Vorige week publiceerde Taki magazine een interview met Eagles of Death Metal frontman Jesse Hughes, een Amerikaanse redneck, die zoals we allemaal weten vorig jaar ternauwernood de terroristische massamoord in Parijs overleefde. In het interview deed hij verslag van wat hij die avond zag, van zijn vermoedens dat de daders al eerder binnen waren en de beveiligers op de hoogte. Verder haalde hij uit naar het politiek correcte denken en vooral de groeiende angst in de samenleving om moslims voor het hoofd te stoten. Twee festivals wilden hem om die uitspraken niet meer hebben. Zijn broodwinning werd hem afgepakt om hem op de correcte knieën te krijgen.

Hughes is als getraumatiseerde man, als slachtoffer, zeker niet onschendbaar, maar deze aanval op hem doet het omgekeerde en maakt zijn slachtofferschap juist ten schande. Ik moest gek genoeg denken aan MH17 hoogleraar George Maat, die ook datgene wat er op zijn netvlies stond, namelijk de onvervalste beelden van wat mensen elkaar kunnen aandoen, niet mocht delen met anderen zonder ook aan een schandpaal genageld te worden. In een praatprogramma zag ik hoe Maat zelfs na de excuses van de minister nog door het slijk gehaald werd door nabestaanden, die hun zondebok maar niet wilden loslaten.

Hoe kan dit? Je ziet keer op keer gebeuren dat de boosheid en het verdriet -over rampen, aanslagen, ziekte en dood- een uitlaatklep vinden in het boycotten en zwart maken van mensen die ons met de neus op de feiten drukken, mensen waarvan we weten dat ze niet kwaad en gewelddadig zullen uithalen. Hoe dichter op het gebeuren ze staan, hoe geschikter om de aandacht af te leiden van de werkelijke oorzaak, in het geval van Hughes een islamitische terreuraanslag en natuurlijk de brede steun die deze vindt in de Europese islamitische gemeenschappen, zoals we in Molenbeek ontdekten, in de Transvaalbuurt in Den Haag en op heel veel plekken in Europa. Gevaarlijke broeinesten van nog meer terreur en radicalisme.

Dat allerlei bange festivalmensen en zelfs mensen van de Nederlandse publieke omroep helemaal apeshit gaan op de onjuiste feiten van Hughes (met name over de medeplichtige beveiliging) biedt die gelegenheid hem aan de schandpaal te nagelen. Dat is het enige wat telt. In de feiten heeft niemand bij de afdeling naming en shaming belangstelling, behalve als iets wat anderen wel moeten checken. Hughes moet gewoon zijn mond houden om de sprookjes over onschuldige, gediscrimineerde moslims in stand te houden. Precies zoals Hughes zelf zegt. Mensen denken nog aardig te zijn door te zeggen dat hij in de war is. Zo in de war lijkt hij mij niet als hij vanuit jarenlange ervaring als artiest spreekt en zegt dat de controle normaal scherper was bij een concert en dat hij gezichten herkende. Zijn intuïtie was off. Mag dat niet? En ook als hij het fout heeft, nou en? Hij heeft recht van spreken, hij was er zelf bij.

De boodschap van de politiek correcte horde is: projecteer de (mogelijke) waarheid niet op ons, wij projecteren onze leugens wel op jou! Een soort geestelijk witwassen van een slecht geweten. En dat witwassen moet natuurlijk met overtuiging gebeuren. De Festival boycot was dan ook niet genoeg. Een andere overlever van de Bataclan, El Iraki, schreef een brief aan hem in de Guardian, waarin hij Hughes beschuldigt van het in de wereld brengen van sprookjes (dit is de projectie). Het stuk staat stijf van verwijten, die in zijn geval wel met de mantel der liefde worden bedekt want de jongen is nou eenmaal getraumatiseerd. Hughes wordt door El Iraki niet alleen het verspreiden van angst (voor moslims) verweten, maar ook het bezoedelen van de ziel van Rock en Roll. Als mensen zo gaan beginnen weet je meestal wel hoe laat het is. Hij is boos op Hughes. Hughes is de schuld van alles. Dat Hughes al eerder excuses aanbood wordt nergens vermeld. Want dat dient de boosheid niet.

Deze woede van El Iraki, die in de brief „een bloedend hart“ mag heten, komt blijkbaar alleen maar op als er onwelgevallige woorden vallen van iemand die -volgens El Iraki- de verkeerde weg is ingeslagen (alweer projectie). Woede over de politiek, woede richting je geloofsbroeders, over het gebrek aan oplossingen blijft uit. Alleen tegenover een politiek incorrecte mening wordt er vanuit moslimhoek stoom afgeblazen, zo blijkt maar weer. Zolang niet voorop staat dat ook El Iraki slachtoffer is van het terrorisme telt de zorg van Hughes niet. De verder niet erg steekhoudende verklaring dat hij ook niet gespaard zou zijn door de daders, en andere nog veel subjectiever uitlatingen kunnen wel door de politiek correcte beugel. Zo heeft hij het over een deur die in de Bataclan open gedaan zou zijn door een moslim. Iets wat volgens El Iraki een ander (een niet moslim) nooit zou hebben gedaan. Nou nou! Dus moslims (hier wel als groep) waren eigenlijk de redder van de avond, zeg maar. Hij zegt ook ergens dat het hem helemaal niet kan schelen welke achtergrond de daders hadden. Ook dat heldert de zaken in ieder geval lekker op! Er op los speculeren en de waarheid niet willen kennen mag wel als je moslim bent.

Kunnen we nog zeggen dat zowel Hughes als El Iraki allebei een punt hebben? Allebei vanuit emotie spreken? En het dus allebei even waar of fair is? Nee, want El Iraki bedient zich ongegeneerd en wel ongestraft van dezelfde mechanismen als waar hij Hughes van beschuldigt. Hij scheldt hem uit, noemt hem onverdraagzaam en een lafaard – wat Hughes nergens doet. Hij geeft andere verklaringen voor de verloop van de avond zonder hiervoor iets van bewijs te leveren (Hughes ook niet, maar die baseert zich op een levenslange ervaring in het optreden, wat tenminste nog iets is), hij neemt het persoonlijk op, eist respect – wat Hughes nergens doet-  en verwijt hem dingen die er niks mee te maken hebben, zoals dat Hughes zijn vak niet verstaat. Dat is kleinerend en op de man.

De echte aap uit de mouw is het impliciete antwoord op de vraag waarom El Iraki precies een bloedend hart heeft. Omdat Hughes de angst verspreid. Niet de terroristen, nee, Hughes! Door vanuit zijn eigen ervaringen te spreken moet Hughes kapot worden gemaakt. Want als onschuldige moslims worden meegezogen in de terreur van hun geloofsbroeders, dan is dat de schuld van Rock en Roll artiesten die geen „LOVE“ willen prediken maar haat. Waarom gaat El Iraki niet lekker zelf LOVE prediken, vraag ik me af. Ben benieuwd hoe Rock en Roll hij het er zelf vanaf brengt.

Foto: f_mafra / Wikimedia Commons