De Italiaanse nationalist Felice Orsini pleegde op 14 januari 1858 een mislukte aanslag op het leven van Napoleon III. Hoewel Orsini onder de guillotine zou belanden voor zijn daad besloot de keizer om de Italiaanse eenwording te gaan steunen.

 

In de negentiende eeuw had je behalve anarchistische terroristen ook nationalistische aanslagplegers. Karl Ludwig Sand vermoordde in 1819 de conservatieve schrijver August von Kotzebue, omdat die de Duitse nationale zaak zou hebben beledigd. Felice Orsini probeerde in 1858 de Franse keizer Napoleon III, het neefje van, te vermoorden, omdat hij de Italiaanse eenwording, de Risorgimento, zou blokkeren.

Felice Orsini

Op 14 januari 1858 pleegden Orsini en zijn handlangers hun aanslag op Napoleon III. De keizer en zijn vrouw waren met hun koets op weg naar de opera, toen de terroristen hun bommen gooiden. De eerste bom belandde op de bok, de tweede verwondde de paarden en het glaswerk van de koets, de derde bom ten slotte belandde onder de koets en verwondde een agent die probeerde de gewonden te helpen. Ofschoon de keizer en keizerin de aanslag overleefden kwamen acht mensen om. Orsini probeerde te ontsnappen, werd in de kraag gevat, voor het gerecht gedaagd, ter dood veroordeeld en op 13 maart geguillotineerd.

Voordat hij werd terechtgesteld schreef Orisini echter een open brief aan Napoleon III, waarin hij de keizer smeekte om zich in te zetten voor de Italiaanse onafhankelijkheid. Het vermoeden is dat de brief deels door Napoleon is geredigeerd, die opeens van plan was om de Italianen een handje te helpen.

Hoewel Orsini voor zijn gewelddadige idealisme betaalde met zijn leven bereikte hij met zijn daad wat hij wilde: het Franse Keizerrijk koos partij voor de Italiaanse nationalisten en hielp het koninkrijk Piedmont om de Oostenrijkers uit Italië te verdrijven.

 

Afbeeldingen: Wikimedia / Wikipedia Commons

 

De Slag bij Solferino