Het wordt hoe langer hoe duidelijker dat vermindering van de CO2-uitstoot een fortuin kost, maar in de meeste gevallen geen grammetje CO2-besparing oplevert. En daar was het toch om te doen!?

Maar eerst de vraag waar die verschrikkelijke opwarming van de aarde (eigenlijk de atmosfeer) toch blijft, die de onophoudelijke klimaatpropaganda ons in het vooruitzicht stelt. De curve van de gemiddelde temperatuur van de atmosfeer vertoont nu al bijna 20 jaar een vrij vlak verloop. Geen enkel klimaatmodel heeft dat voorspeld (beter: geprojecteerd). Dat betekent dat het klimaatsysteem niet goed begrepen is. Altijd hebben we gehoord: ‘The science is settled. All scientists agree.’ Dat blijkt dus een sprookje. De mainstream van de klimaatwetenschap zit met de handen in het haar om de opwarmings’pauze’ of hiatus te verklaren. Voorlopig zit dat er nog even niet in.

Nieuwe ijstijd?

Tegelijkertijd worden de signalen uit astrofysische hoek steeds sterker dat we wel eens een nieuwe ijstijd tegemoet zouden kunnen gaan – met een daling van de temperatuur in plaats van een stijging.

Zie hier:

… Professor Valentina Zharkova of Britain’s Northumbria University … and a team of researchers conducted a study on sunspots, which are known to have a strong effect on solar radiation and thus on the Earth’s climate.

What they found was remarkable: solar activity, based on models that closely fit past trends, looks to be headed for a sharp downward turn. Indeed, activity could decline to levels not seen since the so-called “Little Ice Age,” an unusually cold period that stretched across the Northern Hemisphere and lasted from roughly 1650 to 1850. …

Dat is natuurlijk strijdig met het klimaatbeleid. Het is vaak voorgekomen dat klimaatextremisten druk uitoefenen om in dit soort gevallen informatie te censureren. Dat gebeurde ook in dit geval.

“They were trying to actually silence us,” said Zharkova. “Some of them contacted the Royal Astronomical Society, demanding, behind our back, that they withdraw our news release.”

Uit wetenschappelijk oogpunt dienen dit soort machinaties natuurlijk krachtig te worden veroordeeld, maar op klimaatgebied is er geen kruid tegen gewassen. Ze blijven maar doorgaan.

Ook al zou men de menselijke broeikashypothese (AGW = ‘Anthropogenic Global Warming’) voor waar aannemen, dan nog kunnen er vraagtekens bij het beleid worden gezet.

Wiebes

Staatssecretaris Eric Wiebes (VVD) heeft in dit verband onlangs een opmerkelijke beslissing genomen. In een interview in de Autoweek 32 heeft hij aangegeven dat na jaren belastingvoordeel voor auto’s met een stekker de subsidiekraan nu hard dicht gaat. Er is 6 miljard in gestopt en er is nul klimaateffect voor teruggekregen:

6 Miljard die in een groot zwart gat zijn verdwenen! Wie is daarvoor verantwoordelijk? Welke politieke consequenties dienen daaraan te worden verbonden? Wiebes is natuurlijk niet verantwoordelijk. Die maakt juist een einde aan deze misstand! Die verdient een standbeeld daarvoor. Maar anderen? Dit was een collectieve beslissing. Iedereen was verantwoordelijk … dus niemand in het bijzonder. Een politieke ‘afrekening’ blijft dus achterwege.

Welke argumenten gebruikte Wiebes voor zijn beslissing? Hij wees op het zogenoemde waterbedeffect. Door het Europese CO2-emissie handelssysteem, mogen besparingen in het ene land in het andere land worden gecompenseerd. Dus wat hier wordt bespaard mag elders weer extra te worden uitgestoten. Per saldo zal er dus geen besparing optreden. Dat argument is juist. Maar er zijn nog meer argumenten, namelijk dat het brandstofverbruik van plug-in auto’s in werkelijkheid meer dan twee maal zo hoog is als in de folder. Op een of andere manier is deze informatie, die in rapporten van TNO en Rijkswaterstaat is gepubliceerd, niet op het bureau van de staatssecretaris beland. Dat is triest.

Lees verder hier.

