Is het jullie ook opgevallen hoe democratie steeds meer als een gevaar voor de stabiliteit van de gemeenschap wordt beschouwd in plaats van dat het als een recht wordt gezien? Als verkiezingsuitslagen voor gevestigde partijen tegenvallen komt dat altijd door ‘de verdwazing van het electoraat’, of door een bepaald onderwerp (vluchtelingen, economische crisis) dat ‘nou eenmaal voor sentimenten zorgt’.

Is het jullie ook opgevallen hoe -in het verlengde daarvan- wordt gedaan alsof het uitbrengen van een stem dus eigenlijk een wapen is? Alsof mensen met het aankruisen van een hokje een daad van agressie plegen, waarbij de uitkomst tot zelfverkozen chaos of onvrede leidt. Een soort risicodemocratie: ja, nu is alles kapot, maar dat was vermijdbaar! Stemmen moet blijkbaar vooral gehoorzaam gebeuren, op partijen die nergens een oplossing voor hebben, volgens de regels van de angst. Het ís opvallend en het maakt de EU -en de lidstaten die eronder hangen- in wezen tot een autoritaire familie, een stelsel waarin het recht (!) op een individuele stem verward wordt met een persoonlijke aanval op de groep, De Familie zelf. De EU Familie is zo’n autoritaire familie.

Brexit

Een volk dat zo slordig en ongehoorzaam omgaat met democratie, zoals met de Brexit, mag er straks niet meer mee spelen, voorzie ik. Want als De Familie er niet meer van op aankan dat iedereen het script volgt, waarin onder andere staat dat iedereen het vijandbeeld van islamofobe populisten moet aanhangen, dan zit er niets anders op dan die veilige samenleving er via een Superstaat doorheen te drukken. Wie niet luisteren wil moet maar voelen. Het is voor jullie eigen bestwil! Daar komt vader Juncker al aan, samen met al zijn lidstaatneven, zoals Rutte en Pechtold, die ons weer in het fatsoenlijk gareel zullen brengen. Bij het Oekraïne referendum waren we ook al zo ongehoorzaam! Democratie moet maar even pijn doen, zodat we het afleren. De EU mensen, dát is de droom, wat is er mis met ons?! Jullie stellen De Familie teleur!

Vanwaar al die ongehoorzaamheid? Wat bezielt mensen om zo rigoureus uit de EU te stappen? Ik bedoel, van een beetje ondemocratische, autoritaire invloed is nog nooit iemand slechter geworden en het is zeker nog geen reden om niet de vruchten te plukken van zo’n familiair systeem: wie goed doet, goed ontmoet, er vallen centjes te halen in Brussel, voordeeltjes, veel werk ook, zekerheid, en we mogen bij elkaar in huis wonen. De Autoritaire Familie is echter vanwege zijn aard ook een soulsucking familie, waarin het behoud van individualiteit als een inbreuk wordt gezien op het functioneren van de groep en daarom op slinkse wijze wordt ontmoedigd. Zowel natiestaten als de individuele burgers moeten maar liever geen onderdeel zijn van de geënsceneerde werkelijkheid die leidend is. Individu ben je maar in je eigen tijd. Net als lidstaat. Uitslagen van een referendum worden bijvoorbeeld ‘results’ genoemd in plaats van beslissing. Dat werkt natuurlijk heel bevreemdend op den duur, om niet te zeggen frustrerend. Want hoe abstract de EU ook is, hij grijpt behoorlijk op individueel niveau in!

Individuele waardigheid

Mensen zijn hierom zo langzamerhand bereid zichzelf in hun eigen voet te schieten voor een beetje individuele waardigheid, if all else fails. Zoals nu, door Brexit te stemmen. Oekraïne, zelfde verhaal. Het individu slaat terug. Dat is er aan de hand. Te vaak en te lang horen van je Autoritaire Familie (die overal leden hebben onder nationale politici) dat jouw gevoelens, ideeën en stemgedrag slecht zijn, slaat om in offerbereidheid. Zoals orka’s zichzelf aan land zwemmen in een dolfinarium, zo zoeken ook mensen naar een uitweg uit een te klein bassin, zelfs als dat de (symbolische) dood betekent.

