Soms vraag je je af of bepaalde berichten echt zijn of ontsproten aan de fantasie van een briljant satiricus. Zo las ik de afgelopen week iets over op handen zijnde EU regulering betreffende de ideale lengte van adventskaarsen.

We leven in gevaarlijke tijden heeft de Europese Commissie ontdekt. In de donkere dagen voor kerst mogen we graag een kaarsje opsteken en dat brengt risico’s met zich mee. Brandwonden en andere narigheid liggen op de loer. Tijd dus om daar paal en perk aan te stellen en voor te schrijven tot welke hoogte kaarsen en bijbehorende vlammen mogen reiken. Ook tijd voor uitgebreide en minutieuze waarschuwingen op de verpakkingen.

Hilarisch bericht maar was het waar? Eerder maakte de EU zich naar verluid al druk over de ideale kromming van bananen en de minimale grootte van appels. Ook was er gedoe over olijfolie en in welk type karaf dat op restauranttafels moest staan. Niet denkbeeldig dus dat het bericht over die regels voor adventskaarsen geen broodje aap verhaal is maar een daadwerkelijke verordening van de Europese bureaucratie. Onze eigen Frans Timmermans die speciaal is aangesteld om dit soort Brusselse bemoeizucht tegen te gaan is blijkbaar nog niet diep genoeg afgedaald in de krochten van de bureaucratie om dit soort voorstellen in de kiem te kunnen smoren.

Levensbedreigende Kinder Surpise

Waanzin dat men zich met dit soort futiliteiten bezighoudt terwijl zoveel echt belangrijke zaken om een onmiddellijk antwoord en actie vragen. Als eerste is er natuurlijk de vluchtelingencrisis die nu al maanden duurt en waar nog niet het begin is van een oplossing. We hebben waarachtig grotere problemen dan een brandwondje links en rechts of een paar zwartgeblakerde kerstbomen. Waarom houden die sukkels zich niet met de grote lijnen en echt belangrijke dossiers bezig?

Het is een logische en terechte vraag. Toch ligt de schuld van die detaillistische regelzucht niet bij overijverige EU ambtenaren alleen. Als er ergens iets of wat dan ook maar een keer fout gaat dan klinkt al snel de roep om meer regels en overheidsinterventie. Een paar jaar geleden speelde in Europa bijvoorbeeld een discussie over het verbieden van het populaire Kinder Surprise Ei. Ergens had een kind zich verslikt in de inhoud van de chocolade traktatie en was gestikt. En dan verenigen zich al snel bezorgde ouders in een stichting die pleit voor een verbod of meer regelgeving. En dus volgen er politici die dat ondersteunen en zeggen de gevoelens van bezorgdheid van hun electoraat te delen. In sommige Europese landen leek zo’n verbod op een meerderheid te kunnen rekenen. In andere niet. En wat doe je dan als EU die één grote gemeenschappelijke markt wil zijn? Een verbod in slechts enkele landen terwijl het vrijelijk verkrijgbaar is in andere kan al snel leiden tot grootschalige en mogelijk gewelddadige smokkel in Kinder Surprise eieren. Niet wenselijk. En dus sluit je een compromis en verbiedt het product niet maar gaat wel exact bepalen aan welke normen het moet voldoen. En dus is onder andere voorgeschreven wat de omvang van het binnen-ei moet zijn en dat de helften moeten vastzitten met een scharniertje van niet oxiderend metaal.

Eigen schuld

Zolang we niet bereid zijn om wat vaker te accepteren dat risico’s bij het leven horen en niet bij alles vragen om een overheid die ons beschermt zal er dus gedetailleerde en bizarre regelgeving op ons af blijven komen. De schuld hiervan bij bekrompen ambtenaren neerleggen is een amusante activiteit waar ook ik regelmatig en met veel plezier aan meedoe. Geen beter sociaal bindmiddel dan je collectief ergens aan te ergeren. Maar de echte oorzaak van die regelzucht ligt niet zelden elders en dichter bij huis dan Brussel.