Kosten-baten

De staatssecretaris baseert zijn besluit op een (begin van een) kosten/batenanalyse. Daar zijn economen mee opgegroeid. Dat is normaal, of zou het althans behoren te zijn voor elk onderdeel van overheidsbeleid. De vraag is waarom dit niet veel eerder is gebeurd. Toegegeven, hij heeft daarbij het een en ander over het hoofd gezien. Niettemin is het een eerste stap in de goede richting. Men zou wensen dat de staatssecretaris dóórgaat op deze weg en alle onderdelen van het klimaatbeleid aan een kosten/batenanalyse onderwerpt. Daar kan hij vele tientallen miljarden mee binnenhalen – voor volk en vaderland!

In dit verband wil ik een recente opmerking van Pieter Lukkes in herinnering brengen.

Een van mijn respondenten wilde weten met hoeveel graden de aarde minder zal opwarmen als alle landen de afspraken van het klimaatakkoord van Parijs ( 2015) zullen nakomen. De bekende Deense onderzoeker Bjørn Lomborg heeft berekend wat het effect zal zijn van de tot 2030 te nemen maatregelen. (Lomborg: Impact of current climate proposals, 2015.) Hij komt tot de conclusie dat al deze maatregelen in het jaar 2100 de temperatuur op aarde met minimaal 1/20e en maximaal 1/6e graad Celsius zullen beperken. Dat is zo weinig, dat geen mens het zal merken. Maar dat onmerkbare temperatuurverschil zal wereldwijd zo onnoemlijk veel miljarden kosten dat je verstand er bij stilstaat.

Aldus Pieter Lukkes.

Is niemand van de beleidsmakers en hun ambtelijke/wetenschappelijke adviseurs daarvan op de hoogte?

Je zou toch denken van wèl. Immers staatssecretaris Sjaron Dijksma (PvdA) heeft in een brief aan de Tweede Kamer erkend dat miljardeninvesteringen in klimaatbeleid geen aantoonbaar effect hebben.

Rypke Zeilmaker schreef hier eerder over op Climategate.nl:

Van belang is nu dat ook het Kabinet een concreet getal noemt bij datgene waarom alles in naam te doen zou zijn. Het afremmen van temperatuurstijging om zo de klimaatapocalypse te keren. Het sluiten van kolencentrales, investeren in windturbines EN daarboven de extra emissiereducties die de milieubeweging wil, zullen geen aantoonbaar klimaateffect hebben: minder van 5 honderd-duizendste van één graad.

Staatssecretaris Dijksma in haar brief over de Urgenda-zaak:

Het ‘emissie aandeel’ van Nederland in de wereld is met 0,35% zeer klein. De reductiekoers in de wereld wordt door nationale maatregelen slechts minimaal beïnvloed. Een modelmatige berekening toont aan dat de extra reductie zoals bevolen door de rechtbank 0.000045 °C minder gemiddelde wereldwijde opwarming tot 2100 tot gevolg zou hebben. Dit effect, dat wegvalt tegen alle onzekerheden die met een dergelijke berekening samenhangen, heeft geen meetbaar effect op het gevaar van klimaatverandering.

1000 miljard euro per 0,003 graden. Die ordegrootte komt overeen met wat wij van Climategate.nl eerder uitrekenden als klimaateffect voor doorgezet klimaatbeleid met 40 procent minder fossiele brandstoffen in 2050, met ongeveer 0,003 graden vermeden opwarming per uitgegeven 1000 miljard euro aan klimaatbeleid. Een lezer van ons rekende voor wat overschakelen op windturbines voor klimaateffect zou geven bij doorgezet beleid tot 2080 en kwam op 0,0013 graden. Bij ideale aannames waarbij windturbines daadwerkelijk fossiele brandstof vervangen. [Noot HL: Hetgeen niet of nauwelijks het geval is.]

Aldus Rypke Zeilmaker.

Stappen vooruit

Tegen deze achtergrond kan men zich toch in gemoede afvragen waar men in hemelsnaam mee bezig is met het klimaatbeleid. Maar de actie van Wiebes en de brief van Dijksma zijn zeker stappen vooruit. Immers, daarbij is nu toch van overheidswege informatie naar voren gekomen die een begin van een kosten/batenanalyse zou kunnen vormen en dus een terugkeer van het gezonde verstand en rationaliteit in de besluitvorming. Wordt de olifant in de zaal nu eindelijk langzamerhand zichtbaar?