Dat wegzwemmen is bepaald geen lichtvaardige beslissing. En het getuigt dan ook van een zekere schoonheid dat slecht een kleine meerderheid voor Brexit stemde. Daarmee komt die worsteling namelijk goed tot uitdrukking. Zoals alleen de enkeling dat kan. Hoe ver ga ik voor een vermoeden van vrijheid? Hoe echt is mijn keuze voor ‘Leave’, voor welke -andere- onzekere werkelijkheid kies ik dan? In welk hokje vind ik mijn waardigheid als Brit terug? Het is een stille wanhoopsdaad.

Dat wegzwemmen is bepaald geen lichtvaardige beslissing. En het getuigt dan ook van een zekere schoonheid dat slecht een kleine meerderheid voor Brexit stemde. Daarmee komt die worsteling namelijk goed tot uitdrukking

Dit zijn natuurlijk allemaal geen vragen die de Britten zich volgens politici en de gesynchroniseerde media écht hebben gesteld, want ontkenning is ook een belangrijke eigenschap van Autoritaire Families. Allerlei bewijzen voor de zwakzinnigheid van de kiezer worden ons voorgeschoteld. Er circuleert een filmpje op internet van een Engels meisje, een jaar of 21, die ‘Leave’ stemde maar eerst wel twijfelde, omdat ze graag nog naar Mickey Mouse in Disneyland Parijs wil. De EU eieren uit de supermarkt gaven de doorslag voor haar, want die waren niet zo lekker als die van de plaatselijke boer. Ook zouden de Britten volgens een krantenstukje pas na het referendum zijn gaan opzoeken wat de EU nou eigenlijk was. Ze waren kortom in de war, volkomen geïsoleerd van de feiten over de EU.

Ondemocratisch

Domheid bij mensen is nooit het probleem en al helemaal nergens een bewijs voor, integendeel. Het zijn eerder de niet zulke domme, vaak intelligente mensen, die met open ogen in de politiek correcte praatjes van onze regeringsleider trappen. Ze zijn de orka’s die zich prima voelen in het bassin omdat ze simpelweg niet geloven dat ze uit zichzelf op het land kunnen komen om een punt te maken, of het de moeite van het proberen niet waard vinden. Elke dag verse vis, een publiek dat klapt, een beetje spetteren, niets om voor weg te zwemmen toch?

Ik noem De Familie express een autoriteit en geen dictatuur, omdat een dictatuur democratisch kan zijn, en het vaak ook is. De Familie is per definitie ondemocratisch omdat de waarheid die leden wordt voorschotelt niet ter discussie staat. Het meest in het oog springt de introductie van ‘islamofobie’ als haatmisdrijf, een construct dat de EU graag wil bestrijden. De EU faciliteert dus niet alleen procedurele mogelijkheden, maar bemoeit zich ook met de materiële, inhoudelijke kant, om de werkelijkheid te beïnvloeden en macht te vermenigvuldigen. De EU als project moet zichzelf -zo- onmisbaar maken, om onmisbaar te worden.

Ik noem De Familie express een autoriteit en geen dictatuur, omdat een dictatuur democratisch kan zijn, en het vaak ook is. De Familie is per definitie ondemocratisch omdat de waarheid die leden wordt voorschotelt niet ter discussie staat

Ik vind Brexit een schande voor het Europese project, maar de oorzaak ligt niet bij de stemmers. Het is gebouwd op wantrouwen, leugens en minachting voor de inwoners van de lidstaten. Zolang we dat niet volledig onderkennen zullen we een EU worden met lamgeslagen, makke onderdanen, die lachend op een familieportret de Europese Superstaat uiteindelijk zullen zien als het beste wat hun ooit is overkomen.