De Zwarte Piet-discussie maakt Nederland racistischer. Voorstanders van Zwarte Piet laten zich niet zelden racistisch uit over zwarte Nederlanders; radicale tegenstanders van Zwarte Piet zetten alle blanken collectief weg als racisten en slavendrijvers. 

 

Intolerante toleranten

De charmante Fidan Ekiz hekelt in haar column in het Algemeen Dagblad terecht het fanatisme van radicale ‘antiracisten’. Ze schrijft:

De respectloosheid is stuitend. Hun frustratie is selectief, hun oproep voor tolerantie en empathie voor ‘zwart verdriet’ ongeloofwaardig. Je kinderen leren dat de politie een middelvinger mag krijgen, dat ‘witte mensen’ niet mogen oordelen over kleur en afkomst, dat etniciteit allesbepalend is voor onze identiteit, heeft niks met verdraagzaamheid te maken.

Deze militanten zien geen autonoom individu meer, ze zien alleen nog kleur. Daarmee maken ze zichzelf schuldig aan precies dat waar ze tegen ageren: racisme.

De bittere ironie wil dat de respect- en tolerantie-eisende activisten allesbehalve respectvol en tolerant zijn tegenover andersdenkenden, maar rabiaat en racistisch. Het ultieme voorbeeld is natuurlijk Arzu – breek witte mannen – Aslan, die helaas door linkse opinion leaders als Asha ten Broeke en Wil Eikelboom op het schild wordt gehesen. Want je hoeft geen argumenten te hebben als je tot een zogenaamd zielige minderheid behoort. Links is vergiftigd door Identity Politics.

Ranzig rechts racisme

Maar op rechts ontstaat er, mede in reactie op het linkse gedram, een ranzig racisme dat steeds bruinere vormen aanneemt. Een lokale VVD-bestuurder, waar de partij gelukkig terecht afstand van heeft genomen, deed onlangs ook enkele zeer foute uitspraken. Bestuurslid Gert-Jaap van Ulzen van de VVD in Leeuwarden is opgestapt na een idiote antiliberale tweet waarin hij de activisten van Kick Out Zwarte Piet in Dokkum ‘neger fascisten’ noemde. Deze benaming is fout in beide betekenissen van het woord, want de juiste spelling moet in dit geval n*gerfascisten zijn. Wat trouwens een zeer onsmakelijk begrip is om de doorgeschoten KOZP-activisten aan mee te duiden. Het N-woord is tegenwoordig immers besmet en heeft een racistische connotatie gekregen. Je kan dit woord daarom beter niet meer gebruiken.

Ranzig rechts racisme zien we ook bij Pegida-activisten en andere identitairen, die net als rabiaat links Zwarte Piet aangrijpen om hatelijke identiteitspolitiek te voeren. Waar linkse identiteitspolitiek gericht is tegen blanke mensen, in het bijzonder ‘witte mannen’, en rechts in het algemeen; daar is rechtse identiteitspolitiek dol op lege symbolen die de westerse beschaving zouden belichamen, zoals de Nederlandse vlag, het Wilhelmus en Zwarte Piet. Echte liberalen moeten hier niets mee te maken willen hebben.

 

Beware of identity politics

Identiteitspolitiek is narcistisch en rancuneus. Navelstaren is regressief en reactionair. Christopher Hitchens (de rede hebbe zijn ziel) hekelde in zijn prachtige boekje Letters to a Young Contrarian de obsessie voor identiteit. Dit citaat blijft actueel.

Beware of identity politics. I’ll rephrase that: have nothing to do with identity politics. I remember very well the first time I heard the saying “The Personal is Political.” It began as a sort of reaction to the defeats and downturns that followed 1968: a consolation prize, as you might say, for people who had missed that year. I knew in my bones that a truly Bad Idea had entered the discourse. Nor was I wrong. People began to stand up at meetings and orate about how they felt, not about how they thought, and about who they were rather than what (if anything) they had done or stood for. It became the replication in even less interesting form of the narcissism of the small difference, because each identity group begat its subgroups and “specificities.” This tendency has often been satirized – the overweight caucus of the Cherokee transgender disabled lesbian faction demands a hearing on its needs – but never satirized enough. You have to have seen it really happen. From a way of being radical it very swiftly became a way of being reactionary; (….) it was the dense and boring and selfish who had always seen identity politics as their big chance.