Met veel gevoel voor politiek theater schudden Obama en zijn Chinese ambtgenoot Xi Jinping en marge van de recente G-20 topconferentie ten overstaan van een leger fotografen elkaar de hand, ter bezegeling van China’s ratificatie van de klimaatovereenkomst van Parijs. Door velen werd dit als een doorbraak gezien.

Obama verklaarde bij deze gelegenheid:

‘Er komt een dag dat dit wordt gezien als het moment dat eindelijk werd besloten om de wereld te redden.’

Dat is geen klein bier dus.

De overkomst treedt pas in werking wanneer 55 landen die verantwoordelijk zijn voor 55% van de wereldwijde CO2-uitstoot hebben geratificeerd. De VS en China nemen ongeveer 38% van de mondiale emissies voor hun rekening. Nu Washington en Beijing hun handtekening hebben gezet, is het aantal landen op 25 gekomen. Deze zijn voor iets meer dan 40% van de totale emissies verantwoordelijk.

Maar de schijn ofwel propaganda van een doorbraak bedriegt. Betreft het hier bindende verplichtingen, zoals in vele media wordt gerapporteerd? Nee, het gaat om een verzameling van nationale intentieverklaringen (INDCs = Intended Nationally Determined Contributions) over het voorgenomen CO2-reductiebeleid van individuele landen in de (verre) toekomst. Tegen die tijd leven we waarschijnlijk in een andere wereld en is de huidige generatie politici vervangen door opvolgers, die alsdan naar bevind van zaken dienen te handelen.

Stel dat de wereld afkoelt, zoals vele astrofysici verwachten, dan zal deze gebeurtenis op de schroothoop van de geschiedenis belanden en zal het nageslacht zich verwonderd afvragen waar deze generatie zich zo druk over heeft gemaakt.

In de media wordt thans hoog opgegeven van de constructieve houding van China. Maar als men de kleine lettertjes leest van China’s voornemen valt daar veel op af te dingen.

China heeft beloofd dat zijn CO2 emissies in 2030 zullen pieken, maar heeft er niet bij verteld op welk niveau. In plaats daarvan heeft het beloofd de CO2-uitstoot per eenheid BBP te verminderen. De reden daarvoor is eenvoudig. De Chinezen willen hun economische groei niet begrensd zien door een vaste kwantitatieve uitstootdoelstelling. Thans neemt China 28% van de wereldwijde emissies voor zijn rekening. De toekomstige uitstoot van China is afhankelijk van welk groeiscenario men kiest: hoge groei of lage groei. In het eerste scenario leidt dat tot een toename van de mondiale emissies van 30%; in het tweede scenario een van 14%. Anders gezegd, zelfs in het lage scenario zou de toename van de wereldwijde emissies groter zijn dan de huidige totale hoeveelheid uitstoot van de EU.

Het klimaatverdrag van Parijs beoogt de opwarming van de atmosfeer (die zo’n 18 jaar geleden is gestopt) te beperken tot 2 graden Celsius en liefst nog tot 1,5 graad Celsius.

Zal dat lukken als men alle ingediende INDC’s bij elkaar optelt? Volgens de UNFCCC (United Nations Framework Convention on Climate Change) is dat niet het geval. Op basis van de huidige verzameling voornemens van individuele landen mogen we slechts een marginale vermindering van de CO2-uitstoot verwachten. Zie afbeelding.

indc-scenarios-fig2exec_syr_update_v27apr2016_905_withlegend

Bij dit alles dient te worden aangetekend dat al deze scenario’s kritisch afhankelijk zijn van de veronderstelling dat CO2 (van welke oorsprong dan ook: natuurlijke of menselijke) een dominante invloed uitoefent op de gemiddelde wereldtemperatuur. Deze veronderstelling wordt op basis van feiten/waarnemingen/metingen door klimaatsceptici bestreden. M.i. terecht!

It doesn’t matter how beautiful your theory is, it doesn’t matter how smart you are. If it doesn’t agree with experiment, it’s wrong.

– Richard P. Feynman

Voor mijn eerdere bijdragen aan Jalta, zie hier.