De hamerslag waarmee de Franse minister van Buitenlandse Zaken, Laurent Fabius, in december 2015 de klimaatconferentie in Parijs bezegelde en tot succes verklaarde, bracht een golf van euforie teweeg. Deelnemers omhelsden elkaar en dansten op stoelen en banken. Alom sprak men van een historische overeenkomst. Maar nadat de regering Trump had verklaard uit de overeenkomst van Parijs te zullen treden, verklaarde nog geen anderhalf jaar later Bondskanselier Merkel op de G-20 Top in Hamburg met een van onheil bezwangerd gelaat: ‘Wij weten allen dat we met grote mondiale uitdagingen worden geconfronteerd en we weten dat de tijd dringt. Oplossingen kunnen alleen worden gevonden als we tot compromis bereid zijn en toenadering tot elkaar zoeken, maar zonder – en ik zeg dit met nadruk – te veel te buigen, want we kunnen natuurlijk ook duidelijk erkennen wanneer er verschillen van opvatting zijn.’ Aldus Merkel.

Ondertussen is de nieuwe directeur van het Amerikaanse ‘Evironmental Protection Agency’ (EPA), Scott Pruitt, bezig met de samenstelling van een zogenoemd ‘Red Team’, dat de taak zal krijgen om de dominante menselijke broeikashypothese (AGW = ‘Anthropogenic Global Warming’), die de wetenschappelijke basis vormt van het klimaatbeleid, kritisch te toetsen. De uitkomst daarvan wordt met spanning tegemoet gezien.

In een recent interview met Christiane Amanpour (CNN) verklaarde de voormalige VN-klimaatonderhandelaar, Christiane Figueres, dat China had besloten om 100 kolengestookte elektriciteitscentrales minder te bouwen dan het aanvankelijk van plan was. Daarmee werd de suggestie gewekt dat China een voortrekkersrol in de wereld speelde wat betreft de vermindering van de CO2-uitstoot en in feite het estafettestokje had overgenomen van de VS.

Terzijde zij opgemerkt dat de VN-vertegenwoordigster, Christiane Figueres, een opmerkelijke rol speelt.

Bij herhaling heeft zijn verklaard: “This is the first time in the history of mankind that we are setting ourselves the task of intentionally, within a defined period of time to change the economic development model that has been reigning for at least 150 years, since the industrial revolution.”

Dat is een vérstrekkende uitspraak. Ik kan mij niet herinneren dat zij daarvoor een mandaat van de VN of wie dan ook heeft gekregen.

Maar speelt China werkelijk de rol die Figueres suggereert? De schijn bedriegt. Recente cijfers over de bouw en planning van nieuwe kolencentrales laten een ander beeld zien. De Chinese industrie bouwt bijna de helft van de nieuwe kolencentrales die de komende 10 jaar in China en andere landen in gebruik zullen worden genomen. In totaal gaat het om 1600 centrales in 62 landen. De nieuwe centrales zullen de mondiale capaciteit van kolencentrales met 43 procent doen toenemen. Volgens deskundigen zal het hierdoor nagenoeg onmogelijk worden om de doelstellingen van de klimaatovereenkomst van Parijs te halen, die beoogt de temperatuurstijging van de aardse atmosfeer beneden de 2 graden Celsius te houden. Elektriciteit die wordt opgewekt door centrales die met kolen of andere fossiele brandstoffen worden gestookt, levert de grootste bijdrage aan de stijging van de CO2-uitstoot.

En hoe staat het ondertussen met de opwarming van de aarde?

Na de quasi-stagnatie sinds 1998, schoot de temperatuur in 2016 weer omhoog. Maar deze stijging wordt door klimatologen in het algemeen niet met CO2 (van welke oorsprong dan ook: natuurlijke of menselijke) in verband gebracht, maar met El Niño, die opwarming brengt. El Niño en La Niña zijn tegenovergestelde fasen van de zogenoemde ENSO-cyclus (El Niño-Southern Oscillation),die de fluctuaties in temperatuur beschrijft tussen de oceaan en de atmosfeer in de Pacific – El Niño opwarming; La Niña afkoeling.

Sinds het hoogtepunt van een jaar geleden is de gemiddelde wereldtemperatuur weer met ruim 0,6 graden Celsius gedaald en heeft de zogenoemde opwarmings’pauze’ zich weer hersteld. Dat betekent dus dat Moeder Natuur met haar werkelijke opwarming en de politieke perceptie van het opwarmingsfenomeen een toenemende divergentie vertonen.