Een Stevie Wonder-eerbetoon in het Concertgebouw in Amsterdam; dat kan niets anders opleveren dan een muzikale power shot en swing work out, zelfs voor de senioren in de zaal en voor de liefhebbers van klassiek.

Vanaf het balkon zie ik dat het publiek uiterst divers is en onder andere bestaat uit opvallend veel jonge stellen die elkaars hand vasthouden en later uit hun stoelen springen voor een gezamenlijke dans. Niet dat ik daar nou echt op in zoom hoor. Statistisch gezien, is het op deze bloedhete zomeravond werkelijk waar een feit. Misschien komen die jonge stellen wel voor het jonge talent Jeangu Macrooy die de hele zaal weet op te zwepen met de funky hits. Of zij komen voor Madeline Bell, een persoonlijkheid in geïnspireerde soul, rhythm en blues. Of gewoon voor Stevie Wonder.

Madeline Bell is mij er eentje

Madeline Bell wisselt haar outfits af als een nieuw decor in de opvolgende acte. Vóór de pauze draagt zij een gouden pak. Wanneer zij na de pauze in een glimmende blauwe variant het podium opkomt, krijgt zij een goedkeurend gejoel en geklap vanuit het publiek. Als een blijmoedige tiener neemt de ervaren zangeres giechelend naast haar medemuzikanten plaats.

Madeline Bell is mij er eentje. Kennelijk ben ik niet de enige die dat denkt. Ik lees de bewondering van het gezicht van zanger Jeangu Macrooy en saxofonist Simon Rigter af. Madeline Bell staat al net zo lang op de internationale podia als Stevie Wonder, met wie ze geregeld ook werkte. Zij heeft een dijk van een stem. Samen met zanger Jeangu Macrooy zingt zij alle Stevie Wonder klassiekers achter elkaar.

Koeler wordt het niet midden in de hittegolf van 2019. Gelukkig doet het Concertgebouw niet mee aan die extreme rage van hals over kop vervuilende airconditioning aanschaffen, waar heel Nederland ineens van in de ban lijkt te zijn. Waar de nuchtere houding van ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’ is gebleven, is mij een raadsel. Madeline Bell zingt en danst het podium over, terwijl zij er met een boekje op los wappert om de muzikanten van het Jazz Orchestra van het Concertgebouw af te koelen. Hermine Deurloo die de harmonicasolo’s van Stevie Wonder voor haar rekening neemt, kan niets anders dan hard in de lach schieten. En jee, wat is Deurloo trouwens goed.

Edison
Terecht wijst dirigent Dennis Mackrel tijdens het concert op het enige nummer dat geen Stevie Wonder-compositie is. “Waarom? Kijk, Stevie Wonder won talloze prijzen. Maar ook ons eigen Jazz Orchestra van het Concertgebouw won recentelijk een Edison. Als ik dat niet benoem, weet ik dat onze muzikanten vanavond te bescheiden zijn om dat te doen. Graag een daverend applaus.”

Line up bij dit concert:
Jazz Orchestra van het Concertgebouw

Dirigent – Dennis Mackrel

Zang – Jeangu Macrooy

Zang – Madeline Bell

Harmonica – Hermine Deurloo