Jeroen Adema over gentrificatie in de Maasstad. 

 

Een echte arbeidersstad

Wat in Den Haag en Amsterdam uitgegeven wordt, dat wordt in Rotterdam vergaard. Rotterdam is een stad niet lullen maar poetsen en geen fratsen zoals in Amsterdam. “Er moet gewerkt worden”  Die werklust is er in Rotterdam ook wel aan af te zien. Nog tijdens de oorlog was men bezig met het heropbouwen van het  stadscentrum. Rotterdam was ook de eerste Nederlandse stad met een metro. Toen men in Amsterdam nog bezig was met het bakkeleien over de Noord-Zuid-lijn had Rotterdam al een serieus metronet. Wat je ook van Rotterdam vindt. Vies van werken is men er niet. Het is dan ook een echte arbeidersstad.

Er is echter wel het een en ander veranderd. Waar vroeger de PvdA de scepter zwaaide heeft nu Leefbaar Rotterdam die rol op zich genomen. Samen met het CDA en D66 zit Leefbaar in het college, al worden ze daar tegenwoordig door de ChristenUnie gedoogd want een raadslid van Leefbaar is overgestapt naar NIDA. Dus de christenen spelen sleepwagen voor een college dat uitblinkt in Law en Order maatregelen en neoconservatief beleid. Van het CDA had ik dat wel verwacht dat ze daarin mee zouden gaan. Maar wat D66 daarin doet is mij niet duidelijk. Maar het gaat vandaag niet over D66. Het gaat vandaag over het feit dat het wonen in Rotterdam verworden is tot een privilege voor de rijken.

 

Mijnkintbuurt wordt bakfietsbuurt

Via Kirsten Menzel, actief voor de Socialistische Partij, bereikte mij het bericht dat de gemeente de Mijnkintbuurt in de deelgemeente Charlois wil revitaliseren. Dat betekent dus dat alle oude woningen tegen de vlakte worden gegooid en worden vervangen door nieuwere luxere en dus duurdere woningen. De bewoners van de koopwoningen werden uitgekocht. Ze kregen € 100,000.- voor hun oude woning. Dat lijkt veel maar het is zeker niet genoeg om een nieuwe woning te kopen. Goede betaalbare koopwoningen zijn in de regio Rotterdam heel schaars en uitwijken naar de randgemeenten is voor deze mensen geen optie. Maar voor de huurders in de Mijnkintbuurt is het vele malen erger. Zij hebben volgens Menzel te horen gekregen dat Woonstad de huur op gaat zeggen. De huurders konden een urgentieverklaring meekrijgen en dat was het. Dat de huurders ook recht hadden op bezwaar tegen de aangekondigde maatregelen dat stukje werd hen NIET medegedeeld. Het is niet evident om in Rotterdam en omstreken snel een betaalbare huurwoning te vinden. Ook met een urgentieverklaring is de wachtlijst lang en dat betekent dat veel huurders snel in de klauwen komen van huisjesmelkers. Ook het hebben van burgerrechten is in Rotterdam dus een privilege voor de rijkeren.

De tegenstanders van dit beleid hebben geprobeerd om via een referendum deze praktijken te voorkomen. Daarin zijn ze niet in geslaagd. Bijna 17% % van de stemgerechtigden kwam opdagen en een fikse meerderheid van die stemmers was tegen. De geldigheidsdrempel van 30% werd dus niet bereikt en voor de bewoners van ondermeer de Mijnkintbuurt is dat zeer slecht nieuws. Het aantal sociale huurwoningen zal gaan dalen en die worden niet door middeldure woningen maar door woningen uit het duurdere segment vervangen. De Mijnkintbuurt moet een creatief gemengde wijk worden (Dat is niets meer en minder dan een buurt voor bakfietsmoeders en hipsters.) Nu zegt de gemeente Rotterdam zelf dat zij de getroffen huurders een urgentieverklaring geven maar verder doet zij niets. Verder heb je nog de Rotterdamwet die het mensen met een laag inkomen het nog knap moeilijk maakt om op Rotterdam Zuid een (vervangende) huurwoning te krijgen. In mijn gesprek met Kirsten Menzel werd duidelijk dat betaalbare woningen moeilijk te vinden zijn.

Dat de gemeente Rotterdam oude buurten wil revitaliseren is in zijn geheel niet erg. In mijn eigen stad is dat gebeurd met volkswijken zoals het Pathmos en de Laares waar men nu steeds meer een mix ziet van jonge ondernemers en arbeiders. Niemand hoefde zijn huis te verlaten. Ook na de verschrikkelijke vuurwerkramp die het Roombeek in een mooie upperclass buurt veranderde zijn er nog straten en pleinen waar arbeiders wonen in kleinere huizen omdat ze een terugkeerrecht kregen. Enschede laat zien hoe het wel kan. Een gemeente is verplicht om iedere burger te assisteren bij een herstructurering en ja dat kost geld, veel geld. De bouw van buurten voor rijkere mensen mag echter niet tot het leed van de armeren bijdragen. En dat heeft wat mij betreft niets met links of rechts te maken. Goed en leefbaar wonen is een recht en geen privilege voor de rijkeren alleen…

 

Afbeelding: Google Maps