Zwarte Piet is racisme. Witte Nederlanders zijn nazi’s. Sinterklaas = Auschwitz. De Zwarte Pietendiscussie is weer begonnen!

De zomer is bijna afgelopen, dus we kunnen zo weer een klein half jaar discussiëren over Zwarte Piet. Vaderlandse tradities komen en gaan. De Zwarte Pietendiscussie is in 2013 begonnen, een vrij jonge traditie dus, maar is nu al onlosmakelijk verbonden met de Nederlandse identiteit. Wat zou ons land zijn zonder Zwarte Pietendiscussie?

Kansenparels

Om met de deur in huis te vallen: van mij mag Zwarte Piet worden afgeschaft. Ik ben het allemaal spuugzat. De discussie, het hypocriete gemoraliseer, van onze zwarte activisten, maar vooral van hun ‘witte’ vrienden. Sunny Bergman, Linda Duits, Simone van Saarloos, ik word kotsmisselijk van hun gedram. Simone van Saarloos is misschien wel het allerergst. Om het ‘institutioneel racisme’ te bestrijden stond ze begin dit jaar haar column in het NRC Handelsblad voor een week af aan drie kansenparels uit de zwarte gemeenschap. Op deze manier zou de krant diverser en kleurrijker worden. Dat haar houding het summum is van ‘white privilege’ en ‘neocolonialism’ had deze ‘white savior’ niet in de gaten. De enige reden waarom de drie zwarte dames in de krant mochten staan was immers omdat ze zwart waren. Ze mochten even voelen hoe het was om ‘wit’ te zijn, maar moesten na een week natuurlijk meteen weer optiefen. ‘Hier heb je wat kruimels van mijn wittebrood, en nu weer terug in je hok!’ Misselijkmakend.

Dat onze zwarte vrienden tegen Zwarte Piet zijn, daar heb ik wel enig begrip voor. Het standpunt dan, niet de agressieve manier hoe ze dit naar voren brengen. Nee, ik laat mij niet wegzetten als een racist. Nee, ik laat mij niet moreel chanteren. Nee, ik voel mij niet schuldig. Absoluut niet. Flikker toch op. Het grootste probleem van de discussie is dan ook niet het zwarte activisme, maar het grenzeloze witte begrip hiervoor bij progressieve politici, opiniemakers en journalisten. Zwarte Piet is ons nieuwe sjibbolet geworden, de morele meetlat om te kijken of iemand wel deugt. In de negentiende eeuw was dat de Franse Revolutie; in de twintigste eeuw was dat natuurlijk de Tweede Wereldoorlog; 11 september en de moord op Theo van Gogh waren daarna voor heel even onze morele ijkpunten, maar zij hebben nu dus plaatsgemaakt voor Zwarte Piet.

Institutioneel racisme

Doel van de Zwarte Pietendiscussie is niet zozeer om Zwarte Piet af te schaffen, maar om heel ‘wit’ Nederland te ontmaskeren als ‘institutioneel racistisch’. Het is allemaal heel postmodern en de waarheid doet er dus uiteraard niet toe. Omdat Nederland in werkelijkheid één van de minst racistische landen ter wereld is – vraag maar aan de n*gers in Moskou of de albino’s in Kenia – richten de social justice warriors zich op het ‘onbewuste’ witte racisme. Dit racisme is voor ons witte oog verborgen, maar onze zwartkijkers kunnen het natuurlijk wel zien. En als je je ogen sluit voor dit onzichtbare racisme ben je ook een racist, een Geert Wilders, een Adolf Hitler.

