Theater

Religie & revolutie

Een muzikale voorstelling waarin een jonge vrouw de buitenwereld ontvlucht en een toevluchtsoord vindt in een klooster? Klinkt misschien als de musical Sister Act, maar ik heb het hier over de opera Dialogues des Carmélites, van componist Francis Poulenc (1899-1963), die vanavond in première gaat bij De Nationale Opera in Amsterdam en daar nog t/m 29 november te zien zal zijn. Dialogues des Carmélites (1956) is één van de meest bejubelde producties van DNO en werd in 2002 voor het laatst opgevoerd. Het ontroerende, op historische gebeurtenissen gebaseerde verhaal over Blanche de la Force, die ten tijde van de woelige Franse Revolutie beschutting zoekt bij de nonnen maar uiteindelijk als martelares zal eindigen, wordt in de regie van Robert Carsen op indringende en sobere wijze verteld. Muzikale begeleiding komt van het Residentie Orkest o.l.v. Stéphane Dèneve.

Meer info? Klik hier.

win10BEpricilla2West End aan de Amstel

Een klein stukje verderop zal vanaf aanstaande dinsdag vermaak van een geheel andere orde te vinden zijn, want in Koninklijk Theater Carré kan men dan twee weken lang genieten van de uitbundige musical Priscilla, Queen of the Desert, gebaseerd op de Australische roadmovie uit 1994. Sinds 2006 is het verhaal van de drie drag queens die met een oude bus de woestijn doorkruisen ook op de planken te zien, met o.a. de hits It’s raining men, I will survive en Girls just wanna have fun. De originele Engelstalige cast van de productie, met o.a. -kent u ‘m nog?- Jason Donovan, zal t/m 22 november de sterren van de hemel spelen én zingen in deze musical vol showbizz spektakel en over-de-top kostuums, maar waarin ook plaats is voor een hoop liefde en vriendschap.

Meer info? Klik hier.

Doodgewoon toneelstuk

Actrice en schrijfster Roos Ouwehand waagde zich aan een toneelstuk over het bijzondere leven van een gewone vrouw. Het resultaat heet Sophie en deze voorstelling laat een vrouwenleven zien in twaalf scènes; we zien een meisje opgroeien tot jonge vrouw, tot moeder en uiteindelijk tot oma. We leven mee met haar conflicten en keuzes, met haar geluk en verdriet. En het leuke is dat het hoofdpersonage in alle stadia van haar leven door één en dezelfde actrice wordt gespeeld, namelijk door Tjitske Reidinga, die het DeLaMar theater -waar Sophie nog tot aan de kerst te zien is- zo inmiddels wel als haar tweede huiskamer zal beschouwen. De première zal plaatsvinden op 15 november, maar de try-outs (waar je extra voordelig naartoe kunt) zijn al begonnen.

Meer info? Klik hier.

Tentoonstelling

Wat eten we vandaag?

Boekenmuseum Meermanno te Den Haag heeft in samenwerking met de Koninklijke Bibliotheek een wel heel smakelijke tentoonstelling ingericht; in Aan tafel! Een boekje open over eetcultuur staan receptenboeken, 18e-eeuwse handgeschreven kookschriften en standaardwerken voor de huishoudschool centraal, maar ook modernere items zoals glossy kooktijdschriften en culinaire bestsellers van o.a. Jamie Oliver en Sophia Loren. Want ja, was eten vroeger voornamelijk een basisbehoefte, tegenwoordig is het door steeds meer mensen verheven tot levensstijl. Aan tafel! tracht aan de hand van zes thema’s, waaronder ‘Grenzeloos koken’, Koken met beleid’ en ‘Koken met sterren’, een overzicht te creëren van de ontwikkelingen in de eetcultuur. Nog te bezoeken t/m 31 januari.

Meer info? Klik hier.

Winterse taferelen

Een bijzonder sfeervolle expositie opent vandaag in Haarlem, waar de winter al vroeg zijn intrede doet. Want ja, ze mogen dan wel weer elk jaar een nieuwe horrorwinter voorspellen, vooralsnog lijken de ijskoude winters van weleer -met flinke lagen sneeuw en meters dik ijs- verder weg dan ooit. Wie écht wil bibberen van de kou moet daarom maar een bezoekje aan het Teylers Museum brengen, waar in de tentoonstelling Echte winters t/m 6 maart de mooiste 19e-eeuwse winterlandschappen vol schaats- en sleeplezier te zien zijn. Met werk van o.a. Koekkoek, Jongkind, Schelfhout, Apol, Mauve, Breitner en Van Gogh. Voor wie alvast in de stemming wil komen!

Meer info? Klik hier.

Festival

Voetjes van de vloer

De Rotterdamse Popweek is gisteren weer van start gegaan, wat betekent dat van 6 t/m 15 november de Maasstad weer zal bruisen van de (pop gerelateerde) optredens en activiteiten op diverse locaties. Meer dan 300 acts zullen acte de présence in wat alweer de derde editie van deze Popweek is, die welgeteld dus eigenlijk maar liefst tien dagen telt. Doel van het festival is om een uithangbord van de Rotterdamse popmuziek te creëren waar zowel de deelnemende artiesten als de stad trots op kunnen zijn. Check de site voor het programma.

Meer info? Klik hier.

Kijken! Uitgelicht:

naamloos (29)Son of Saul – Intiem Holocaustleed

Door al het Bond-geweld zou je bijna vergeten dat er momenteel nog meer films uitkomen die de moeite waard zijn. Son of Saul, sinds donderdag in de bioscoop, is zo’n film die eigenlijk verplichte kost is, ondanks -of juist dankzij- het zware onderwerp: de hel van concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. Wat, alwéér een Holocaustfilm? Ja, maar dit is wel een heel bijzondere –nog afgezien van het feit dat er wat mij betreft eigenlijk nooit genoeg aandacht kan zijn voor deze zwartste bladzijde uit de geschiedenis van de mensheid. De Hongaarse regisseur László Nemes laat de kijker de hel ervaren door de ogen van de jood Saul Ausländer (Géza Róhrig), die is ingedeeld bij het beruchte Sonderkommando en dagelijks gedwongen wordt om mee te werken aan de vernietiging van zijn medegevangenen. Hij begeleidt ze naar de gaskamers en moet na afloop de lijken wegslepen en de ‘douches’ schoonmaken. Wanneer hij meent het lichaam van zijn zoon te herkennen stelt hij alles in het werk om te voorkomen dat dit stoffelijk overschot in de verbrandingsoven verdwijnt; hij gaat op zoek naar een rabbijn en probeert een begrafenis te regelen.

In het ongepolijste Son of Saul ontbreekt een overzichtelijk totaalplaatje en staat de persoonlijke beleving van Saul centraal; de camera zit hem haast letterlijk op de huid en we zien niet veel meer dan wat hij ziet –en dan nog wordt weinig expliciet in beeld gebracht. Het maakt de horror waardoor Saul wordt omringd des te angstaanjagender. De dood is overal aanwezig en ondanks het feit dat de leden van het Sonderkommando hun levens nog een beetje weten te rekken door mee te werken aan de massamoord, is het overduidelijk dat ook zij niet aan de vernietiging zullen ontkomen. De haast intieme aanpak van László Nemes zorgt voor een desoriënterende, claustrofobische en intense sfeer die de film angstaanjagend realistisch maakt en onderscheidt van andere, soms iets te sentimentele, Holocaustdrama’s. Dichterbij kun je gewoon niet komen. Misschien niet de gezelligste film voor de feestdagen, maar wel een heel belangrijke –en eentje die je niet mag missen.

Meer info? Klik hier.