Beroepsutopist Rutger Bregman staat – u verwacht het niet – helemaal achter het besluit van GroenLinks om de stekker uit het formatieoverleg te trekken. Hij noemt dit ‘het beste nieuws van deze week’. Ewout Klei legt u uit waarom we in de politiek niks opschieten met linkse luchtkastelenbouwers.

 

Justin Bieber voor UvA-meisjes

De Duitse Grünen hadden twee stromingen in hun partij, de Fundis en de Realos. De Fundis geloofden heilig in linkse principes en wilden vooral een tegenpartij zijn, een getuigenispartij die demonstreerde tegen onrecht, kernenergie en kernwapens. De Realos daarentegen waren weliswaar idealistisch, maar beseften dat als je echt invloed wil uitoefenen je ook vuile handen moet maken. Iets waar de Fundis natuurlijk helemaal niet op zitten te wachten.

Bij GroenLinks, de Nederlandse Grünen, leken de Realos met Femke Halsema aan het roer definitief aan het langste eind te hebben getrokken. Extremistische GroenLinksers zoals Mohamed Rabbae en René Danen van Nederland Bekent Kleur werden de partij uitgewerkt. Ook Jesse Klaver, de Justin Bieber voor UvA-meisjes, leek net als La Halsema een Realo te zijn. Maar schijn bedriegt. Het vluchtelingenvraagstuk heeft van de meeste GroenLinksers weer Fundis gemaakt.

 

Sans ironie

Rutger Bregman, door De Correspondent sans ironie ‘Correspondent Vooruitgang’ genoemd (Rutger Bregman is de auteur van het boek De geschiedenis van de vooruitgang), schrijft dat het ‘nee’ van Jesse Klaver ‘het beste nieuws van deze week’ is.  Wat dus eigenlijk betekent dat de Correspondent Vooruitgang (met hoofdletter) het vooruitgang vindt dat er de afgelopen drie maanden tijdens de formatie totaal geen vooruitgang is geboekt.

Bregman is vanzelfsprekend een echte Fundi. Het gaat hem om principes en hoge idealen. De politieke werkelijkheid doet er niet toe. Bregman beroept zich op ‘experts’ die ‘toevallig’ allemaal uit linkse hoek komen en het voor 100% met GroenLinks eens zijn. Ook noemt Bregman, als linkse opiniemaker, het artikel in De Telegraaf over de positie van Vluchtelingenwerk Nederland nepnieuws. Dat is bezijden de waarheid: De Telegraaf gaf de mening van Vluchtelingenwerk Nederland correct maar nogal selectief en daardoor ongenuanceerd weer, waar Elsevier vervolgens verkeerde conclusies uit trok. Nepnieuws is wat anders. Dat gaat over gebeurtenissen die niet hebben plaatsgevonden. Het selectief weergeven van de woorden van de ander is van alle tijden en bovendien (bijna) onvermijdelijk in de journalistiek. En vreemd trouwens dat De Correspondent plotseling zo ageert tegen nepnieuws. Hoofdredacteur Rob Wijnberg gelooft als postmoderne filosoof toch niet in de notie van objectiviteit en wil juist gekleurd nieuws?

 

Feiten en feiten

Rutger Bregman heeft het over de feiten in zijn artikel, maar negeert vanzelfsprekend de feiten die niet in zijn ideologische straatje passen. Saoedi-Arabië en de Golfstaten vangen nauwelijks vluchtelingen op; een aanzienlijk deel van de zogenoemde vluchtelingen is in feite economisch migrant; in Turkije is de situatie verre van ideaal maar niet levensbedreigend; er verdrinken dankzij mensensmokkelaars en de hoop op een beter economisch leven in Europa honderden, zo niet duizenden vluchtelingen (en economische migranten) in de Middellandse Zee; tussen vluchtelingen die hierheen komen zitten helaas ook ISIS-strijders; christelijke vluchtelingen (en economische migranten) worden in AZC’s door streng-islamitische migranten bedreigd; enzovoort, enzovoort.

Uiteraard horen we Rutger Bregman, en horen we GroenLinks, niet over bovenstaande feiten. Ze passen namelijk niet in het ideologische frame van GroenLinks, namelijk dat alle vluchtelingen zielig zijn en dat wij – het Westen, Nederland – de morele plicht hebben om vluchtelingen op te vangen. Maar het beeld is helemaal niet zo zwart-wit. Het beeld is juist ontzettend grijs, met veel verschillende tinten. Dat de vluchtelingencrisis een moreel mijnenveld is komt omdat er heel veel haken en ogen aan het vraagstuk zitten. Vluchtelingen zijn niet allemaal zielig. En vluchtelingen zijn ook niet allemaal profiteurs en/of terroristische verkrachters die van Europa Eurabia willen maken, wat rechtse ondergangsdenkers ons doen willen laten geloven.

We moeten tot het besef komen dat goede bedoelingen tot de grootste rampen kunnen leiden. Eigenlijk is alles wat de doen verkeerd. Dit heeft niets te maken met de witte erfzonde, wat modieuze denkers uit GroenLinkse Grachtengordelhoek als Anna Steijn ons willen doen laten geloven, maar met de onvolmaaktheid van onze planeet en de wellicht ontologische onmogelijkheid om de zonde, de ellende, het leed, de slechtheid, uit de wereld te bannen. En mijn grootste intellectuele bezwaar tegen Rutger Bregman, tegen GroenLinks en tegen de zogenaamde Social Justice Warriors in het algemeen ligt juist hier: ik geloof niet in vooruitgang, ik geloof niet dat wij betere mensen kunnen maken, dat we de zonde uit de wereld kunnen bannen, dat we hier de hemel op aarde kunnen vestigen. Ik geloof dat we moeten roeien met de riemen die we hebben, rekening houdend met  de weerbarstige werkelijkheid en ook met de mening van andersdenkenden. Het is een ongemakkelijke waarheid voor Rutger Bregman en GroenLinks, maar de horizon van Nederland reikt veel verder dan de Amsterdamse ring.