Er is een punt waar selectieve verontwaardiging ophoudt en ordinaire Jodenhaat begint. De linkse partijen in de hoofdstad lijken dit punt te hebben bereikt, zo bleek uit de gemeenteraadsvergadering van woensdag.

We mogen hen geen antisemieten noemen want Jodenhaters, dat zijn de anderen: rechts-extremisten, neonazi’s, kaalkopjes… Maar natuurlijk nooit arme slachtoffermoslims en al helemaal geen eerlijke, hoofdstedelijk-progressieve grachtengordeldieren.

Toch is het ruwweg dezelfde schijnheilige coalitie die in de Tweede Kamer weigerde te stemmen voor een wetsvoorstel dat overheidsfinanciering aan antisemitische organisaties verbiedt, die nu in Amsterdam probeert een stedenband van onze hoofdstad met het Israëlische Tel Aviv te torpederen. Moeten wij ons hier druk om maken? Toegegeven, stedenbanden zijn vaak niet meer dan alibi’s voor reislustige gemeenteambtenaren en idem politici.

Een band met Tel Aviv is taboe, want die vuile Joden, pardon smerige zionisten, pardon gemene Israëli’s bezetten de Westelijke Jordaanoever

Een andere vraag is of de burgers van Tel Aviv wakker liggen over de vraag of er wel of geen speciale band met Amsterdam komt. De bruisende mediterrane metropool zal geen millimeter krimpen door de hypocriete hersenscheten van types als Rutger Groot Wassink, Zeeger Ernsting of Johnas van Lammeren (ik verzin deze namen niet) en de vraag is of het homovriendelijke Tel Aviv überhaupt wel een band moet willen met het dorpse 020, waar geweld tegen de LGBT-gemeenschap aan de orde van de dag is.

No-brainer

Maar goed, het voorstel van het Amsterdamse gemeentebestuur lag er en je zou denken dat het net zo’n no-brainer was als het wetsvoorstel tegen Jodenhaat van Joram van Klaveren. En inderdaad, links Amsterdam reageerde precies zoals wij dat van hen zijn gaan verwachten. Nein! Een band met Tel Aviv is taboe, want die vuile Joden, pardon smerige zionisten, pardon gemene Israëli’s bezetten de Westelijke Jordaanoever en natuurlijk willen we niet dat onze hoofdstad banden heeft met bezetters.

Foto Tel Aviv

Gay Pride in Tel Aviv.

Fair enough, wat mij betreft moet Israel zich gisteren nog terugtrekken uit de Westbank en meteen die illegale nederzettingen daar opdoeken. Als de lijn van de gemeente Amsterdam is dat zij geen banden aangaat met steden in landen die gebied bezet houden, kan ik daar prima mee leven. Toegegeven, de gedachte dat de 020-gemeenteraad en haar Bordewijkiaans genaamde leden wel even het conflict in het Midden-Oosten oplossen, is een expressie van de zuiverste mentale masturbatie, maar aan de andere kant: die raadsleden hebben tenminste principes.

De ene bezetting is blijkbaar de andere niet. De hypocrisie druipt er vanaf en de vraag is gerechtvaardigd: wat maakt Israel nou zo anders dan China of Marokko?

Ware het niet dat op de lijst met steden waarmee Amsterdam wèl banden heeft een aantal opvallende namen prijkt. Ik maak u graag attent op de volgende: Beijing, de Chinese hoofdstad, Casablanca en Larache, beiden in Marokko gelegen. China en Marokko, wat was daar ook alweer mee? O ja, die twee landen houden allebei gebied bezet dat niet van hen is: respectievelijk Tibet (sinds 1950) en de Westelijke Sahara (1975). Dit wetende zullen de linkse partijen in de Amsterdamse gemeenteraad gisteren bij de bespreking van wel of geen band met Tel Aviv toch wel geëist hebben dat de relatie met deze drie steden onmiddellijk wordt verbroken?

Hypocrisie

Natuurlijk deden zij dat niet, de ene bezetting is blijkbaar de andere niet. De hypocrisie druipt er vanaf en de vraag is gerechtvaardigd: wat maakt Israel nou zo anders dan China of Marokko? Zelfs de grootste haters van de Joodse staat zullen moeten toegeven dat het met vrijheid, democratie en mensenrechten bij de Israëli’s eindeloos beter is gesteld dan in de dictaturen van het Maghrebijnse koninkrijk of de Chinese volksrepubliek.

Is het dan misschien omdat Israel in meerderheid wordt bevolkt door… kom, hoe heet dat volk ook weer? Geldt ook in de Amsterdamse gemeenteraad het steeds prangender adagium “No Jews, no news”? Proberen de “progressieve” partijen een wit voetje dan wel een bruine arm te halen bij het islamitische electoraat? Of is de haat bij links Amsterdam tegen alles dat met Israel te maken heeft inmiddels zover doorgeslagen dat je met een gerust hart van neo-antisemitisme kunt spreken? En welke van deze twee alternatieven is erger: opportunisme of racisme?

Zit de moderne afkeer jegens Israel – en steeds vaker tegen joden hier – in het politieke DNA van links Nederland?

Extreemlinks heeft een lange antisemitische traditie. Ik ga daar nu niet uitgebreid over uitweiden, maar één voorbeeld is treffend: tijdens de gijzeling van Air France Vlucht 139 op 4 juli 1976 waren het niet de twee Palestijnse kapers die de Joodse passagiers scheidden van de anderen, maar hun twee collega’s van de Berlijnse terreurbeweging Revolutionaire Zellen. Is het toeval dat GroenLinks is voortgekomen uit partijen met dezelfde revolutionaire achtergrond (CPN, PSP) als deze Duitse extreemlinkse en antisemitische terroristen?

Schokkend

Zit de moderne afkeer jegens Israel – en steeds vaker tegen joden hier – in het politieke DNA van links Nederland? Dat dit bij moslims zeker het geval is, bleek eerder deze week weer eens uit een rapport over antisemitisme onder islamitische jongeren. U weet wel, dat rapport waarvan de uitkomsten zo schokkend zijn dat u als lief kijkbuiskind het niet mag inzien van minister Lodewijk Asscher.

Gaat het niet te ver deze principiële, rechtschapen, o zo goedbedoelende hoofdstedelingen van progressieve komaf als (neo-)Jodenhaters te bestempelen? De Angelsaksen hebben een zeer toepasselijk gezegde: “If it looks like a duck, swims like a duck and quacks like a duck, then it probably is a duck.” De Amsterdamse grachten lijken vol antisemitische eenden te zitten.