“Toon mij wat Mohammed voor nieuws heeft gebracht en je vindt slechts zaken die kwaadaardig en onmenselijk zijn.” Dit is geen citaat van Geert Wilders, Ayaan Hirsi Ali, Pat Condell of een andere, moderne “islamofoob”. Nee, de uitspraak is van de Byzantijnse keizer Manuel II Palaiologos en stamt al uit 1391. Toch leidde de meer dan 600 jaar oude spreuk in 2006 toen paus Benedict XVI deze aanhaalde tijdens een lezing in Regensburg tot de inmiddels zo voorspelbare golf van protesten en aanslagen in de islamitische wereld, die elke vermeend woord van kritiek op het moslimgeloof lijkt te ontketenen.

 

Toch is de vraag relevant en gerechtvaardigd, zo’n 50 jaar na de komst van de eerste grote golf moslims in de 20e eeuw naar West-Europa. Wat heeft de islam ons bijvoorbeeld in Nederland opgeleverd? Een aantal weken geleden stelde ik  deze vraag aan mijn volgers op Twitter. Mijn oproep om met positieve aspecten van de “islamisering” van ons land te komen, leverde weinig nieuwe inzichten maar wel een paar interessante vragen op.

Voetballers, goed eten en lekkere wijven, waren de drie positieve zaken die en masse werden genoemd als positieve inbreng van de islam in Nederland. Ibrahim Afellay, shoarma en Sabia Engizek, zeg maar. In deze tijd van verhitte discussies over wat nu precies islamitisch is en wat niet, bleek dat mijn Twittervolgers de vraag niet helemaal hadden begrepen, want twee van de drie genoemde categorieën hebben overduidelijk niets met islam te maken en de derde hooguit een heel klein beetje. Alleen bij lekker eten is met veel goede wil een verband met religie te leggen (halalvoorschriften), bij mooie vrouwen en goede voetballers is het dat zeker niet – eerder andersom zelfs, zoals u aan het slot van deze column zult zien. Bovendien, als dit de drie meest in het oog springende, positieve aspecten van immigratie uit moslimslanden zijn, hadden we dan niet beter onze “gastarbeiders” in Venezuela (hofleverancier van Miss Universe), Brazilië (zesvoudig wereldkampioen) en Thailand (ทานให้อร่อยนะ!) kunnen zoeken?

 

Moskeeën en hoofddoeken

Los van deze ongelukkige voorbeelden hebben moslimimmigranten wel degelijk zaken naar Nederland gebracht die onomstreden islamitisch zijn. Ik denk aan de foeilelijke moskeeën die her en der in het Nederlandse landschap zijn verrezen, de één nog een verschrikkelijker suikertaart van neo-islamitische kitsch dan de ander. Niemand met enig gevoel voor bouwkundige esthetiek zal de Nederlandse moskeeën als een positieve bijdrage aan onze samenleving zien. Hetzelfde geldt voor de hoofddoek – ontegenzeggelijk islamitisch van aard. Voor de enkele, blije GroenLinksert  die deze ziet als een “kleurige verrijking” van ons straatbeeld, is het van belang de achtergrond van de hoofddoek te beschouwen. Deze is bedoeld om mannen niet in verleiding te brengen, hen daarmee reducerend tot beesten die hun lusten niet kunnen beheersen en in potentie elk loslopend stuk vrouwelijk wild met wapperende manen willen bespringen. De profeet kende zijn pappenheimers blijkbaar.

Zelfs al dragen veel vrouwen de hijab omdat zij niet lastig willen worden gevallen door (al dan niet islamitische) mannen, anderen doen dit vanwege sociale of zelfs fysieke dwang, omdat zij ’s ochtends geen zin hebben hun haar te doen of om een signaal af te geven aan de samenleving: dit is mijn geloof. Hoe deze benadrukking van het anders-zijn precies moet bijdragen aan integratie en een betere verstandhouding tussen de bevolkingsgroepen in ons land, is mij niet helemaal duidelijk, maar meid: ga ervoor! Benadruk de verschillen met autochtonen met een hoofddoek, een niqab of voor mijn part een boerka, maar klaag dan vervolgens niet te hard als je ook verschillend wordt behandeld. Ongelijke kappen, ongelijke monniken.

Apologeten roepen bij negatieve verschijnselen al gauw dat zij niet islamitisch zijn en ontpoppen zich opeens als kenners van de islam

Waar niemand zal beweren dat Nederland een erg veel betere samenleving is geworden door duidelijke islamitische fenomenen als moskeeën en hoofddoeken, is het interessant te kijken naar zaken die met de immigratie van moslims naar ons land zijn meegekomen en als duidelijk negatief worden beschouwd. Zijn vrouwenhaat, homofobie, antisemitisme en terreurdreiging vanuit de moslimgemeenschap toe te schrijven aan de islam? Apologeten roepen bij negatieve verschijnselen al gauw dat zij niet islamitisch zijn en ontpoppen zich opeens als kenners van de islam. Hele blikken koran, soenna en hadith worden opengetrokken om te laten zien dat islam een vreedzame religie is, dat de vrouw binnen het geloof juist wordt gerespecteerd, dat Joden worden geëerd en dat homoseksuelen… nu ja, die moeten niet zo zeuren en die executies door ze headfirst van hoge gebouwen af te flikkeren (excusez le mot) zijn toch niet echt of echt niet islamitisch.