Volgens Metro-columnist Jan Dijkgraaf zijn de zwarte activisten maar op één ding uit: herstelbetaling. Het gaat ze niet om racisme maar om geld. Ik denk dat Dijkgraaf een punt heeft, maar dat hij het uiteindelijke doel van de activisten, zwart én wit, te smal opvat. Het uiteindelijke doel van de activisten is namelijk een sociale en politieke omwenteling te bewerkstelligen en de Nederlandse geschiedenis te herschrijven. Tijdens de dodenherdenking van 4 mei op de Dam draaiden enkele zwarte activisten zich demonstratief om, omdat ze vonden dat Nederland de slavernij niet onder ogen wilde zien. Dat de dodenherdenking helemaal niets met de slavernij te maken heeft en dat hun actie een vilein antisemitisch trekje had maakt deze extremisten niet uit, sterker nog, antisemitisme lijkt een belangrijk motief van deze beroepshaters.

Extreemlinkse activisten

De activisten tegen Zwarte Piet werken nauw samen met de pro-Palestinabeweging, de zelfbenoemde Antifascisten, de activisten van de Vluchtkerk/flat/tent/fabriek/heuvel/blablabla en last but not least de Internationale Socialisten. Dit trotskistische tuig is er niet (voldoende) in geslaagd om te infiltreren in de Socialistische Partij en GroenLinks, men probeert nu een soort koepelorganisatie te worden voor alle extreemlinkse activisten. Zo kan het zijn dat een demonstratie tegen Zwarte Piet tegelijkertijd een demonstratie is tegen Israël. Het loopt allemaal in elkaar over. Ten slotte weten de Internationale Socialisten bekende en minder bekende (extreem)linkse opiniemakers voor hun karretje te spannen, zoals Asha ten Broeke, Sunny Bergman en Anja Meulenbelt. Via opiniemakers Nederland revolutionairder maken is veel makkelijker dan via parlementaire partijen.

Om de anti-zwartpietactivisten te bestrijden moeten we Zwarte Piet opgeven. Het is maar een symbool, volkomen ondergeschikt aan waar deze culture war werkelijk om draait. Daarnaast moeten we een scherp onderscheid maken tussen activisten en de rest. Elke keer als Quinsy Gario een racistische opmerking naar zijn hoofd geslingerd krijgt van een boze blanke wordt hij in zijn gelijk bevestigd. Hij wil dat wij racistisch zijn. Kap daar dus mee. Quinsy Gario is een achterbakse racist die blanken haat en het geen probleem vindt om samen te werken met antisemieten, gun hem niet zijn gelijk en beheers je. En pak Gario aan op zijn eigen racisme, tegen blanken en tegen andersdenkende zwarten. Volgens Gario is trendwatcher Adjiedj Bakas een ‘huisn*ger’ (* is van mij) omdat hij niet vindt wat de zwarte volgens Gario moet vinden. Spreek Gario en zijn blanke bondgenoten op deze hypocrisie aan. Ontmasker ze, toon hun institutionele racisme aan en hun hang naar gewelddadige oplossingen.

Het is allemaal niet nieuw. In de jaren zeventig had je de Rode Jeugd, die in navolging van de Rote Armee Fraktion in Duitsland via een stadsguerrilla het kapitalisme en de democratie omver wilde helpen. En in de jaren tachtig had je RaRa (Revolutionaire Anti-Racistische Actie), die aanslagen pleegde op de Makro en op het huis van staatssecretaris van Justitie Aad Kosto, om op deze manier te protesteren tegen de apartheid in Zuid-Afrika en het Nederlandse asielbeleid. En iedereen die het niet met hen eens was was natuurlijk een racist. Het doel heiligde blijkbaar alle middelen. ‘By any means necessary’ zei Malcolm X, de grote held van onze revolutionaire antiracistische vrienden, ooit.

Beschaving

We moeten onze democratische rechtsstaat, onze parlementaire besluitvorming, onze vrije pers, onze wetenschap, onze politie, tegen de intimidatie van deze extreemlinkse, soms ook antisemitische activisten beschermen. Niet met alle mogelijke middelen natuurlijk. Wij hebben namelijk wel een beschaving om hoog te houden.

Oja, voordat ik het vergeet: #JesuisJanRoos