Vandaag in het verleden: de Vrede van Breda. Het verdrag maakte een einde aan de tweede Engels-Nederlandse oorlog. Het was één van de beroemde zeeoorlogen waarin Michiel de Ruyter naam maakte. Ook Frankrijk en Denemarken waren bij het conflict betrokken. De conflicten hadden met name betrekking op de koloniën van de betrokken landen.

Een ruime maand voor de getekende vrede had De Ruyter de zogenoemde Tocht naar Chatham gemaakt. Hierdoor werd de Nederlandse onderhandelingspositie behoorlijk versterkt. In Chatham werd een groot aantal Britse schepen verbrand en tot zinken gebracht. De machtige oorlogsvloot van de Engelse koning werd daardoor ernstig verzwakt. Bijna alle confrontaties in deze oorlog werden uitgevochten in zeeslagen. Het ging dan ook met name om het beschermen van de eigen vloot en de positie in overzeese gebieden.

De vrede hield onder andere in dat De Republiek eigenaar bleef van de kolonie Suriname. Het door de Engelse veroverde Nieuw Amsterdam, later omgedoopt tot New York, kreeg Nederland er echter niet mee terug. Over het algemeen werd de deal wel beschouwd als gunstig voor Nederland.

De vrede zou overigens niet bijster lang stand houden. Al in 1672, vijf jaar later, brak de derde Engels-Nederlandse oorlog uit. 1672 was het beruchte rampjaar van de Nederlandse republiek. Niet alleen Engeland, maar ook Frankrijk verklaarden ons land de oorlog. De elkaar in snel tempo opvolgende catastrofes waren er mede de oorzaak van dat Johann en Cornelis de Witt in Den Haag door een woedende menigte werden vermoord.