Intersectioneel feminisme is als een afgelikte boterham.

 

 

Op Twitter vind ik het heel leuk om feminisme in het ootje te nemen. Dat komt denk ik omdat feministen zichzelf zo ontzettend serieus nemen, totaal humorloos zijn en vooral verschrikkelijk schijnheilig. Met feministen bedoel ik uiteraard niet vrouwen die echt voor vrouwenrechten opkomen maar intersectionele feministen: hoogopgeleide, vaak aan de UvA studerende of afgestuurde aandachtsjunks die zich verheven voelen boven het ‘klootjesvolk’ en menen dat de witte man de oorzaak is van alle ellende op deze wereld.

Het rijtje is inmiddels lang (no pun intended), maar bij intersectionele feministen moet u dus denken aan de dames Asha ten Broeke, Sylvana Simons, Sunny Bergman, Gloria Wekker, Linda Duits, Simone van Saarloos, Sarah Sluimer, Hasna el Maroudi, Nadia Ezzeroili, Arzu Aslan, Justine van de Beek en Anne Ardon en natuurlijk de mannen Mounir Samuel, Sander Philipse en Lucas Roorda. Intersectionele feministen stemmen GroenLinks, of nog beter Artikel1, en zijn als ware Social Justice Warriors vooral bezig met zichzelf.

Vandaag wil ik het hebben over het duo Justine van de Beek en Anne Ardon, omdat zij als initiatiefneemsters van de elitaire extreemlinkse opiniewebsite Stellingdames een verhaaltje mochten houden op TEDxYouth Utrecht. Ik was vagelijk bekend met het fenomeen TEDx, maar het gaat hier dus om congressen waar mensen een inspirerend verhaal moeten houden, een verhaal wat anderen emotioneel raakt. De meeste sprekers zijn kleine Barack Obama’s: charismatisch, sympathiek maar ook een beetje gelikt. Ik was op 28 januari naar Utrecht getogen om het verhaal van een goede vriend te horen, maar ik kreeg Justine van de Beek en Anne Ardon er gratis bij.

U kunt het opreden van de dametjes hier bekijken (geheel op eigen risico, zeg ik er meteen bij).

 

Sommige meisjes zijn meer gelijk dan andere

Maar wat vindt Ewout Klei van de TED talk van het drammende duo? Wat allereerst opvalt is de bozige, verontwaardigde toon die de vrouwtjes aanslaan. Ze zijn dus ware feministen. Ze hebben het over negatieve stereotyperingen, maar bevestigen die met hun chagrijnige optreden. Inhoudelijk is hun betoog uiteraard verschrikkelijk eenzijdig. Geen woord over vrouwenonderdrukking in de Derde Wereld of over het droeve lot van bijstandsmoeders, het gaat in feite alleen over hoogopgeleide hipstermeisjes in Amsterdam en hun problemen. Feminisme is immers in werkelijkheid een elitaire hobby. En niets meer.

Trouwens, het verhaal wordt na een tijdje ook een beetje saai. Je krijgt een minicollege over de geschiedenis van het feminisme in Nederland. Het verhaal is door Justine van de Beek rondborstig gekleurd en zit vol met platitudes van Anne Ardon. Compleet met die overbekende foto van ‘baas in eigen buik’. Maar gelukkig, en dat vond ik eigenlijk best wel hilarisch, gebruiken Justine van de Beek en Anne Ardon allemaal negatieve woorden om uit te leggen wat ze niet willen zijn – zoals ‘feminazi’ en ‘afgelikte boterham’. Dat is echt dodelijk voor het verhaal, want de luisteraar denkt dan automatisch aan die negatieve beelden. Het werd hierdoor een afgelikte presentatie.

Ten slotte kun je ook goed zien dat God (een man, overduidelijk) – toen hij zijn gaven uitdeelde – Justine van de Beek rijk heeft gezegend, maar Anne Ardon oversloeg. Alle meisjes zijn gelijk, maar sommige meisjes zijn meer gelijk dan andere.