We krijgen het in een oogwenk voor elkaar om een miljard Euro in te zamelen voor de wederopbouw van de Notre Dame, maar we krijgen dat niet voor elkaar voor de meest dringende kwesties van onze tijd. Een tempel / monument / pand versus verschillende soorten van bestaande dwang, zoals oorlog, geweld, onderdrukking, genitale verminking, brainwash, honger, armoede enzovoorts… Is het collectieve brein van de mensheid zieker dan we denken?

Journalist Peter R. de Vries zegt het goed: “Als men net zo vrijgevig zou zijn voor de hongerende, vluchtende en onderdrukte mens als voor de Notre Dame zou de wereld er anders uitzien. Dat is ook mijn bezwaar geweest tegen religie: de kerk — het uiterlijk vertoon — is altijd belangrijker geweest dan de mens zelf…” Ik weet dat de Vries geen fan van religie is. Ik ben het er roerend mee eens dat religie vaak in de weg staat van echte spiritualiteit en menselijkheid. Ik ben het er ook mee eens dat religie nog altijd gepaard gaat met mechanismen die ons geen goed meer doen. Ondertussen maken deze georganiseerde, door de mens gemaakte machtsstructuren het bijna onmogelijk voor de massa om door te hebben dat spiritualiteit geen zweverig concept is, of gelinkt aan wat voor (dogmatische) levensbeschouwingen. Gelukkig beginnen we het universele karakter en de noodzaak van SQ in ons dagelijks leven langzaam maar zeker te snappen, ook in het bedrijfsleven.

Besteed hetzelfde bedrag aan één van de dringende kwesties

Zelfs als je het niet eens bent met de uitspraak over religie van de Vries, moet je het onderliggende punt kunnen toegeven. Zo schonk François-Henri Pinault, echtgenoot van actrice Salma Hayek, 100 miljoen voor de wederopbouw. Maar besteedt hij hetzelfde bedrag aan bijvoorbeeld kinderen die omkomen van de honger, of niet gevaccineerd worden? Nee, ik ben geen wandelende gids met een lijst van globale en lokale goede doelen, maar uiteraard zijn er een hoop die duurzaam kwesties oplossen. Nee, ik weet niet waar Pinault’s geld aan besteed wordt. Dat gaat mij niets aan en boeit mij verder niet. Laat ik iedereen dan toch in dit verband vragen om hetzelfde bedrag dat naar de Notre Dame gegaan is, binnen een maand beschikbaar te stellen voor wat voor dringende kwestie in de wereld dan ook, een echte… Collectieve transformatie moet namelijk door de filantropen ondersteund worden. Voorbeelden zijn Melinda en Bill Gates. Hun fonds verandert de wereld, inclusief de politiek. Mensen die verantwoordelijkheid nemen, de leiding zelfs en denken en handelen vanuit een positie van hoge bewustzijn.

Iedereen aan tafel halen

Daarbij, hoe zit het met al die andere historische panden die verwoest zijn of verwoest worden? Daar horen wij toch ook niks van? Denken wij serieus dat de pijn niet gevoeld werd of wordt? Begrijp me niet verkeerd: ik heb letterlijk om de hoek van de Notre Dame familie wonen. Dat monument heeft culturele waarde gedurende meerdere generaties in mijn familie. Ik waardeer de zorg en betrokkenheid van de schenkers. Alleen hebben de schenkingen met welwillendheid en de gunfactor te maken. Mogelijk ook met ego strelen, want hoe fijn is het om je naam aan zo’n publiek doel te verbinden? Jammer genoeg blijven welwillendheid en de gunfactor bij andere monumenten en dus bevolkingsgroepen meestal uit.

Zolang wij niet iedereen aan tabel halen, met andere woorden, zolang we niet om al die verschillende panden en dus bevolkingsgroepen geven en niet betrokken zijn bij de worstelingen en oplossingen van ons allemaal, is het inderdaad slecht gesteld met onze humaniteit. De schaamte voor de mensheid die ik na de brand van de Notre Dame voelde, is nieuw. Eerder voelde ik bijvoorbeeld al wel eens boosheid wanneer ik aanschouwde hoe mensen in mijn (werk-)omgeving zich hard maakten voor diversiteit. Ze schreeuwden het van de daken, maar bedoelden eigenlijk: mijn groep mensen komt eerst. Ze bedoelden niet: tijd voor de grootsheid en gratie van echte diversiteit, inclusiviteit en eenheid. Immers, woorden zijn woorden, maar handelingen drukken altijd uit wat er in wezen bedoeld wordt.