Gelukkig gaat het leven na een vernietigende aanslag op Liberté, Fraternité en Egalité gewoon door, en voor vrouwen betekent dat: noest verder gaan met zaniken waar ze gebleven waren. Dat is prima, want anders gaan ze zich bemoeien met zaken die ertoe doen en dan wordt het een zooitje.

Ooit was ik samen met een mijnheer belast met het organiseren van een feest voor 50 mannen plus aanhang, en tegelijkertijd regelde ik een eet/borrelafspraak met 7 vrouwen. Dat eerste taakje was in vier DM’s beklonken: locatie, gastenlijst, bandje, kosten, hoppa klaar én feest. Dat etentje is er nooit van gekomen, na tientallen e-mails met gesteggel over de lokatie. “Ja maar ik moet dan heel ver reizen, kunnen we niet ergens in het midden afspreken? Lekker makkelijk bij jou thuis, maar ik moet dus nog terug.” “Ehm sorry hoor, maar IK heb alle rommel als het bij mij thuis is, sowieso beetje apart dat ik niet gewoon gastvrij kan zijn omdat JIJ ver weg woont.”

Van die dingen dus.

Enfin, vrouwen zijn in het aanschijn van mohammedaanse sluierdreiging met iets heel relevants bezig, namelijk het zeuren om een quotum omdat er te weinig topvrouwen zijn. Dat is niet de schuld van parttimen, kinderen krijgen, om 17:00 naar de creche hollen, niet assertief zijn, matig onderhandelen, kortom van de vrouwen zelf, maar van stoute, gemene bedrijven die mensen die parttimen, kinderen krijgen, om 17:00 naar de creche hollen, niet assertief zijn en matig onderhandelen niet zomaar een topfunctie geven.

Of, wat ook kan, het is de schuld van schoolboeken waarin afbeeldingen staan van mannen en vrouwen in traditionele rolpatronen. Moeder doet de was, vader sleutelt aan de auto, en als meisjes dat dan lezen in hun jeugd worden ze nevernooit moleculair bioloog. Ofzo. Dat denken althans twee verwarde vrouwen die de site Dit is geen schoolvoorbeeld hebben opgezet. Raar, want elke hysterische dramfeminist anno 2015 is opgegroeid met kennelijk vergiftigende boekjes, en toch heeft het niets geholpen: het zijn evengoed piemeltellende obsessievelingen geworden en geen onderdrukte huisvrouwtjes.

En dat is best jammer, want nu moeten we naar hun geklaag luisteren. Voordeel is wel dat het een bron van vermaak blijft, die vrouwenbeweging. Vrouwen hebben zoals bekend beslist geen humor, maar ze maken ons in deze bange tijden toch maar mooi aan het lachen. Dus alleen al daarom: hup feministen, hup! Blijf luxeproblemen aankaarten, het is heerlijke verstrooiing, zo tussen de berichten over het grote misogyne mohammedanengevaar door.