Ah, de wonderen van het moederschap. Bundeltjes blakend geluk zweven door roze wolken stapje voor koddig stapje naar volwassenheid. Dit hele proces wordt minutieus begeleid, gadegeslagen en gefotografeerd door trotse moeders. (Ja ook wel vaders maar dit stuk gaat over moeders, die zijn nog altijd veel, ehm, betrokkener. En met ‘betrokkener’ bedoel ik ‘enger en fanatieker’.) Deze moeders noemen zichzelf niet zelden ‘trotse mama’ op de social media, schromen niet een eigen twitter- of facebookaccount voor hun nog ongeboren vrucht aan te leggen en regelmatig van updates in de ik-vorm te voorzien. En berg u maar als het de wensbaby heeft behaagd ter wereld te komen: alsof niet al miljarden mensen het nieuwe prinsje of prinsesje voorgingen op dees Aard’. Een uniek wondertje is het en de hele wereld moet getuige zijn van de volstrekt middelmatige ontwikkeling van het zoveelste volstrekt middelmatige larf.

Deze trotse mama’s zijn behalve mateloos geobsedeerd met hun kroost ook bijzonder fel op andere moeders. En dat is waar het vermakelijk wordt. Lieve bakfietsmutsen slaan elkaar de hersens in als het op vaccinaties, huismoederschap of bevallen aan komt. Facties voor en tegen flesvoeding staan elkaar bijkans naar het leven. Dat het nooit tot handgemeen en bloedvergieten leidt is zeer verwonderlijk (en een beetje jammer) maar desalniettemin woeden er uiterst onderhoudende moeke-oorlogen. Van een afstandje op online fora gade te slaan, popcorn en cola erbij, hierbij een overzicht van de linies van de Veldslagen van Modern Moederschap.

Zwangerschap

Het mirakel des levens begint bij de zwangerschap. Tot ver in de jaren tachtig werd een zwangere vrouw aangeraden om het kettingroken, comazuipen en coke snuiven op een laag pitje te zetten en geen zware dingen te tillen. Aan het eind van de rit rolde er dan meestal een prima gezonde baby uit, hoera en beschuit met muisjes. Tegenwoordig wordt aanstaande moeders de stuipen op het lijf gejaagd met goedbedoelde waarschuwingen en wilde geruchten. Volstrekt onschuldig broodbeleg moet het ontgelden: rosbief en filet americain zijn de satan want rauw vlees, alles met lever dient men te mijden als de pest want gifstoffen, gerookte vissoorten zijn eng want kunnen een bepaalde bacterie bevatten, veel typen kaas ook, zoute dingen slopen de bloeddruk, sushi staat gelijk aan babymoord en wie kaneel eet zal een kind met drie armen en één oog baren.

Dat er überhaupt gezonde kinderen geboren werden voordat dergelijke lijsten (en deze lijst is nog vrij coulant) de ronde deden is een wonder. Dat de voedselveiligheid in Nederland van een zeer hoog niveau is, dat de kans om via normaal bereid voedsel iets op te lopen nihil is en dat hysterische indianenverhalen over speculaasjes (bevatten kaneel!1!) meer kwaad doen qua stress dan het consumeren van deze koekjes, is allemaal van ondergeschikt belang. Gij zult negen maanden lang in blinde paniek louter sla en crackers knagen, luidt het gebod. Wie er een relativerende opmerking over maakt, haat babies en wordt gerapporteerd bij het meldpunt kindermishandeling. En je kunt beter betrapt worden op het stiekem pijnigen van babykonijntjes dan jezelf openlijk een glas wijn gunnen tijdens de zwangerschap: er zijn mensen om minder voorgoed tot sociale paria verklaard.

Bevalling

Goed, ondanks zelfopgelegde ondervoeding bereikt de vrucht het stadium van voldragenheid en dan moet het er op zeker moment uit. Meestal gaat dit, hoewel niet zonder slag of stoot, vanzelf. En soms niet, dan kunnen dokters een heel arsenaal aan ingrepen uitvoeren om moeder en kind uiteindelijk heelhuids van elkander te separeren. Het doel van een bevalling is om aan het eind van de exercitie een gezonde baby en een gezonde moeder te hebben, de wegen naar dat doel zijn tamelijk divers.     

