Er zijn spannender onderwerpen op een dag als vandaag: de moord op Els Borst, het linkse protest tegen ‘zeeschurk’ Michiel de Ruyter, de Auschwitz-herdenking, Griekenland, of de dood van de Egyptische activiste Shaimaa al-Sabbagh. Maar saaiere onderwerpen zijn soms minstens zo veelzeggend. En daarom wil ik het nog eens hebben over die Zorgwet van minister Edith Schippers.

U weet nog wel: vlak voor de Kerst dacht Schippers een mooi akkoord te hebben ‘uitonderhandeld’, dat alleen nog even door de Eerste Kamer moest worden aangenomen. De 38ste stem van de C5 was met een ambulance vanaf de Veluwe naar het Binnenhof getransporteerd, zodat er eigenlijk niets meer mis kon gaan. Totdat de drie musketiers van de PvdA-fractie – Adri Duivesteijn, Marijke Linthorst en Guusje ter Horst – aan het einde van een lange dag hun ‘nee’ lieten horen – bang als zij zeiden te zijn voor een te grote rol van de zorgverzekeraars en een beperking van de vrije-artsenkeuze.

Crisis in Den Haag. Een woedende Schippers, die een week eerder al een ander wetsvoorstel had moeten terugtrekken, beende naar het Torentje, waar vier dagen van intensief overleg volgden. De VVD-top bleek niet bereid het kabinet over dit bedrijfsongeval te laten vallen, en de PvdA-top toonde zich van haar uiterste mierzoete zijde, bereid en tot het uiterste toegewijd om een oplossing te vinden. Die oplossing kwam er, daags voor het Kerstreces, maar bleek geen oplosing. De coalitie (C2) dacht het wetsvoorstel iets aan te passen en de plannen van Schippers er desnoods met een Algemene Maatregel van Bestuur door te drukken. Maar dat was buiten het staatsrechtelijk geweten van de C3 gerekend, die dat maar niets vonden, en buiten de voorzitter van de Eerste Kamer, mevrouw Ankie Broekers-Knol, die dit plan een ‘belediging’ van de Senaat noemde.

En zo zijn de dames en heren politici op vakantie gegaan. Wat nu?

Adri Duivesteijn is via zijn twitteraccount en een brief aan het kabinet scherpe, steeds scherpere kritiek op het wetsvoorstel blijven uiten, ook nu er een soort onafhankelijk kwaliteitsinstituut zou komen om (in plaats van de verzekeraars) artsen te selecteren, en ook Ter Horst en Linthorst hebben er geen blijk van gegeven dat zij bereid zijn in de richting van het kabinet te bewegen. De oplossing van half december ligt dus, een maand later, in de prullenbak en Schippers is natuurlijk niet bereid om nog eens een blauwtje in de eerste Kamer te lopen.

Het ziet er daarom naar uit dat het oorspronkelijke voornemen – een nieuw aangepast wetsvoorstel, dat met kokend water alsnog door het parlement wordt heen gegoten – van de baan is. Zo’n nieuw voorstel moet bovendien de gewone lange weg afleggen, van advisering door de Raad van State, nieuwe hoorzittingen, tot behandeling in Tweede en Eerste Kamer. Het is nog maar de vraag of dat voor de samenstelling van de Eerste Kamer (op 26 mei) gaat lukken, waarbij ten slotte nog maar moet blijken of de Eerste Kamer met de drie musketiers in haar midden het voorstel dan wel steunt.

Wat nu dus lijkt te gaan gebeuren is dat het kabinet de tijd neemt, en met dit wetsvoorstel gewoon naar de nieuwe Eerste Kamer gaat. Natuurlijk gaat de PvdA zetels verliezen, maar die zullen grotendeels aan D66 ten goede komen. Het is daarom alles behalve denkbeeldig dat de C5 na 26 mei toch weer een meerderheid in de Eerste kamer zal hebben, en een versleuteld wetsvoorstel daar toch kan passeren.

Deze gang van zaken laat zien dat de PvdA-top, de leiding van de partij en van de fracties in Tweede en Eerste Kamer, losgezongen is van de leden. De gewone band tussen top en leden – een band van eensgezindheid en vertrouwen – is volledig weg, en de top wacht gewoon het moment af waarop de dissidenten via natuurlijk verloop verdwenen zullen zijn, om het daarna weer eens te proberen. Het is niet fraai. En het lijkt me vooral een signaal van een partij in ontbinding.