Over onzekere mannen, Jordan Peterson en de EO-mannendag. 

 

Mannen komen van Mars en vrouwen komen van Venus, luidt een bekend gezegde. Tussen mannen en vrouwen bestaan er biologische verschillen en ook verschillen in mentaliteit, ofschoon natuurlijk lang niet iedereen aan het stereotypebeeld van een echte man of een echte vrouw voldoet en we dus een beetje moeten oppassen hiermee. Het feminisme van tegenwoordig, dat intersectioneel is, wil de  verschillen tussen man en vrouw het liefst zo veel mogelijk uitwissen, terwijl tegelijkertijd de ‘witte man’ als vijand wordt aangemerkt. Die witte man zou immers geprivilegieerd zijn, een onderdrukker, een kolonialist, blablabla. Allemaal Grachtengordel/UvA-taal waar ik een beetje misselijk van word, maar daar wil ik het vandaag niet over hebben.

In reactie op de linkse identity politics van het intersectionele feminisme is namelijk een rechtse identity politics opkomst, die van boze witte man. Deze boze witte man is net als de intersectioneel geobsedeerd door gender en kleur en voelt zich slachtoffer van een snood complot. Niet institutioneel racisme, wit privilege en het patriarchaat zijn verantwoordelijk voor de ellende in de wereld, maar cultureel marxisme, postmodernisme en natuurlijk de vluchtelingen en de islam. En net als de intersectioneel is de boze witte man volstrekt humorloos. Want Jordan Peterson en Wierd Duk zijn immers immer bloedserieus.

De nadruk op mannelijke identiteit is niet nieuw. Bijbelgetrouwe christenen uit de evangelische hoek kwamen hier al eerder mee, in reactie op de inderdaad nogal vrouwelijke evangelische cultuur, waar het draait om empathie, liefde, gemeenschap en worship. De evangelische man voelt zich hierdoor onzeker. De EO-mannendag of zo’n ander christelijk evenement, de 4e Musketier (ik moest even Google gebruiken voor die laatste), had daarom enkele jaren geleden als slogan dat christenmannen hun ‘mannelijkheid weer moesten tonen’. Toen ik de christenman die met deze folder rondliep vroeg wat de Bijbel van potloodventen en dickpics vond duurde het echt een paar seconden voordat het kwartje viel.

En dit is ook het kernpunt. Het vermogen om te relativeren, om jezelf niet al te serieus te nemen, is bij de bange, boze en onzekere witte man volstrekt afwezig. Hij speelt het spel volgens de regels die door zijn tegenstanders zijn opgesteld en laat zich in een rol dwingen. Dan sta je al op 2-0 achterstand. Laten we gewoon onszelf blijven. En dat betekent ook dat je je identiteit helemaal niet hoeft te definiëren. Je bent wat je doet.