De Belgisch/Libanese auteur en columnist Dyab Abou Jahjah werd eerder deze week door zijn krant De Standaard aan de kant gezet, nadat hij zich op zijn Facebookpagina lovend had uitgelaten over de daders van een aanslag in Jeruzalem. Refererend naar een uitspraak van Malcolm X stelde Abou Jahjah dat de Israëlische bezetting ‘by al means necesarry’ mag en moet worden bestreden. Het is ironisch genoeg niet eens de meest bizarre uitspraak van Abou Jahjah uit het recente verleden, maar het is goed om te zien dat De Standaard hier blijkbaar een grens heeft getrokken. Vrijheid van meningsuiting betekent niet dat iedereen de plicht heeft het uiten van een bepaalde mening te faciliteren.

Dat Abou Jahjah, die eerder dit jaar overigens het stralende middelpunt was van een aflevering van VPRO’s Zomergasten, zijn pennenvruchten wel nog altijd kwijt kan bij voormalig verzetsuitgeverij De Bezige Bij zou de directie van die uitgeverij te denken moeten geven. Abou Jahjah noemt zichzelf een radicaal en doet dan ook geen enkele moeite om zijn extremistische imago van zich af te schudden. De angst om van censuur beticht te worden zit er bij sommigen blijkbaar goed in. Ten onrechte.

Toen Abou Jahjah te gast was bij Zomergasten konden we al zien dat in bepaalde linkse kringen wordt ontkend of gebagatelliseerd dat de Libanees meerdere extreme en soms zelfs antisemitische uitspraken heeft gedaan. Hij zou juist een verbinder zijn die een ander model van integratie voorstaat. En wat kan daar nu mis mee zijn? Een heleboel, zo bleek ook deze week weer. Het is pijnlijk om te zien dat dezelfde mensen die zeggen te strijden voor mensenrechten en rechtvaardigheid, geen enkel bezwaar hebben tegen iemand die barbaars bloedvergieten verdedigt. Het pure kwaad dat Abou Jahjah voorstaat, wordt hiermee salonfähig.

En daarom is het een hoopvol signaal dat Abou Jahjah door zijn krant eindelijk de deur werd gewezen. De harde kern van zijn achterban zal dit weliswaar uitleggen als censuur, Abou Jahjah zelf deed dit op internet ook al, maar voor de grote groep mensen die denken dat het met de auteur allemaal wel meevalt is het een wake up-call. Abou Jahjah is geen verbinder, geen vrijheidsstrijder. Abou Jahjah is een terrorisme-goedprater die flirt met geweld. Hoe vaak hij ook gezellig op de thee gaat bij Sunny Bergman en Anja Meulenbelt.

Het valt te hopen dat Abou Jahjah niet binnen enkele dagen een functie krijgt aangeboden bij een andere krant, want dan is dit effect direct weer teniet gedaan. Maar zijn uitspraken over de aanslag in Jeruzalem waren zo weinig verhullend over zijn ware gedachtengoed en intenties, dat wie hem nu nog een podium wil bieden bewust te kwader trouw is.