In mijn tijd bij GroenLinks tot nu toe heb ik veel partijgenoten als ruimdenkend ervaren. Echter, zoals bij elke partij, zijn er ook bij onze partij taboes. Zoals het zich nu laat aanzien zijn de taboes bij GroenLinks overduidelijk wit privilege en racisme. Kritiek daarop is mogelijk, maar niet zonder uitgemaakt te worden voor nazi of claims dat je niet GroenLinks-waardig bent. We staan voor nu voor de uitdaging om taboes te doorbreken en zo autoritaire trekjes te voorkomen.

Naar aanleiding van de neonazi protesten in de universiteitsstad Charlottesville schreef Justine van de Beek, ook bekend van Stellingdames, een column over het protest. Zij gaf de schuld aan de ‘radicalisering van de witte man’. Als je dat als oorzaak van de rellen in Charlottesville noemt, heb je de essentie van de gebeurtenis volledig gemist. Het is een reflex van iemand die diep zit ingegraven in de bubbel van identiteitspolitiek-fetisjisten. Daarop schreef ik een reactie: de oorzaak is heel ergens anders te zoeken, namelijk bij president Trump die weigerde zich uit te spreken tegen nazi’s en daarmee deze extreme groep een vrijbrief en een podium gaf voor hun gedrag. Ook leverde ik enige kritiek op het fenomeen ‘white privilege’.

De reacties waren niet mild, integendeel. Door mijn eigen partijgenoten en door mensen buiten de partij werd ik op social media aan de schandpaal genageld. Ik zou het lidmaatschap van GroenLinks niet waard zijn, ik zou racisme in stand houden en last but not least: ik zou een nazi zijn. Anne Fleur Dekker claimde dat ik het bestuursjaar bij DWARS, de jongerenafdeling van GroenLinks, louter en alleen voor mijn eigen carrière zou hebben gedaan. Inhoudelijke argumenten waren er amper te vinden en het was een hoop gejijbak. Leest en oordeelt u allen zelf. Natuurlijk ben ik geen nazi, noch een fascist. Wel heb ik een mening over Charlottesville die afwijkt van de mening van Social Justice Warriors. Hun identiteitspolitiek vind ik namelijk een obstakel in het publieke debat en een aanjager van kloofvorming.

Taboes bestaan binnen alle partijen. Zoals euthanasie een enorm lastig onderwerp is binnen de christelijke partijen, zijn ook in de linkse kerk taboes te vinden waar niet over gesproken mag worden. Laat ik het volgende stellen: absolute waarheden bestaan in de politiek amper. De voorwaarde van het publieke debat is dat het open is, voor iedereen, en dat overal over getwijfeld mag worden. Het creëren van een taboe vergroot de angst voor het onderwerp en nekt daarmee gezonde meningsvorming. Het deed me denken aan de angst die in de Harry Potter films was voor Voldemort. Oh wee als je zijn naam alleen al noemde.

Alle ‘Voldemort-onderwerpen’ moeten aangekaart worden in het publieke debat, maar ook binnen een politieke beweging. Wanneer we de discussie niet gaande houden en genoegen nemen met taboes, ontstaat er een autoritaire sfeer waar kritiek niet mogelijk is. In een democratie kan dat nooit de bedoeling zijn. Daar moeten we voor waken.