Met deze keer o.a. de kleding van een stijlicoon, een ridder op zoek naar verlossing en het knellende keurslijf van een 19e-eeuwse dichteres.

Musea & exposities

Fashionable vriendschap

‘’Givenchy’s clothes are the only ones I feel myself in. He is more than a designer, he is a creator of personality’’, aldus actrice en stijlicoon Audrey Hepburn (1929-1993) over Hubert de Givenchy (geb. 1927), een van de grootste modeontwerpers van de 20e eeuw. De tentoonstelling Hubert de Givenchy – To Audrey with Love, deze week geopend in het Gemeentemuseum Den Haag, is niet alleen een indrukwekkend retrospectief van zijn oeuvre -opgezet in nauwe samenwerking met de Franse couturier himself– maar tevens een eerbetoon aan zijn beeldschone muze Audrey Hepburn, met wie hij een bijzondere samenwerking en vriendschap ontwikkelde die in 1953 begon. Als actrice droeg Audrey zijn creaties in enkele van haar bekendste films, zoals Sabrina (1954), Funny Face (1957) en natuurlijk Breakfast at Tiffany’s (1961). De expositie toont vele van de schitterende ontwerpen van Monsieur de Givenchy (waarvan sommige nooit eerder voor publiek werden tentoongesteld!), maar ook ontwerpschetsen, foto’s en filmbeelden. Te zien t/m 26 maart.

Meer info? Klik hier.

Film

Schots avontuur

Wat een lekkere film, de nieuwste Robert Jan Westdijk. Bezoekers van het PAC Filmfestival konden -in aanwezigheid van de regisseur- eind oktober al genieten van Waterboys, maar nu kan ook de rest van Nederland naar de bioscoop om deze sympathieke roadmovie te zien waarin een vader en zoon helemaal naar Schotland moeten reizen om wat dichter tot elkaar te komen. Beide heren zijn door hun vrouwelijke wederhelft het huis uit gezet, maar daar houden de overeenkomsten wel mee op, want de zelfverzekerde schrijver en womanizer Victor (Leopold Witte) heeft een totaal andere levenshouding dan zijn timide, cello-spelende zoon Jack (Tim Linde). Maar zoals dat hoort in dit soort films leren de mannen gaandeweg veel van elkaar, hierbij ondersteund door de muziek van de folkrockband The Waterboys -een groep die vooral in de jaren 80 succesvol was.

Meer info? Klik hier.

Dichtende kluizenaar

quietMinder leuk gaat het eraan toen in A Quiet Passion van regisseur Terence Davies, want dit kostuumdrama neemt de kijker mee terug naar de tweede helft van de 19e eeuw waarin we getuige zijn van de nachtelijke activiteiten van Emily Dickinson (1830-1886). En nee, het gaat hier niet over seksuele escapades; mevrouw Dickinson schrijft. Gedichten, welteverstaan -het liefst over de dood. U begrijpt dat deze dame, die uit zou groeien tot een van de beroemdste dichters van Amerika, geen vrolijk leven leidde. Het 19e-eeuwse keurslijf verstikte haar letterlijk en figuurlijk. De vreugdeloze Dickinson, die overtuigend wordt gespeeld door Cynthia Nixon (u weet wel, die rooie uit Sex and the City), kwam op een gegeven moment nog nauwelijks haar huis uit en stortte zich op haar werk. A Quiet passion is een beklemmende en fraai in beeld gebrachte biopic voor de liefhebber.

Meer info? Klik hier.

Modieuze nachtdieren

In 2009 verraste modeontwerper vriend en vijand met een heus debuut als filmregisseur; A Single Man, met in de hoofdrollen Colin Firth en Juliannen Moore, was zowel commercieel als artistiek een groot succes. Nu heeft Ford dan -eindelijk- zijn tweede film afgeleverd, die luistert naar de haast poëtische titel Nocturnal Animals en die al even enthousiast is ontvangen. Sowieso is de productie wederom een genot voor het oog, maar ook inhoudelijk -niet geheel onbelangrijk- heeft Tom genoeg te melden. Nocturnal Animals, dat het midden houdt tussen een relatiedrama en een (bij vlagen behoorlijk enge) wraakthriller, vertelt het verhaal van Susan (Amy Adams) die op een dag via de post het boek ontvangt dat haar ex-man Tony (Jake Gyllenhaal) heeft geschreven. Vervolgens krijgen we twee verhaallijnen voorgeschoteld; het nogal gewelddadige relaas uit het boek, over een gezin dat geterroriseerd wordt op de snelweg, en het leven dat Susan leidt. In fraaie designerkleding uiteraard.

