Ken je dat van mensen die het gewoon niet hebben en zichzelf opleuken met allemaal tierelantijntjes? Hoe alternatief de uitdossing dan ook, hoe opgedost het haar en hoe rood de lippen ook mogen zijn, het wordt er gewoon niet beter op. Sterker nog, het lijkt allemaal te geforceerd onder het mom van ‘de bloemetjes buiten zetten’, ‘zelf een feestje maken van het leven’ en ‘lief zijn voor jezelf’.

Andersom geldt het ook: ken je dat van mensen die zo eenvoudig zijn en het gewoon helemaal hebben, die less is more uitstekend vertolken? Al zouden zij met een vuilniszak over hun lijf over straat gaan, ze blijven vol allure zoals ontwerpster Coco Chanel dat eens bedoelde (en niet haar afgevaardigden die het merk vandaag de dag in stand moeten houden). Ze blijven vol charisma, mysterie, levenslust en meer. Daardoor moet je even, ook al weet je misschien niet eens waarom, naar hen om kijken. Ditzelfde fenomeen geldt natuurlijk net zo goed voor talent en inhoud.

Zanger Sjors van der Panne liet de stoelen van de juryleden van The Voice of Holland in een paar seconden tijdens een blinde auditie keren. Het was overduidelijk: deze man is de winnaar van het seizoen. Deze man heeft het. Deze man blijft. Op 40-jarige leeftijd staat Sjors dan eindelijk op het podium in de grote zaal van het Concertgebouw. Zeg me dat het niet zo is komt uiteraard voorbij. Call it magic zou Coldplay zeggen. Sjors staat er niet alleen, maar met zijn Nederlandse muzikale helden Karin Bloemen, Jan Dulles, Mathilde Santing en koningin Willeke Alberti. “Daarom verhuisde ik ooit naar Amsterdam. Mathilde, heb je dat gehoord?” Sjors raakt haar even op haar schouders aan. Deze man is nu thuis. Vanaf het grote balkon kan ik alleen maar glimlachen. Er is geen deadline voor wat wij in het leven te doen hebben, geen uitgestippeld pad en zeker geen ‘zo heurt het’. Daarbij laat één gedachte mij niet los, namelijk: wat is het toch heerlijk om in Nederland te zijn.

Karin Bloemen houdt ons een spiegel voor met haar lied Amsterdam gaat dood. Inmiddels durf ik zelf ook nogal wat commentaar te leveren, want niet alleen ben ik geboren en getogen in Amsterdam, ik ben het echte Oud-Zuid, of je het volgt of niet. Niet alle hedendaagse veranderingen zijn even goed voor Amsterdam, om het zacht uit te drukken. Karin’s jurk is larger than life en haar stem vult inmiddels heel de stad. Het zou mij niet verbazen als haar thuisfront in Broek in Waterland haar ook vanaf het Concertgebouw zou kunnen horen. Ik denk aan het recent verschenen boek Mijn ware verhaal en doe een grote buiging in gedachten. Nee, ik ben zeer zeker niet de enige met een krankzinnige geschiedenis die omgebogen wordt naar veel goeds in de wereld.

Sjors en zijn helden nemen ons door verschillende tijdperken van het Nederlandse lied. Zing vecht huil bid lach werk en bewonder en de hele zaal doet mee. De levensechte vriendschap tussen Jan en Sjors spat er tijdens de optredens van af. Eén van mijn drie lijfliederen komt voorbij in een rumbaversie, namelijk Laat me. De mooiste versie blijft misschien wel het optreden van Sjors bij Hemelbestormers op NPO Radio 2. De andere twee lijfliederen zijn Maybe Tomorrow en I remember. De glimlach van een kind is de hele wereld waard, draagt Willeke Alberti voor en zo is dat. Zij helpt ons herinneren dat Samen zijn ons door alle seizoenen van het leven haalt. Hoeveel mensen in de zaal dan ook op staande voet staan mee te zingen, knusser en Hollandser dan dit wordt het niet. De enige teleurstelling die ik aan de avond overhoud, is dat In het zicht van de haven niet aan bod is gekomen. Dat nummer blijft immers het moment dat mijn respect voor het vakmanschap van Sjors regelrecht werd omgezet in liefde.

Hier in het zicht van de haven
Waar de tijd stopt waar hij ooit begon
Maar ik vaar weg van de haven
Want ik volg m’n hart
In het licht van de zon