Een zwarte oversized outfit met gebloemde laarsjes eronder, het haar in een halve paardenstaart, elegante pianostukken met barokke synth-pop en atmosferische elektronica, een engelenstem en een hoop levensverhalen; de Bulgaarse en Duitse zangeres, pianiste en componiste Lisa Morgenstern staat in de intieme Koorzaal van het Concertgebouw in Amsterdam. Zij draagt de muziekstukken van haar debuutalbum Chameleon voor aan het Nederlandse publiek. In april van dit jaar liet Lisa Morgenstern Chameleon eindelijk uitkomen, nadat zij er lang met vriend en Argentijnse producer Sebastian Plano aan had gewerkt. Een eigen stijl heeft zij zeer zeker en het publiek geniet van een mellow avond.

Lisa Morgenstern houdt de controle over zowel de piano als het mengpaneel. Haar vingers vliegen letterlijk alle kanten uit. Ondertussen oogt ze soms nog wat verlegen, maar het is aan haar te zien dat zij van haar optreden in het Concertgebouw geniet. “Een tijd geleden ging het niet zo goed. Toen speelde ik nog niet in zulke mooie zalen. Mag ik een improvisatie met jullie uitproberen? Ik ben gevraagd om iets voor een orkest te componeren. Improviseren met publiek erbij, betekent mijn angst overwinnen.” Het stuk zit zo goed in elkaar, dat ik niets van angst of improvisatie geloof.

Tegen het eind van haar optreden laat Lisa Morgenstern het publiek kennismaken met Bulgaarse muziek. Ritmisch en melodisch zijn volgens haar de kenmerken, waar letterlijk iedereen op verliefd kan worden. Ze leidt een lied in het Bulgaars in. “Eén van de twee mensen zal in de bergen overlijden. Ze mogen allebei een pleidooi houden over waarom ze in leven zouden moeten blijven. De ene zegt dat haar grote liefde op haar staat te wachten. De ander zegt dat haar wat oudere moeder op haar staat te wachten. Besloten wordt om de laatste van de twee te redden, want de grote liefde zal er gedurende een lange tijd stuk van zijn, maar er weer bovenop komen. De moeder zal tot aan het einde van haar leven verwoest blijven.”

Het publiek keurt het antwoord luidkeels goed. Ik blijf met een ietwat hol gevoel stil, want dit antwoord geldt zeker niet voor iedereen. Daarbij, wat zou het toch mooi zijn – zeker in tijden van inwisselbare partners, datingmania en oppervlakkige of vluchtige ‘liefdessnapjes’ – als het antwoord de grote liefde zou zijn geweest. Een liefde die niet van kleur wisselt als een kameleon, maar volhardend blijft schitteren, als gouden parels die aan witte veren hangen en rustig met de wind de wereld over genomen worden.