Voor alle betrokkenen, Griekenland voorop, zou het verreweg het beste zijn als de Grieken bevrijd zouden worden van het voor hen ondraaglijk zware juk van de euro.

Ik ben van alles – christen en Nederlander bijvoorbeeld – maar ook een Europeaan. Ik merkte dat toen ik ooit vanuit Egypte, waar ik woonde, op Cyprus landde. Rijdend over dat eiland, kijkend naar de kerken en kloosters, lopend door de winkelstraten van Nicosia, besefte ik dat ik in Europa was. En rijdend door de straten van Caïro, luisterend naar de oproep tot gebed en pratend met m’n vrienden daar, wist ik dat ik allesbehalve in Europa was. Vanuit de lage landen lijken de verschillen met Griekenland en Italië groot. Maar kijkend vanuit Egypte naar Europa zag ik veel culturele overeenkomsten. De oorlogen tussen Europese landen waren de gevechten zoals broers die in hun jeugd voeren. De religieuze en politieke conflicten waren soms tot bloedens toe, maar mede daardoor is het besef van lotsverbondenheid gerijpt.

Vrijheid

Het wonder van Europa na de Tweede Wereldoorlog was de overwinning op bittere tegenstellingen. Het einde van de oorlog was het begin van samenwerking. Een beslissende omslag in de geschiedenis. Maar tegelijk kan Europa alleen Europa blijven als niet alleen de verdeeldheid wordt overwonnen, maar als er evenzeer ruimte blijft voor onze verschillen. Katholiek, protestant, orthodox, seculier, de Franse slag, de Duitse grondigheid, de warmbloedigheid van de Balkan, de aan botheid grenzende eerlijkheid van Nederland, de ijdelheid van Italië, de pasta, de aardappels; we zijn geen eenheidsworst. Onze overtuigingen, talen, smaken, economieën, ze bestaan bij de gratie van de vrijheid voor verschillen. Juist die vrijheid is een wezenskenmerk van het huidige Europa. Nationale parlementen zijn ook de primaire democratische expressie van die veelkleurigheid. Als Europa je echt lief is, zijn vrijheid, democratie en verscheidenheid belangrijker dan die van geforceerde eenheid. En dan weegt de democratische stem van de diverse lidstaten ook zwaarder dan dat van het Europese Parlement.

Als Europa je echt lief is, zijn vrijheid, democratie en verscheidenheid belangrijker dan die van geforceerde eenheid.

Ongelijksoortig

Onderzoek van de ChristenUnie liet twee jaar geleden zien dat de Griekse economie te ongelijksoortig is om het land binnen de eurozone te houden. En het is onbegonnen werk om vanuit Brussel de Griekse cultuur, politiek en economie eigenhandig te hervormen. Inmiddels is de jeugdwerkloosheid in Griekenland tot boven de 50 procent gestegen, ligt het land nog sterker aan het monetaire infuus, is het nog zwaarder belast met leningen, die het nooit meer terug kan betalen. Mede omdat technocraten en Europese federalisten geen andere oplossing wilden dan centralisatie van macht en geld, gingen steeds meer Europeanen met de rug naar Brussel staan en lieten de Grieken zich in de armen van linkse populisten vallen. De euro die ons dichter bij elkaar had moeten brengen, drijft ons uit elkaar. Doorgaan op deze weg zal de eurozone en de Europese Unie vroeg of laat opbreken. Zoeken naar een Griekse toekomst buiten de eurozone (en binnen de Unie!) getuigt daarom van grotere liefde voor Europa en grotere solidariteit met Griekenland dan het doormodder-scenario.

Als het Europese project van vrede en samenwerking staat of valt met de huidige euro, dan moeten we het ergste vrezen. In plaats van een organische groei naar meer samenwerking en in plaats van blijvende ruimte voor verschil, kiezen de Verhofstadts van dit continent steeds maar weer voor een verdere vlucht naar voren. Maar het leidt tot een economische ramp voor Griekenland, het mogelijke vertrek van Groot-Brittannië en steeds grotere weerzin tegen Brussel in heel Europa. Er staat meer op het spel dan een paar euro-zilverlingen. Daarom, in naam van Europa: bevrijd Griekenland van de euro!

Gert-Jan Segers is Tweede Kamerlid voor de ChristenUnie