Hier doet zich een interessant fenomeen voor. Los van het selectieve shoppen in de eerdergenoemde islamitische bronnen en een driftig gebruik van de “No True Scotsman”-drogreden, wordt vaak vergeten dat het voor de vraag of een verschijnsel van islamitische aard is helemaal niet zo belangrijk is wat de Profeet heeft gezegd of gedaan, ergens aan het begin van de zevende eeuw. Veel belangrijker is wat de gelovigen doen met die bronnen. Dus als een vrome moslims met soera 5:38 in de hand (no pun intented) besluit niet te stelen, is dat een mooi islamitisch besluit. Maar als een ander op basis van de hadith uit Sahih Muslim besluit in slaven te gaan handelen, is dat ook islamitisch. Je kunt nu eenmaal niet logischerwijs al het goede aan Allah en al het slechte aan de mens toeschrijven, ook al omdat daarvoor de bronnen zichzelf veel te sterk tegenspreken.

Islamitische Staat

Daarom is het mogelijk dat binnen hetzelfde geloof de Islamitische Staat is ontsprongen en tegelijkertijd de felle strijd van moslim tegen datzelfde IS. Zowel de terreur als de strijd ertegen zijn 100% islamitisch, simpelweg omdat beide partijen een beroep doen op islamitische bronnen, hun geloof als motivatie voor hun handelen naar voren brengen. Hoe vaak Westerse leiders – meestal zonder enige kennis van het onderwerp overigens – ook roepen dat jihadisme en terreur onislamitisch zijn, zolang honderdduizenden moslims zich eraan schuldig maken met een beroep op de beginselen van hun geloof en miljoenen anderen hen daarin steunen, is het islamitische gehalte ervan voor de objectieve denker onomstreden. (Als u dit jaar slechts één artikel hierover wilt lezen, zorg dan dat het dit is!)

Hetzelfde geldt voor de diepgewortelde en wijdverbreide Jodenhaat binnen de islam (gelegitimeerd en door koran en hadith) en homofobie (een logisch uitvloeisel van de sharia). Van huwelijksdwang en eerwraak kun je wellicht stellen dat deze niet direct voortvloeien uit religieuze voorschriften, maar dat de door de islamitische bronnen gesanctioneerde achterstelling van de vrouw wel degelijk de rijke voedingsbodem ervoor levert. Een bijzondere plaats neemt FGM (female genital mutilation) in, een fenomeen dat door islamapologeten en nepfeministen vaak als typisch Afrikaans en absoluut niet islamitisch wordt bestempeld. Sterker nog, wijzen op FGM als voorbeeld van een islamitische uitwas, levert al gauw het label “islamofoob” op. Dit is vreemd, want in de hadith van Bukhari over besnijdenis maakt Mohammed geen verschil tussen man en vrouw en in andere ahadith wordt het verschijnsel als de normaalste zaak van de wereld beschouwd. Geen wonder dat de vier islamitische rechtsscholen vrouwenbesnijdenis zien als een aanrader of zelfs een verplichting voor alle moslims. Toch ben je een islamofoob als je hierop wijst, maar wie stelt dat het een Afrikaans fenomeen is, wordt niet als racist gezien. Al verspreidt FGM zich in rap tempo over het (bij mijn weten niet in Afrika gelegen) Arabische Schiereiland, Irak en steeds meer islamitische landen in Azië, terwijl het in grote delen van (christelijk) Afrika helemaal niet voorkomt.

Als ergens de pure islam zijn mooiste en vreedzaamste gezicht zou kunnen laten zien, is het hier

Seksisme, Jodenhaat, homofobie, terreurdreiging… ze zijn nooit helemaal weggeweest uit Nederland, maar hebben wel een spectaculaire comeback gemaakt met de komst van de islam. Maar dat was de vraag niet, die luidde: wat heeft de ‘Religie van de Vrede’ onze samenleving voor goeds gebracht? Hoezeer ik mijn hersenen ook pijnig, er schiet mij niets te binnen. En dit ondanks het feit dat met de mogelijke uitzondering van een paar Scandinavische landen, er geen plaats op aarde is waar moslims hun geloof vrijer kunnen belijden, inclusief alle staten waarin zij een meerderheid vormen. Dus als ergens de pure islam zijn mooiste en vreedzaamste gezicht zou kunnen laten zien, is het hier.

De overgrote meerderheid van de Nederlandse moslims is in Nederland om hier een goed, vreedzaam en welvarend leven te leiden. Sommigen zullen dit doen vanwege hun geloof, anderen doen dit ondanks de islam en voor derden is religie helemaal niet zo belangrijk. Maar feit blijft dat het verdomd lastig is positieve aspecten van de religie van Allah en zijn boodschapper te benoemen. Misschien kunt u, de lezer, hierbij helpen en dan hoop ik dat u verder komt dan lekker eten, lekker voetballen en lekkere wijven. Trouwens, deze laatste twee zaken worden juist verafschuwd door fundamentalisten: de Somalische terreurbeweging Al-Shabaab vermoordde in juni vorig jaar vijftig voetbalfans om geen andere reden dan dat zij naar het WK zaten te kijken. En we weten allemaal wat conservatieve moslims vinden van vrouwelijk schoon: het is zo eng, zo bedreigend dat het moet worden weggestopt achter een niqab of een boerka of beter nog blijft de vrouw helemaal weg uit het straatbeeld. Gelukkig mag u nog wel ongestoord van een broodje shoarma of een tajine met lamsvlees en pruimen genieten.