Zo bestaat er in Nederland een zogenaamde thuisbeval-cultuur. Dat schijnt reuze uniek te zijn in de wereld, fijn thuis met kaarsjes en muziek en gewoon helemaal je eigen ding doen. Dat de sterftecijfers rond de geboorte in Nederland flink hoger liggen dan de ons omringende landen, mogen wij beslist niet aan deze knusse gewoonte toeschrijven van het verloskundigen-gilde. Okee. Dan niet. Ook een super comfortabele medische verworvenheid genaamd ‘verdovende ruggenprik’ is iets waar een beetje turbomoeke haar neus voor ophaalt. Gewoon in je kracht staan en op de natuur vertrouwen en pijn heeft een functie, weetjewel.

Deze anti-medische cultuur heeft sektarische trekjes, de ware extremisten kiezen ervoor om totaal zelfgebreid zonder enige assistentie de geboorte te beleven. Niet zelden leidt dit tot aanhangende vieze toestanden als een waterbevalling en creatief geknutsel met  placentae, maar zelfs de minder zweverige gekkies spelen soms met het leven van hun kind door te volharden in hun standpunt dat een bevalling iets heel natuurlijks is en beslist niet gemedicaliseerd dient te worden. Terwijl, een beetje verhermedicaliseren hier en daar maakt de hele ervaring over het algemeen pijnlozer en veiliger. Desondanks jagen dames op internetfora elkaar maar al te graag op stang met pro- en contra-standpunten. Raar, zulke discussies worden nou nooit gevoerd over “naar de tandarts, of wachten tot mijn kies er vanzelf supernatuurlijk uit rot?”

Melk

Kijk aan, er ligt een wolk van een baby in het wiegje. Bij gebrek aan tandjes en een fatsoenlijk functionerende spijsvertering eet het jong de eerste maanden vooral melk. Die melk komt uit de trotse mama of uit een flesje, na een halfjaar kan er gewoon brood en rijst in en hop, door naar de peuterschool. Haha. Nope. Laat het maar aan hormonaal verwarde vrouwen over om van zo iets als babyvoeding een woest slagveld te maken.

Flesvoeding geven staat maar één treedje lager op de “OMG SCHANDE” ladder dan Robert Mikelsons als nanny inhuren. Dit met dank aan de borstvoedingsmaffia. Deze cosa nostra van het lactatiegebeuren opereert behalve op internetfora ook gewoon zomaar in het wild. Nietsvermoedende nieuwbakken moeders worden ongevraagd aangesproken als zij een flesje in hun baby schuiven. Op spreekuren bij verloskundigen wordt er stevig de nadruk op gelegd dat borstvoeding toch echt wel dringend de bedoeling is. Wie zulks niet wil, komt hier alleen mee weg als zij een verdomd goede reden heeft voor haar ontaardheid. Een reden die zij te pas en te onpas moet geven om zich te verdedigen en die toch minstens iets te maken moet hebben met een borstamputatie in het verleden. Gewoon zomaar besluiten dat je het niks vindt en dat zo’n kindje ook wel groot wordt van flesvoeding, NEIN. Ziehier de tactieken waarvan de borstvoedingsmaffia zich bedient: een ellenlange lijst argumenten tegen flesvoeding, met tweemaal kanker en éénmaal oliedom nageslacht als dreigement in de topTien alleen al.

Daarnaast voert de moedermelk-camorra nog een uitgekiende intimidatiecampagne: niet alleen zijn zij voorstander van borstvoeding, zij zijn zo fier op hun lichaamsvocht-afscheidende kwaliteiten dat zij geheel in de ‘moet kunnen’ sfeer overal en nergens hun borst in hun baby proppen. Ja, ook in het openbaar. Waar gewone, nietsvermoedende burgers hun ding doen. Uiterst onsmakelijk en schaamteloos, en de overheid doet niets. Klap op de vuurpijl is de trend om kinderen lang, soms jarenlang, aan de borst te houden. U dacht dat dat een komische sketch was van Little Britain? Oh neen. Kijk en huiver: schoolgaande kinderen worden ingezet voor deze propaganda, de melkmilities deinzen nergens voor terug.

