Rep! Roer! Toestanden! Terwijl op een haperende livestream te zien was hoe een mevrouw die gebruik maakte van haar recht om gehoord te worden, overschreeuwd werd door lieden die een deel van de mannelijke anatomie bij haar in wilden brengen, voltrok zich op Nederland 1 een staaltje propaganda waar wijlen mevrouw Riefenstahl een nat slipje van had gekregen.

De kloof tussen asielhaters en welkombrigades was zelden scherper in beeld dan gisterenavond, toen het gros van de mensen thuis op de bank beide tegenpolen in actie zag. In de linkerhoek: een wanstaltige vertoning bij Pauw. In de rechterhoek: een onverkwikkelijke toestand te Steenbergen. In het midden: een heleboel mensen die zich al dan niet in de standpunten van een van beide kampen konden vinden, maar niet in de manier waarop het de kijker door de strot werd geramd.

De brulapen in Steenbergen hadden zelf ruimschoots de kans om het woord te voeren, dat zij een mevrouw beletten dit te doen en dat niemand van de aanwezigen adequaat ingreep, is een gotspe. Het behoeft verder ook geen betoog dat spreekkoren als ‘wij gaan op vossenjacht’ tegen burgemeester Vos op of over de grens tussen vrije meningsuiting en bedreiging zijn. Daarna retweette Geert Wilders een berichtje van iemand die het krijsfestijn ‘een geweldige avond’ noemt, in plaats van zich uit te spreken tegen het ontnemen van spreekrecht aan andersdenkenden. Daar gaat de PVV-stem van de mensen uit het redelijke midden die zich niet vertegenwoordigd en gedemoniseerd voelen door de asielvoorstanders.

Bij Pauw zaten wat halfvergeten BN’ers hun gratuite weldoenerij uit te venten, met een paar vluchtelingen als levend attest van hun goedertierenheid. Een knappe, gesoigneerde Syriër met een hippe goatee, een doddig meisje, geen mens die gelooft dat deze zorgvuldig gecaste rekwisieten een representatieve doorsnee zijn van de vluchtelingenstroom. Gaf helemaal niks, het was overduidelijk niet de bedoeling mensen te informeren. Indoctrineren was het devies. Een reclamespot voor een vanity-initiatief van mensen die deugen belangrijker vinden dan nadenken. Er was dan ook geen sprake van enig tegengeluid, zelfs niet toen een ex-Lama verkondigde dat de puinhoop voorheen bekend als Syrië eigenlijk ‘onze’ schuld was. Een klam bad van krokodillentranen en lauw fatsoen, met een dikke schuimlaag wegmetons.

De kijker thuis dacht er het zijne van, en wie niet meebrulde met de Steenbergse oppositie of deelnam aan de fatsoensmasturbatiecirkel bij Pauw wist het zeker: ik ben degene die niet gehoord en niet serieus genomen wordt.