Meer info? Klik hier.

Stoere ‘prinses’

vaianaposterZe worden steeds stoerder, die Disney-prinsessen. Neem nou de nieuwste: Moana heet ze en ze speelt de hoofdrol in Vaiana, een CGI-animatiefilm van Ron Clements en John Musker, die samen al eerder klassiekers als The Little Mermaid, Aladdin en Hercules regisseerden. Moana is de dochter van een Polynesisch stamhoofd en deze kranige dame slaat de handen ineen met de halfgod Maui om de wereld te redden. Een avontuurlijke reis ter land en -vooral- ter zee brengt het tweetal in contact met wat lollige bijfiguren, er wordt vrolijk op los gezongen en er wordt uiteraard een levensles geleerd alvorens het happy end in deze fijne film een feit is, maar als rolmodel voor jonge meisjes zal de ondernemende en -voor Disney-begrippen- behoorlijk realistische ogende Moana toch niet snel de onvermoeibaar populaire zusjes Anna en Elsa uit Frozen verdringen. Stoer en zelfstandig is namelijk prima, maar als het even kan wél graag in een mooie prinsessenjurk.

Meer info? Klik hier.

Theater

Dolende ridder

Het thema ‘verlossing’ speelde altijd al een belangrijke rol in het werk van componist Richard Wagner (1813-1883) maar zeker in zijn laatste opera Parsifal (1882), die bol staat van de religieuze aspecten. De Nationale Opera brengt het stuk -hoe toepasselijk- van 6 t/m 29 december weer op de planken, in een regie van directeur Pierre Audi (die voor DNO al eerder Der Ring des Nibelungen en Lohengrin ensceneerde) en onder de muzikale leiding van chef-dirigent Marc Albrecht, die aan het hoofd staat van het Nederlands Philharmonisch Orkest / Nederlands Kamerorkest. De opera is gebaseerd op de legende van de graalridder Parsifal (Christopher Ventris) die is uitverkoren om als ‘reine dwaas’ een heilige speer te vinden die een einde kan maken aan het lijden van koning Amfortas.

Meer info? Klik hier.

Muziek + theater in Ostade

muziektheaterdagenMuziektheater, wat houdt dat nou precies in? Eigenlijk is daar geen eenduidig antwoord op te geven, want het genre biedt in principe onbegrensde mogelijkheden; grootschalig of kleinschalig, van performance art tot musical en van opera tot kindertheater -het zijn allemaal vormen van muziektheater. In theater Ostade A’dam, hét podium van zuid, laten ze van 7 t/m 17 december tijdens de Muziektheaterdagen A’dam 2016 zien wat er allemaal mogelijk is, waarbij het voortouw wordt genomen door een nieuwe generatie kunstenaars. Jong en oud kunnen genieten van diverse producties, zoals een unieke versie van Bernsteins West Side Story (in de vorm van een hoorspel), kinderconcert Peter en de Wolf, een muziektheatermonoloog van pianist/acteur Christiaan Kuyvenhoven (naar een roman van Simon Vestdijk) en twee premières van de gezelschappen Club Gewalt en de Diamantfabriek. Opvallende aanrader: een autorit (letterlijk, want als bezoeker stap je daadwerkelijk in een busje om een tochtje door de stad te maken) met de jonge theatermaker Abdelhadi Baaddi, die in zijn stuk Ik ga op reis en ik neem mee vertelt over zijn soms moeizame relatie met zijn nogal conservatieve Marokkaanse vader die in de jaren 60 naar Nederland kwam.

Meer info? Klik hier.