Naar aanleiding van demonstratie tegen Donald Trump schreef Ewout Klei een polemische pennenvrucht tegen de intersectionele feministen. Niet dat hij een trumpiaan is. Integendeel zelfs. Maar lieven de poezengrijper dan poezenmutsen.

 

Het feminisme van nu is tegenwoordig intersectioneel. Officieel houdt dat in dat er niet alleen naar de man-vrouw-verhouding moet worden gekeken, maar ook naar religie en ras. In de praktijk betekent het echter dat feminisme van een emanciperende beweging getransformeerd is in een regressieve ideologie, een reactionair geloof dat zich keert tegen de principes van de Verlichting. Vrijheid, gelijkheid en broederschap zijn institutioneel racistisch geworden, ofzo. Als je kritisch bent over het dragen van een hoofddoek of een boerka, of boos wordt wanneer er vrouwen in Keulen worden aangerand door Noord-Afrikanen, dan ben je volgens de intersectionele feministen namelijk een racist. Even Godwinnen: net als nationaal-socialisme is intersectioneel feminisme een rancuneleer. Het is rancune tegen witte mannen. Een rancune die zich vermomt als wetenschap. Het is een kwaadaardige rancune die voor nog meer polarisatie in de samenleving zorgt.

Sowieso houd ik niet van demonstreren, maar de Women’s March tegen Trump maakte mij echt bijzonder misselijk. Wat een stelletje schijnheilige feministische femelaars. Een van de organisatoren van de mars in Washington, Linda Sarsour, is helemaal niet voor vrouwenrechten maar is gewoon een islamistische (lees niet: islamitische) activiste. Dat is blijkbaar een goede zaak. De dames in kwestie, hypocriet als ze zijn, protesteren natuurlijk nooit tegen vrouwenonderdrukking in Saoedi-Arabië of in Afrika, maar moeten altijd de ‘witte man’ hebben. Blijkbaar is Trump het ultieme symbool waarop ze hun rancune kunnen projecteren. In Saoedi-Arabië mogen vrouwen geen auto rijden, worden vrouwen die vreemd gaan (of daarvan worden beschuldigd) geëxecuteerd door middel van steniging of onthoofding. Dan heb ik het nog niet eens gehad over de vrouwelijke gastarbeiders uit India, Indonesië, de Filipijnen en Sri Lanka, die onder zeer zware omstandigheden werken, dikwijls worden mishandeld en niet zelden ook een kopje kleiner worden gemaakt. Maar hier mag je dus niks over zeggen van de dogmatische dames. En als je de feministische dubbele moraal aankaart ben je ook fout. Ik geloof niet in rassen en ik ben niet tegen ‘de’ islam. Het intersectionele feminisme, dat recht praat wat krom is en krom is wat recht, daar ben ik voor de volle 100% tegen. Het is een kwaadaardige ideologie.

Behalve rancuneus en kwaadaardig is intersectioneel feminisme ook een vorm van decadentie. Het is verraad aan onze westerse waarden. Het is verraad aan de universele mensenrechten. Intersectioneel feminisme is regressief links. In naam van de intersectionaliteit wordt de emancipatiegedachte onverdoofd ritueel geslacht op het altaar van de politieke correctheid. Intersectionele feministen haten Ayaan Hirsi Ali, omdat zij kritisch durft te zijn op de fundamentalistische islam. Dat is vloeken in de feministische kerk. Slachtoffers worden immers alleen erkend als zij passen in het ideologische plaatje van regressief links. Dus alleen wanneer de (vermeende) dader een ‘witte man’ is.

Moet je de vrouwonvriendelijke opmerkingen van Trump dan maar met een korreltje zout nemen? Ja. Het is natuurlijk vooral stoere mannenpraat, niet heel netjes en ook niet heel presidentieel, maar Trump is vooral fout om andere zaken. Zijn flirt met autoritaire leiders als Poetin, Nawaz Sharif van Pakistan en Erdogan bijvoorbeeld. En zijn idee dat de EU moet worden afgeschaft. Intersectionele feministen stellen zich vreselijk aan over Trump. Het geelgallige gezeik van de gramstorige gleuven gaat alleen maar over bijzaken. En het is natuurlijk ook en vooral een manier om hun orwelliaanse oligarchie – alle mensen zijn gelijk, maar sommige mensen zijn meer gelijk dan andere – door onze strot te duwen. Vrouwen met een genuanceerde mening over Trump worden overschreeuwd door de extremisten. Want linkse extremisten kapen altijd elke demonstratie, of die nu tegen Zwarte Piet, Israël of Trump is.

Hoe bestrijd je intersectioneel feminisme? Met feiten en argumenten natuurlijk, maar daarnaast vooral met humor. Als echte gelovigen zijn intersectionele feministen immers volstrekt humorloos. In Umberto Eco’s roman De naam van de Roos beweert de oude blinde monnik Jorge dat God nooit heeft gelachen. Hij is bereid om deze heilige overtuiging met moord en brand te verdedigen tegen de twijfel van ongelovigen. Net als Jorge propageren intersectionele feministen theocratische tirannie. Gelukkig is de terreur alleen nog geestelijk (alhoewel, ik ben er niet gerust op), maar voor hoe lang nog?

 

PS

Linda Sarsour, die Saoedi-Arabië verdedigt, krijgt een koekje van eigen deeg.

Sarsour

 

 

Witte intersectionele feministe denkt voor zwarte dame in Starbucks-achtig etablissement (misschien nepnieuws, maar het is sowieso leuk).

Intersectionele feministen in Berlijn roepen Allahu Akbar.