Daar sta je dan. Als eenvoudig acteur de Tweede Kamer toe te spreken over waarom het geldstelsel helemaal anders moet. Met een succesvol burgerinitiatief hadden de activistische acteurs van De Verleiders en de stichting Ons Geld voor elkaar weten te krijgen dat de Kamer over hun ideeën zou gaan debatteren.

Voor wie het nog niet wist, via het verlenen van krediet scheppen commerciële banken giraal geld. Dit vinden de burgerinitiatiefnemers dermate eng dat ze de ‘geldpers’ weer voor 100% willen teruggeven aan de overheid en ze vonden het hoog tijd dat dit eens in het parlement zou worden besproken.

Op 16 maart was het dus zover. Gelukkig bleef de inbreng van George van Houts daar verder beperkt tot een korte inleidende toespraak. Ik bewonder zijn gedrevenheid maar hij is behoorlijk de weg kwijt geraakt. Zo wist hij later die dag bij Jeroen Pauw aan tafel nog te melden dat ook de huidige vluchtelingencrisis en in feite alles wat er mis is in de wereld, voortvloeit uit het feit dat commerciële banken een rol spelen in het geldscheppen. Uiteraard werd hij op geen enkele manier kritisch bevraagd door de gevierde talkshowhost. Zelfs een snedige opmerking dat mensen elkaar toch allang voordat er banken waren de hersens insloegen en bloedige oorlogen voerden zat er niet in bij de anders toch zo gevatte presentator. Maar goed, ook bij de andere praatprogramma’s die onze publieke omroep kent is dit usance. Bij De Wereld Draait Door, waar van Houts ooit eerder zijn complottheorieën mocht ontvouwen etaleerde de altijd joviale Matthijs van Nieuwkerk een onnozelheid waarvan je hoopte dat die gespeeld was. Ook hij stelde niet één kritische vraag. Natuurlijk kun je besluiten niet langer naar deze infantiele babbelprogramma’s te kijken maar je blijft er via je belastingafdracht wel voor betalen.

‘Het volk moet over het geld gaan’

In de Tweede Kamer was het niet veel beter. Het was eigenlijk nog erger. De hoeveelheid onzin die diverse parlementariërs wisten te verkondigen was niet bij te houden. En aan dit debat deden alleen de financiële woordvoerders van de diverse fracties mee. De ‘specialisten’ zogezegd. Platitudes van marxistische snit als ‘het volk moet weer over het geld gaan’ waren niet van de lucht en woorden van deze strekking waren te horen van de woordvoerders van Groen Links en de Partij voor de Dieren. Arnold Merkies van de Socialistische Partij wilde een onderzoek naar de omvang van de winsten die banken maken. Dat dit niet nodig is omdat het al keurig in de jaarverslagen staat weet de geachte afgevaardigde blijkbaar niet. Bovendien leek ook hij te denken dat banken winst maken op het scheppen van geld aan sich. Dat er op het moment van het verlenen van een krediet en het scheppen van een bancair deposito meteen een winst wordt geboekt. Gelukkig was er nog minister van financiën Jeroen Dijsselbloem die als een geduldig schoolmeester zijn niet al te vlotte leerlingen moest uitleggen dat banken een rentemarge verdienen en dat dit iets heel anders is dan die zogenaamde seigniorage.

Ook het optreden van Tony van Dijck van de Partij voor de Vrijheid was kostelijk. Volgens hem konden banken zonder dat het ze iets zou kosten de hele staatsschuld opkopen met het ‘uit het niets’ geschapen geld. De vraag waarom ze dit niet allang gedaan hadden als dit inderdaad zomaar kon had de goede man zichzelf blijkbaar nog niet gesteld.

Maar in het land van de blinden is er altijd wel eentje die ook nog doof is. Zo iemand is Selçuk Öztürk van de fractie Denk. Niet alleen had hij inhoudelijk niets te melden, qua vorm was zijn optreden dermate ‘onparlementair’ dat Kamervoorzitter Khadija Arib hem meerdere malen tot de orde moest roepen. Natuurlijk kun je nu gaan zeggen dat dit gebrek aan kwaliteit vooral speelt bij de kleinere dan wel nieuwe partijen maar laten we vooral niet vergeten dat deze charlatan ooit door de Partij van de Arbeid op een verkiesbare plaats is gezet.

Vermaak en vertrouwen

Voor een portie vermaak kun je natuurlijk naar het theater gaan en een optreden van De Verleiders bijwonen bijvoorbeeld. Maar geen enkele voorstelling haalt het bij een debat als dit. De prijs die je betaalt voor het vermaak is het verlies aan vertrouwen in de bekwaamheid van onze volksvertegenwoordigers. Je zou bijna gaan twijfelen aan de woorden van Winston Churchill dat van alle systemen van openbaar bestuur, de (parlementaire) democratie de minst slechte is.