Natuurlijk kunnen we met Pasen niet om Bijbelse films heen. Hoewel minder dan vroeger, toen ook de NPO het aandurfde om een film over Jezus uit te zenden. Tegenwoordig zingt Jezus vrolijk een liedje met Pilatus en die massahysterie wordt dan verkocht als een religieus evenement.

Sorry beste EO en KRO-NCRV, vroeger kregen we films zoals “The Robe” of  “Barrabas” voorgeschoteld. In de jaren ’80 durfde de TROS het aan de, toen zeer controversiële film “The Day Christ Died” uit te zenden. Tegenwoordig moet men daarvoor terecht bij de Britten of de Duitsers. Schotelkijkers konden onder andere “The Greatest Story ever Told” zien, met daarin een weinig overtuigende John Wayne als centurio. Op het ZDF liep het epos van Cecile B. De Mile “The Ten Commandements” Prachtige films om te zien.

Maar ook tegenwoordig worden zulke films gemaakt. Zo staat op Netflix de film “Risen”. Deze film uit 2016 vertelt het Paasverhaal uit zicht van een Romeinse Tribuun. De Tribuun Clavius (Joseph Fiennes) die net een gevecht met Joodse opstandelingen heeft gewonnen wordt door Pontius Pilatus (Peter Firth) naar de kruisiging van Jezus gestuurd om Jezus’ benen te breken. (Dat was een coup de grace die de Romeinen soms deden) maar Jezus blijkt al te zijn gestorven. De Joodse autoriteiten zijn echter bang dat de volgelingen van Jezus het lichaam zullen laten verdwijnen. Na 3 dagen is dat ook het geval. Pilatus vreest een opstand en omdat keizer Tiberius naar Judea komt moet Clavius koste wat het kost het lijk van Jezus vinden. Dat gebeurt niet. In plaats daarvan vindt hij de herrezen Jezus. Het is een film met actie en de paasboodschap. Toch is hij voor veel mensen te bloederig. De kruisigingsscenes zijn zeer expliciet. Niets voor gevoelige kijkers dus.

ARTE bracht op Paaszaterdag de documentaire “Countdown to Calvary”, een documentaire van de Ierse publieke omroep RTÉ. De documentaire die gemaakt is door Hugh Bonneville, die theologie in Oxford heeft gestudeerd, neemt in detail de laatste week van Jezus van Nazareth met de kijkers door. Daarbij wordt hij ondersteund door gerenommeerde professoren zoals Helen Bond en Paula Fredericson. De documentaire wordt verder opgeluisterd door animaties en gespeelde scenes. Wat mij opviel is dat RTÉ een neutrale toon aansloeg. De Ierse publieke omroep geeft ruim baan aan de katholieke kerk en er komt wel een katholieke theoloog aan het woord. Maar de documentaire laat ook zien hoe de samenleving functioneerde in het jaar 30 AD. Op zich heel leerzaam en de gespeelde scenes zijn heel goed gemaakt, maar ook hier vond ik de kruisigingsscene wat expliciet. Dat was jammer, anders was hij voor oudere kinderen ook zeer interessant. Bonneville slaagt er immers in ook de link te leggen met het huidige Israël. Jammer dat de NPO de documentaire niet heeft gekocht, want ook voor niet-gelovigen was deze documentaire zeer de moeite waard.

Op Paasmaandag waren er vrolijkere films op de buis zoals de klassieker “Those Magnificient Men in their Flying Machines”, een film die ik van kleins af aan al meerdere keren heb gezien. Toch heb ik hem gisteren weer met veel plezier bekeken. Het verhaal is simpel. Er wordt een race van Londen naar Parijs gehouden. Hoewel het verhaal niet heel sterk is, is de film wel amusant. Het is vooral Gerd Fröbe die als Oberst Manfred von Manstein de lachers op de hand heeft. Hij laat zich door de Fransman René Dubois bij iedere gelegenheid op de kast jagen. Het verhaal wordt verder smakelijk gehouden door de driehoeksverhouding tussen de Amerikaanse piloot Orville Newton, de Britse piloot Richard Mays en Patricia Rawlsey . Verder is er Sir Percy Ware-Armitage. Een snobistische valsspeler die iedereen zeer slecht behandelt. Wel jammer was het dat NPO1 de film 5 minuten eerder liet beginnen. Maar toch, ik heb weer smakelijk gelachen over mannen die “up diddley up-up” en “down diddley down-down” gingen. Zulke films mogen van mij wel vaker op de buis.

 

Afbeelding: Wikimedia / Wikipedia Commons