Ja het is een beetje door de omstandigheden zo gekomen, maar ik lijk ietwat verzeild in een vrijheid van meningsuiting-thema-marathon. Dit mede omdat ons mooie, vrije woord ietwat onder druk staat en iedereen alsmaar vreselijk domme en gevaarlijke dingen blijft zeggen. Hetgeen natuurlijk gewoon mág, ook dommies, dhimmies en verraajers hebben vvmu. Maargoed, de clash in de Tweede Kamer over de rekentoets en de verkiezingen in Griekenland interesseren me momenteel precies nul fucks, dus ik pak even door op de vvmu. Mede daartoe aangespoord door het binge watchen van Youtubefilmpjes van Christopher Hitchens, de enige persoon die ik bij vlagen echt oprecht mis, zonder hem ooit ontmoet te hebben.

Trouwens, toch even over Griekenland, ik sprak er ooit een ouder echtpaar. Zij baatten een groenten- en fruitzaakje uit en verkochten de beste perziken die ik ooit ever proefde. De fruitgeworden zon, godenmythes met een grillige pit, lievelingen van Demeter zelve, geschapen aan en naar evenbeeld van hare boezem. Echt hoor, die perziken. Enfin, dat echtpaar dus. Gerimpeld als de stam van een olijfboom en minstens zo bruingelooid van huid waren ze. Hij leunde op een stok, zij schuifelde stokloos maar krom door het leven. Beiden spraken redelijk Duits. De reden: in de jaren ’60 van de vorige eeuw waren zij naar Dusseldorf getrokken om aldaar te gaan werken. 

De oude AGF-ondernemer had nog maar weinig tanden dus soms moest ik erg mijn best doen om hem te verstaan. Zijn vrouw viel hem bij door de steekwoorden van zijn betoog bij wijze van onderstreping tegen mij te schreeuwen. In het Grieks. Waar het relaas op neer kwam: ze hadden hard gewerkt in Duitsland. Toen waren er geen banen meer. Ze zijn er gebleven tot hun kinderen volwassen waren, en daarna terug in Griekenland begonnen ze hun winkel. Hij reed ook op de taxi, maar nu niet meer. Dat laatste leek me voor iedereen en andere weggebruikers in het bijzonder een zegen. De kinderen van het echtpaar woonden nog in Duitsland, maar hadden geen werk. Dat laatste vervulde de oudjes duidelijk met enige schaamte. Na een kort moment van bedremmeld naar hun schoenpunten staren (of misschien was dat mijn interpretatie, de mevrouw kon letterlijk niet anders) hervatten zij hun werk. 

De oude baas begon een gierende Coca-Cola koelkast vol te laden met flessen water, één voor één, en zijn vrouw kieperde mijn plastic zak perziken (echt, die perziken. Mijn atheïsme wankelde) terug in het krat en selecteerde hoogstpersoonlijk een kilo van de beste exemplaren. Moraal van deze zijsprong in het verhaal is, dat ik vaak in Griekenland was en echt elke keer dergelijke krasse knarren tegenkwam, ver in de tachtig, die gewoon elke dag aan het werk gaan. En tamelijk monter ook. Dat zij daarbij ongetwijfeld de fiscus naaien en godweetwat voor onheil aanrichten in het Griekse huishoudboekje door zo allememachies oud te worden zal best zo zijn. En dat mijn ervaringen als toerist niet representatief zijn voor ’s lands economie, prima. Maar dat beeld van luie Grieken, echt, ik spreek u nog als u bij elk ochtendgloren weer het roestkrakende rolluikje van uw winkel omhoog staat te zwengelen op uw 93ste.

Nou kijk, hebben we het toch even over de Griekse Toestanden gehad! Mooi. Door naar De Hitch, een man wiens rede en intellect wij zo node missen in deze dagen van religieuze terreur en laffe appeasement. De afgelopen weken werd ik door veel mensen benaderd met al dan niet onbeholpen pogingen een boom op te zetten over de vrijheid van meningsuiting. Sommigen probeerden het met “Hee dikke kankerhoer. Zo, volgens jou mag ik dit zeggen, is vrijheid toch?” Weer anderen waren verzoenender in hun toon: “Zo kunnen we nooit samenleven, als jij alsmaar scheldt en spot.” Gunst, wat een invloed wordt mij toegedicht, was het maar zo’n feest. Een jonge Marokkaan begreep niet dat ik vond dat alles maar gezegd mag worden. “Dus holocaustgrappen vind jij okee?” vroeg hij. Ja, niet per se smaakvol of grappig, maar het moet mogen ja. Hetgeen leidde tot verwarring, hem was verteld dat zulks beslist Niet Kan. En dat was deels de oorzaak van zijn boosheid: grappen over Mohammed mogen wel, maar oh wee als je als Marokkaan een holocaustgrap maakt. En daar had die jongen gewoon gelijk in, natuurlijk. 

Wat al die mensen eens zouden moeten doen, is onderstaande filmpje kijken. Hoewel ik betwijfel of lieden die in mijn mailbox zeggen, en ik citeer, “kijk naar de JODEN dan, ik haat JODEN, zij laten jou leugens geloven” er veel van zullen opsteken. Maar neemt u van mij aan, het zijn twintig minuten van uw leven die u moet opofferen om in opperste concentratie te luisteren naar mijnheer Hitchens, en dan zult u handenwringend constateren dat zijn gelijk nog altijd, elke dag weer, bewezen wordt. Zorgelijk, ja. Maar wie weet, misschien dat de Lijn-Hitchens ooit de bigotterie en haat en domheid zal overwinnen. En tot die tijd: houd uw bek over uitvretende Grieken. Het zijn beste mensen en ik ben echt best wel zeg maar een stukje voor vrijheid van meningsuiting maar er zijn grenzen.