Jeroen over het passiespel.

 

Gisteren was “The Passion” op TV. Rik de Jong heeft goed verwoord hoe ik over “The Passion” denk. Dat betekent dus dat het vandaag Goede Vrijdag is. Goede Vrijdag is in de Evangelisch-Lutherse kerk de allerhoogste feestdag van het jaar. Een dag waarin het inderdaad gaat over lijden en treurnis. God werd mens en nam het lijden en de zonden van de mensheid op zich. Het is ook een dag van hoop, want de mens krijgt de kans om vrij te zijn als hij daarvoor kiest. Geloof laat zich niet met geweld of met gruwelijke scenes in films zoals “The Passion of the Christ” op leggen. Het is een vrije keuze.

Omdat het vandaag dus Goede Vrijdag is dus geen stuk over wat Jantje, Pietje of Klaasje weer mispeuterd hebben. Ook geen klaagzang over Denk of GroenLinkse feministen die alle mannen slecht vinden. Nee vandaag breng ik u “The Passion” zoals de Duits-Deense componist Johann Abraham Peter Schulz, die in 1792 het werk “Christi død”(De dood van Christus) componeerde, hem zag. Anders dan Bach die de Matthäus, de Johannes en de minder bekende Markus Passion laat eindigen bij de graflegging eindigt Schulz bij de Wederopstanding op Paasochtend.  Dus het werk past daarom prima in de Protestantse leer en bij Pasen. Het werk begint in diepe treurnis en eindigt in vreugde en hoop.