“Haastige spoed is zelden goed” is een mooie tegeltjeswijsheid waarvan iedereen in crisissituaties onmiddellijk de betekenis vergeet. Om daadkracht uit te stralen, worden allerlei maatregelen voorgesteld die in praktijk geen enkele bijdrage leveren aan het oplossen van de problemen waar we in Europa mee worstelen.

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden dat we met zijn allen ons de haren uit het hoofd rukten over de machteloze uitstraling van de Europese besluitvormende klasse. De aanslagen in Parijs hebben daar op slag verandering in gebracht, zo lijkt het. In heel Europa bulkt men opeens van de daadkracht. Maar dan niet op zijn Merkels, vertwijfeld (om niet te zeggen verwijfd), maar Poetinachtig mannelijk en hard.

In heel Europa bulkt men opeens van de daadkracht. Maar dan niet op zijn Merkels, vertwijfeld (om niet te zeggen verwijfd), maar Poetinachtig mannelijk en hard

Oorlogsbegroting

De Franse president Hollande, niet voor een kleintje vervaard, verklaarde bijvoorbeeld onmiddellijk de oorlog… aan de begrotingsdiscipline. Ja, in principe wil zijn land zich graag aan de Europese begrotingsafspraken houden. Maar ja, malheureusement kan zijn land nu even niet aan de o zo strenge drieprocentnorm voldoen. Bommen, granaten en politie kosten nu eenmaal geld monsieur.

Namens de Eurogroep verklaarde minister Dijsselbloem alle begrip te hebben voor de Franse eis. Het is een crisissituatie, dan tellen normale afspraken even niet. En bovendien, het is maar voor even. Volgend jaar gaan ze zich in Parijs vast weer keurig aan de norm houden. Zoals ze dat immers elk jaar doen.

Baby-Schengen

De eurozone was jarenlang sacrosanct. Honderden miljarden werden besteed aan het binnen de zone houden van notoire wanbegroter Griekenland. De logica achter deze kolossale geldverspilling: als zelfs maar een enkel land uit de eurozone zou treden, zou het hele Europese bouwwerk in elkaar storten. We zouden dan immers zien dat integratie een omkeerbaar proces is, dan engrenage ook kan betekenen dat het water van buiten de emmer weer naar binnen stroomt.

Onder druk van de bloedige aanslagen in Parijs wordt echter alles vloeibaar. Althans: als met ‘alles’ het Schengenverdrag wordt bedoeld. Opeens heeft niemand het meer over de noodzaak van het overeind houden van bestaande verdragen omdat anders de EU in elkaar zou storten. En dus gaat Schengen – dat anders dan EMU wel een nuttig verdrag was waar de gemiddelde burger iets aan had – op de schop. Dat de immigratiecrisis niks te maken had met het functioneren van Schengen binnen de EU en alles met het niet uitvoeren van bestaande asielafspraken en met het stelselmatig niet bewaken van de buitengrenzen, zullen we maar even vergeten. Een Baby-Schengen waarbij de nieuwe buitengrens aan de Oder komt te liggen? “Wir schaffen das!”, galmt het door het Ministerie van Algemene Zaken.

Onder druk van de bloedige aanslagen in Parijs wordt echter alles vloeibaar. Althans: als met ‘alles’ het Schengenverdrag wordt bedoeld

Daadkracht

Begrijpt u me niet verkeerd: daadkracht is een mooi ding. Maar niet alle daden zijn even wenselijk. En sommige daden zijn zelfs totaal onwenselijk. “Never let a crisis go to waste” leidt in praktijk nogal eens tot besluiten die achteraf meer kwaad dan goed deden. Op het moment dat de druk het grootst is, is het juist wenselijk even een pas op de plaats te maken. Al helemaal als het gaat om besluiten waarvan we de gevolgen niet meteen kunnen overzien.