Tassenmuseum Hendrikje viert het 60-jarig bestaan van de iconische 2.55 met een bescheiden verjaardagsfeestje.

In Amsterdam bevindt zich aan de Herengracht sinds 2007 het Tassenmuseum Hendrikje, het enige museum ter wereld dat zo’n unieke en uitgebreide collectie heeft op dit gebied. De vaste collectie, die altijd de moeite waard is, geeft de bezoeker een mooi overzicht van de geschiedenis van de (westerse) tas vanaf de late middeleeuwen tot heden, maar meestal is er ook wel een tijdelijk ingerichte expositie aanwezig, die op de één of andere manier natuurlijk iets met tassen te maken heeft. Toen bekend werd dat het museum een tentoonstelling zou gaan wijden aan de beroemdste tas die Coco Chanel (1883-1971) ooit heeft ontworpen, de zogenaamde 2.55, was ik gelijk enthousiast; dat kon wel eens interessant worden. Sinds 1 februari is ‘Happy Birthday Chanel! 60 jaar de 2.55’ dan eindelijk te bezichtigen, dus ik ging op weg naar het statige grachtenpand -een hele vooruitgang in vergelijking met het Amstelveense woonhuis waar het museum ooit begon- om te zien wat men ervan had gemaakt.

20131030_150638Een hele expositie gewijd aan één tas? Het lijkt misschien overdadig, maar er zijn van die tassen -de Kelly en Birkin Bags van Hermès zijn daar ook een goed voorbeeld van- die het ‘tas zijn’ overstijgen en het ultieme fashion statement zijn geworden. Sowieso heeft zo ongeveer alles waar de naam Chanel aan kleeft een haast magische uitwerking op vrouwen, maar de trotse eigenaresse zijn van een authentieke Chanel 2.55 is toch wel de natte droom van iedere fashionista. Je moet ook niet denken dat je het iconische buideltje, met ruitvormig gewatteerd motief en een ingevlochten ketting als schouderband, zomaar aan kunt schaffen; voor nieuwe exemplaren geldt een heuse wachtlijst en de prijs loopt in de duizenden euro’s, maar hee, dan heb je ook wel wat. Toch? Ach, laten we het er maar op houden dat het uiteraard een met liefde en vakmanschap gemaakte tas is, die generaties lang meegaat, maar je betaalt uiteindelijk voor de naam Chanel en het aura van exclusiviteit dat van de 2.55 een haast heilig object maakt. ‘Kijk eens wat ik me kan veroorloven’ is toch de boodschap die de draagster uitstraalt. Geen wonder dat deze tas de meest gekopieerde ter wereld is.

20150205_125120Als we eens goed naar de ontstaansgeschiedenis kijken van de 2.55, die deze maand precies 60 jaar geleden werd gelanceerd (vandaar de codenaam 2.55, die slaat op de maand en het jaar waarin de tas het levenslicht zag), dan komen we tot de ontdekking dat de destijds 71-jarige Chanel eigenlijk een behoorlijk praktische reden had om met dit ontwerp op de proppen te komen. De 2.55 was namelijk een schoudertas, een kleine revolutie in een tijd waarin een handtas de norm was, en werd door Coco bedacht omdat mevrouw dan haar handen vrij had om lekker te kunnen roken en drinken. Iets waar blijkbaar wel meer dames dringend behoefte aan hadden, afgaande op het succes van de 2.55: het comfortabele doch luxe model was direct een verkoophit -bij de mensen die het betalen konden uiteraard- en is sindsdien eigenlijk nooit meer uit het straatbeeld verdwenen.

De meesten van ons zullen echter naar Tassenmuseum Hendrikje moeten om in de buurt van een origineel exemplaar te komen; ikzelf ben in elk geval nooit dichterbij geweest. Dat kostte me trouwens wel enige moeite, aangezien ik mij na binnenkomst meteen richting de ruimte begaf waar meestal de tijdelijke expositie te zien is; daar bleek echter nog steeds de tentoonstelling Forever Vintage in bedrijf te zijn. Leuk hoor, maar daar kwam ik natuurlijk niet voor. Ik had niet zoveel zin om weer helemaal naar beneden te lopen om aan één van de behulpzame gastvrouwen te vragen waar ik heen moest, dus ik ben zelf maar op onderzoek gegaan. Uiteindelijk vond ik de Chanel-expositie; als het ware ingebed in de reguliere collectie van de 20e eeuw, maar er was wat extra ruimte vrijgemaakt om zo’n 15 exemplaren van de 2.55 te presenteren. Wat begeleidende tekst erbij, een paar relevante spulletjes eromheen… en dat was het eigenlijk wel zo’n beetje.

20150206_105452Dat viel dus tegen. Goed, er staan een paar fraaie tassen in de vitrine, in verschillende formaten en kleuren, maar daar is dan ook alles mee gezegd. En je moet ook je best doen om de objecten goed te kunnen bekijken, want er is gekozen voor een soort kijkdoos-opstelling; door een klein raampje kun je de tas in kwestie bewonderen. De rest van het glas is afgeplakt met ondoorzichtig plastic. Dat betekent dat je voor sommige laaggeplaatste tassen even door de knieën moet, want anders zie je nauwelijks iets. Ik vraag me af wie dit concept heeft bedacht; het is misschien een leuk idee, maar de juweeltjes van Chanel komen zo nauwelijks tot hun recht. Bovendien lijkt het me op drukke dagen erg dringen voor de vitrine om een glimp op te vangen van de tassen. Een ruimere en vooral feestelijkere opzet was meer op zijn plaats geweest; de 2.55 viert immers zijn 60-jarig bestaan en de expositie heet niet voor niets Happy Birthday Chanel! Dit is echter een wel érg bescheiden en sober verjaardagsfeestje.