Thuisblijfmoeder/werkende moeder

Oh joy! Katten en sneren, pro level. De argumenten: huismoeders zijn ambitieloze mutsen. Zeker als de kinderen de schoolgaande leeftijd hebben bereikt, mens wat dóé je de ganse dag? Bovendien is het hartstikke stom om financieel afhankelijk te zijn van meneer de kostwinner, inmiddels eindigt 1 op de 3 huwelijken in een scheiding dus daar sta je dan. Na 5 jaar snotneuzen vegen en veters strikken. Superslecht rolmodel voor kinderen ook, en verstikkend bovendien, alsmaar met je kroost bezig zijn. Leuk stoken: “moederschap is geen beroep.”

Werkende moeders zijn egoïsten, krijgen kinderen om ze op de creche te laten opvoeden. Op school zie je ze nooit als er eens ouders moeten bijspringen. Ze hebben geen idee wat hun kinderen uitspoken, hebben altijd haast, nooit tijd en zijn te verwend om voor hun bloedjes te kiezen. Leuk stoken: “moederschap is de zwaarste baan ter wereld.”

Voila. Gooi eens een balletje op als u op een saaie verjaardag met wat al dan niet werkende moeders zit opgescheept.

Vaccinaties

In principe interesseert het mij geen zak wat u met uw kinderen doet, als ik maar geen last van ze heb. Zo bezien is al het bovenstaande dus vooral amusant en triviaal. Anders ligt het met de dwaallichten die op grond van pseudo-wetenschap en kwakzalverij hun kinderen niet laten inenten. Dwars tegen decennia bunkerhard bewijs in, claimen deze malloten dat vaccins niet werken. Niet alleen dat, kinderen zouden er autistisch van worden. Het zou een eng medisch experiment zijn. Big Pharma zou zijn zakken vullen. De ware remedie tegen dodelijke ziektes als pokken, polio, difterie, kinkhoest en mazelen zou homeopathie zijn, gecombineerd met veel frisse lucht en gezond onbespoten eten.

Dat de grootste aanjagers van vaccinatie-angst in Nederland, de Nederlandse vereniging kritisch prikken, een homeopaten-belangenclub is, dat kan kennelijk wel door de beugel van deze ‘kritische’ denkers. Dat alternatieve engerds en hun kinderen creperen aan enge epidemieën is nog tot daar aan toe, maar helaas maken zij met hun gevaarlijke campagnes ook de groeps-immuniteit van anderen kapot, waardoor mazelen weer in opkomst zijn en mensen die om medische redenen niet kunnen worden gevaccineerd, extra gevaar lopen. Daarom is dit wel mooi: dokters die NEE GA WEG gaan op mensen die tegen alle feiten in weigeren hun kinders in te enten.

Is het dan overal haat en nijd?

Nee. Een tendens die helaas over vrijwel de hele breedte van het moederspectrum onverminderd in opmars is, is de rubbertegelisering van de opvoeding. Vooral jongetjes hebben het zwaar, zaken als (bomen-) klimmen, vechten en rennen zijn uit den boze. Fietshelmpjes en kniebeschermers zijn eerder regel dan uitzondering. Ieder kind heeft een afwijking. Dyslexie, adhd, verzonnen gekkigheid als hoogsensitiviteit, vergezochte voedselallergieën. Niemand is meer gewoon druk, dom of lastig. Neen, labeltjes mensen. Fikkie stoken en belletje trekken leveren een therapeutisch gesprek op met een jongerenwerker van Bureau Halt. Doktertje spelen is seksueel misbruik. Monosyllabisch communiceren met een overbezorgde moeder: autisme. Geef je etterige kind een keer een hengst voor zijn/haar kanis en je staat voor het hekje wegens mishandeling.

Het is vermakelijk, dat genavelstaar over onze nakomelingen. Maar misschien is het een geinig idee om de verwende prinsjes en prinsesjes af en toe eens letterlijk dan wel figuurlijk op hun bek te laten gaan. Worden ze hard van, en het geeft de grote mensen meer tijd voor dingen als twitteren, cafébezoek en/of het voeren van discussies over zaken die zinvoller zijn dan andermans opvoedcapaciteiten.