Die vrijheid hier, bevalt die nog een beetje? De vrijheid dat je politici kunt kiezen en ook weer kunt wegstemmen. Dat niets en niemand boven de wet staat, rechtspraak en politiek gescheiden zijn. Dat je in vrijheid kunt spreken, ervoor kunt kiezen om in God te geloven of niet te geloven. Geniet er maar van. Want vrijheid is alles behalve vanzelfsprekend.

Ten oosten van ons worden journalisten, die kritische verhalen over Poetin schrijven, omgelegd. Wordt De Krim geannexeerd omdat Rusland en Russen op De Krim dat kunnen en willen. Wordt er in het oostelijk deel van Oekraïne gevochten omdat er Russen wonen. En ten oosten van ons hebben we Baltische staten met grote Russische minderheden en landen aan wie we de plechtige NAVO-belofte hebben gedaan dat we hen verdedigen als ze worden aangevallen.

Ten zuidoosten van ons ligt Turkije. Er is bijna geen land ter wereld dat zoveel journalisten achter de tralies heeft. Een staat met een lange arm die het vrije woord knevelt als Erdogan bekritiseerd wordt. Een land waarvan de president, als hij bij verkiezingen niet direct een meerderheid krijgt, een oorlog tegen Koerden begint. En een electoraat dat dat gedrag beloont met een absolute meerderheid in het parlement.

Nog zuidoostelijker van ons houdt ISIS huis. De nog wredere broer van Al Qaeda, met een theologie die sinds 11 september 2001 alleen maar aan populariteit heeft gewonnen. Met een aantrekkingskracht tot onder duizenden islamitische jongeren in Europa aan toe. Met een ideologie die het legitimeert dat niet-moslims onthoofd worden, sommige vrouwen als slaven verhandeld en homo´s van gebouwen worden gegooid. Al zou ISIS verslagen worden, zijn ideologie zal nog lang voortleven.

Ten zuiden van ons en in het noorden van Afrika ligt een gordel van instabiliteit. Daar smeult een veenbrand van onvrede, werkloosheid, jihadisme, met onder andere in de Sinaï en Libië een uitslaande brand.

Oog in oog met machtswellustelingen, jihadisten en andere mensen van kwade wil houden wij in Europa onze waarden hoog. Het zijn universele waarden als gelijkwaardigheid, rechtvaardigheid en vrijheid voor iedereen, maar in grote delen van de wereld buiten Europa worden ze meer vertrapt dan ooit. Het probleem is alleen dat we zo overtuigd zijn van ons eigen gelijk, dat we ons niet meer kunnen voorstellen dat anderen er anders over denken. We zijn ook zo redelijk dat als anderen onredelijk zijn, we best even willen wachten tot elders ook de verlichting doorbreekt.

Francis Fukuyama noemde onze democratische rechtsstaat het einde van de geschiedenis. Wat we alleen niet moeten vergeten is dat velen in onze directe omgeving besluiten om daar niet aan te beginnen. We leven in een wrede wereld waarin een mensenleven niet telt. En juist als je gelooft dat die ene mens wel telt, moet je in staat zijn om die ene mens te verdedigen. De Oudheid leerde al dat als je vrede wilt, je je moet voorbereiden op oorlog. Nou, sla de laatste verkiezingsprogramma´s er maar op na en je weet hoe die voorbereiding verloopt. Alleen ChristenUnie en SGP wilden weer investeren in Defensie.

Europa heeft zijn krijgsmacht gehalveerd in een tijd dat Rusland de zijne versterkte. Rusland zoekt continue de grenzen op en Europa zal zijn grote testcase hebben als de Baltische staten worden aangevallen. Als de uitbreiding van de islamitische staat, zijn kleinere filialen in Noord-Afrika en mogelijke opvolgers zich doorzet, zullen we ons moeten verdedigen in een strijd op leven en dood. Met een tegenstander die tot de laatste man zal doorvechten. Het is 70 jaar geleden dat we voor het laatst zo´n strijd leverden. Dat zal dus wennen worden.

Een continent dat grenzen relativeert, zal weer moeten leren om grenzen te verdedigen. Een cultuur die zichzelf eindeloos relativeert, zal weer moeten leren dat de vrijheid om dat te doen kostbaar is. De komende verkiezingsprogramma´s gaan ons vertellen welke prijs partijen bereid zijn te betalen voor die vrijheid.

Gert-Jan Segers is Tweede Kamerlid voor de ChristenUnie