Beste Farid Azarkan,

 

Wat heerlijk kinderachtig was dat. Gisterochtend zag ik plotseling dat u mij volgde op Twitter. Uit interesse besloot ik u terug te volgen, stiekem in de hoop dat u het vriendelijkere DENK-geluid zou verkondigen, maar opeens kreeg ik een block. En dat terwijl wij nooit ruzie hebben gemaakt. U wilde mij gewoon laten weten dat u mij ging blocken. Hoe ludiek. Hoe dapper.

Natuurlijk weet ik wel waarom u dat deed. Uw partij is boos op mij. Omdat ik die ochtend schrijver Celal Altuntas had geïnterviewd, die zich terecht zeer kritisch heeft uitgelaten over de Turkse inval in Syrië tegen de Koerden aldaar. Omdat hij zich uitsprak tegen het bombarderen van burgerdoelen. Omdat hij zei dat Erdogan eigenlijk het spelletje van Poetin aan het spelen was. Dat zit DENK niet lekker.

Op VARA-blog de Joop stond vorige week een heel veelzeggend artikel. Een dame van kleur was woedend op Femke Halsema, omdat de voormalige GroenLinks-leider kritische noten had gekraakt over identiteitspolitiek. Halsema vond dat je Amerikaanse discussies niet automatisch kon vertalen naar de Nederlandse situatie. Dit schoot de Joop-scribent in het verkeerde keelgat. Ze schreef dat ze liever diehard racisten had dan kritische progressieven als Halsema.

DENK is net zo. DENK heeft veel liever domme diehard racisten, PVV-demonstranten die hun land zeggen terug te willen en Pegida-activisten die moskeeën belagen, dan inhoudelijke kritiek. Tegen domme kritiek kun je je namelijk makkelijk te weer stellen. Daarover hoef je niet na te denken: ‘De vijand, dat zijn de racisten, maar wij zijn goed.’ DENK kruipt graag in de slachtofferrol. Zodat men zich niet hoeft te verantwoorden over de morele steun die de partij geeft aan het autoritaire bewind van Erdogan. Erdogan, die kritische journalisten en vermeende politieke tegenstanders laat opsluiten. Erdogan, die de Armeense Genocide ontkent. Erdogan die toegaf dat hij net zo veel macht wilde hebben als Hitler. Erdogan, die zijn grenswachten laten schieten op vluchtelingen uit Syrië. Erdogan, die zijn leger op Noord-Syrië heeft afgestuurd om de Koerden plat te bombarderen. Erdogan, die radicaal-islamitische strijders heeft getraind, die nu in Noord-Syrië tekeer gaan tegen Koerden en christenen. Erdogan, die in eigen land de doodstraf wil invoeren.

DENK heeft de mond vol van inclusiviteit, respect en tolerantie, maar u en ik weten natuurlijk dat DENK alleen maar respect eist, nooit respect geeft. Ik reken dit de gewone DENK-kiezer niet aan. Maar wel die mensen die beter zouden moeten weten. Omdat ze hoger zijn opgeleid. Omdat ze een leidinggevende functie hebben. Mensen als u dus. Hoe kunt u met droge ogen beweren ‘Wij willen dat alle Rotterdammers deel kunnen nemen aan de samenleving’, terwijl uw partij achter de slachter van Ankara blijft staan? Respect moet van twee kanten komen. Tolerantie moet van twee kanten komen. Inclusiviteit betekent dat ook Koerdische Nederlanders, Armeense Nederlanders enzovoort erbij horen. Groepen die uw partij uitsluit.

Ten slotte, er is vanzelfsprekend niets mis met een partij die voor de belangen van allochtonen opkomt. Er is ook niets mis met een islamitische partij. Er is wel iets mis met een partij die de kant kiest van een dictator die bloed aan zijn handen heeft. DENK is de Nederlands-Turkse variant van de German American Bund. Deze politieke groepering, die zei voor de belangen van German Americans op te komen, was gewoon een doodenge naziorganisatie.

 

Afbeelding: Wikimedia / Wikipedia Commons

 

Celal Altuntas: We laten ons door Erdogan gijzelen over de rug van Syrische en Koerdische kinderen