord. Blijkbaar beperkt zijn kritiek zich tot mensen buiten zijn vriendenkring.

Maar nu keert Philipse zich dus ook tegen het atheïsme van Arjen Lubach. Atheïsme wordt door Philipse weggezet als ‘agressief wit, mannelijk, oppervlakkig anti-theïsme’. Want atheïsme is behalve kritisch op het christendom (dat is natuurlijk heel goed volgens links) ook kritisch op de islam. En dat mag niet. Want dat is per definitie racistisch, ofzo.

Linkse Identity Politics is regressief links. Door de groepen zo centraal te stellen wordt vergeten, al dan niet bewust, dat groepen ook onderdrukkend kunnen zijn. Misschien worden moslims in Nederland als groep gemarginaliseerd, daarover verschillen we hier met elkaar  van mening, maar dat strenge moslims andere moslims – homoseksuele moslims, echte feministische (lees niet: intersectionele) moslima’s, sjiieten, soefi’s enzovoort enzovoort – discrimineren is een feit. Om maar te zwijgen over afvallige moslims. Dit weekend riepen Pakistaanse moslims, ook ‘gematigde moslims’, op om een atheïstische Pakistaanse blogger op te hangen. Regressief links hoor je uiteraard nooit over zulke kwesties boos worden, want als je voor slachtoffers van de fundamentalistische islam opkomt speel je Geert Wilders in de kaart, ofzo.

Identity Politics is als een kwaadaardige tumor, die de politiek van links en rechts verpest. Het gaat er niet meer om wat wij doen of wat wij vinden, maar wie wij zijn. Politiek gaat hierdoor helemaal nergens meer over. Het verwordt tot narcistische navelstaarderij.