Sinds 11 september 2001 is het islamdebat niet meer uit onze samenleving weg te denken. We moeten daaraan deelnemen, maar hebben daarbij de juiste aanpak nodig.

 

Als we echt de islam willen aanpakken en een rationeel wereldbeeld willen bereiken, dan zijn er een heleboel valkuilen die we moeten vermijden.

Waar ik me op dit moment aan erger is dat het islamdebat wordt gedomineerd wordt door twee kampen. Zij zijn allebei ongeveer even irrationeel en hun krachtige invloed op de samenleving is ronduit gevaarlijk.

Volgens radicaal-rechts zijn zo’n beetje alle moslims slecht en ‘brengen ze niets dan dood en verderf naar onze contreien, die ze willen koloniseren, en we zouden ze eigenlijk zo snel mogelijk uit Europa moeten trappen’.

Volgens regressief links zijn alle moslims goed en treft de islam geen enkele blaam; alle door de islam veroorzaakte gruwelen zijn ‘eigenlijk de schuld van het westen, imperialisme, kapitalisme enzovoort en terroristen zijn geen echte moslims maar gewoon lone wolves die gek zijn in hun kop en dat heeft allemaal verder niks met de islam te maken.’

Deze partijen hebben de discussie enorm vergiftigd de afgelopen jaren. De rationele conclusie is natuurlijk dat de islam een godsdienst is zoals alle anderen en in veel opzichten lijkt op het christendom. We kunnen haar echter niet op dezelfde manier als het christendom temmen, vooral omdat er binnen de ‘moslimgemeenschap’ momenteel een consensus bestaat dat op afvalligheid de doodstraf zou moeten volgen of op z’n minst sociale uitsluiting. Vrijdenkers zouden de hand moeten reiken naar de twijfelaars en het mogelijk maken om ex-moslim te worden en zijn.