Waarom GoT fans zo verontwaardigd reageren op het laatste seizoen.

De recensies zijn uniform negatief, de reacties op social media ronduit destructief. Een serie die seizoenen lang prijzen en kritische loftprijzingen won, moet het nu doen met magere zesjes en dikke onvoldoendes.

Waar ligt dat aan? Ongetwijfeld speelt bij sommige kijkers mee dat ze boos zijn omdat ze niet het door hen gedroomde einde kregen, met hun eigen favoriete karakter op de troon. Die hadden dan duidelijk niet opgelet, want dit is Game of Thrones, niet alle dromen komen daarin uit (sterker nog: de meeste zelfs niet).

De scriptwriters, het duo David Benioff en DB Weiss (“D&D”), treft meer blaam. De druk die vanuit HBO was opgelegd speelde hier ongetwijfeld een rol: ze hadden de opdracht gekregen om er na acht seizoenen een punt achter te zetten dus moest er in alle haast een scenario worden verzonnen. Het hielp ook niet dat de auteur van de reeks, George RR Martin, zelf nog geen eindpunt had bereikt in zijn verhalenreeks. Welke dus te kiezen van de vele mogelijke winnaars van het spel om de macht? En wat te doen met degenen die niet winnen? Hoe kom je af van mogelijke kandidaten die nooit met een troostprijs genoegen zouden nemen?

Geen eenvoudige opdracht dus. Maar hoewel het wel een verklaring biedt voor wat er vervolgens allemaal mis ging, pleit het D&D er niet van vrij. Om de korte bocht naar de conclusie te kunnen nemen, werden bij sommige karakters volledige ontwikkelingsgeschiedenissen in een halve aflevering ongedaan gemaakt. Daenerys mag in seizoen 7 nog haar bestaan tot aan dat moment samenvatten door te verklaren dat ze alle mogelijke pijn en vernederingen heeft doorstaan om te komen waar ze is, om vervolgens door een beetje liefdesverdriet en een vermoorde vriendin volkomen krankzinnig te worden. Zo’n karakteromslag was uiteraard niet ondenkbaar, maar vereist wel een goed uitgewerkt verhaal van langzaam opbouwende druk. Nu werd in een enkele aflevering van de kijker gevraagd zeven seizoenen aan karakterontwikkeling te negeren – met als slap excuus dat er al ‘voortekenen’ zouden zijn geweest in eerdere seizoenen.

Net zo ergerlijk was de draai in de verhaallijn van Cersei. Zeven seizoenen lang wordt geschaafd aan het karakter van een koningin die bij uitstek het wrede en berekenende karakter van de macht belichaamt. Ze zit bewust de grote veldslag in het noorden uit, om zo de kans op een eindoverwinning in het spel om de troon te kunnen vergroten. Haar plan lijkt volledig te slagen. Maar in de laatste slag, waarin ze haar numerieke meerderheid om onduidelijke redenen volledig ziet wegsmelten voor de muren van Kings Landing, blijkt ze opeens niet heb begin van een plan te hebben. Erger nog: als het erom gaat spannen, rent ze huilend weg. Ik neem aan dat D&D niet werkelijk de boodschap mee willen geven dat vrouwen gek of hysterisch worden als ze een beetje onder druk worden gezet. Desondanks: als ze die indruk willen vermijden, waarom dan met zulke cliches werken?

Het is natuurlijk sowieso lastig om in een serie die geheel gewijd is aan ‘fantasy’ te praten over de noodzaak van ‘suspending your disbelief’. Maar van de kijker wordt wel heel veel ‘belief’ gevraagd als aan het eind van acht lange seizoenen de troon via een soort democratische besluitvorming wordt toegekend aan een jongen die expliciet heeft aangegeven nooit de heerser van wat dan ook te kunnen worden omdat hij de ‘Three-eyed Raven’ is.

Met alle om onverklaarbare redenen overboord gezette verhaallijnen (Azor Ahai? Danys zwangerschap?), overbodige invoegingen (wat was nu eigenlijk de functie van het introduceren van de Golden Company?) en onverklaarbare plotkronkels is het logisch dat kijkers uiteindelijk achterblijven met een soort ‘waar heb ik net naar zitten kijken?’ gevoel. Veel hiervan had voorkomen kunnen worden met meer tijd – Daenerys’ gekte en Cerseis mentale ineenstorting hadden aan geloofwaardigheid kunnen winnen met meer uitwerking. Maar het slotakkoord, waarin Bran op de troon wordt geplaatst, zou zelfs met de meest uitgewerkte verhaallijn nog onlogisch blijven. Het raarste slotakkoord blijft dat van Lost (waarvan het slotseizoen feitelijk een langgerekte afscheidstournee bleek te zijn). Het meest teleurstellende zal de komende jaren dat van Game of Thrones blijven. Wat begon als een hype, eindigde met een collectief ‘whatever’.