Volstrekt mallotig: een Dag van de Vriendschap, uitgeroepen door de VN teneinde “de rol te benadrukken die vriendschap speelt in het bevorderen van vrede in verschillende culturen.” Juist ja.

Dat is dus vandaag, whooptidoo, bent u of kent u of heeft u een vriend, van harte gefeliciflapstaart met het feit dat u regelmatig optrekt met mensen die u goed liggen omdat u ze, in tegenstelling tot familie, zelf heeft uitgezocht. En of die cynische klootzak van Westbroek effe z’n muil kan houden vandaag, met zijn refreintje.

Een keer trek je de conclusie

Vriendschap is een illusie

Vriendschap is een droom

Een pakketje schroot, met een dun laagje chroom

Nou, nietes, Henk. Vrienden zijn een geinige mensensoort, ook al omdat je bevriend kan zijn met allerlei soorten mensen. Neen, we gaan het vandaag eens niet hebben over racisme, ook al is dat trouwens wel een beroemde racisme-disclaimer: “Sommige van mijn beste vrienden zijn *hier de bevolkingsgroep die de spreker in het vervolg van zijn zin gaat discrimineren*, maar…” Hee, ik ben geen racist, sommige van mijn beste vrienden hebben negers. Maar zonder gekheid, ik bedoel dat je vrienden kunt zijn met familieleden, collega’s en zelfs met je verkering, mits dat geen seksloos friendzoned-ding wordt natuurlijk.

Superhandig, als je dus samenwerkt met mensen die je je vrienden kan noemen. Broers en zussen of neven en nichten die goed bevriend zijn, het maakt de horror van familiebijeenkomsten zo veel dragelijker. Enige uitzondering op de heilzaamheid van vriendschappen met bloedverwanten: vrouwen die “mijn moeder/dochter is mijn beste vriendin” zeggen. Dit is ongezond en doodeng. Negeer zulke mensen.

Tot mijn verbazing ben ik gezegend met een tamelijk groot aantal mensen in mijn omgeving die ik als vriend(in) zou kwalificeren. En zij mij vermoedelijk ook, maar ik heb de moed niet ze dit ter bevestiging voor te leggen. Want ik ben onbedaarlijk slecht in vriendendingen. In een café zuipen gaat nog wel, en oprecht geïnteresseerd een gesprek voeren over andermans wederwaardigheden ook, maar verder… Ik bel mijn vrienden nooit. Het is zelfs zo ernstig, dat áls ik eens bel, iedereen denkt dat er iets ergs is. Ik vergeet verjaardagen. En verjaardagen van hun kinderen. En, okee, ik geef het toe, de namen van hun kinderen. En die van hun partners. Er is maar een trouwdag van vrienden die ik onthoud en dat is omdat die op mijn verjaardag was.

Sommige vrienden ken ik al meer dan twintig jaar maar ik heb geen idee wat voor werk ze precies doen en durf het nu niet meer te vragen. We treffen elkander in café’s, bij mij thuis komt zelden of nooit iemand over de vloer want dat is Mijn Ruimte Neegaweg. Vrienden stellen altijd geïnteresseerde vragen over mijn kinderen/werk/familie terwijl ik koortsachtig met zo algemeen mogelijke wedervragen op de proppen kom in de hoop dat ik uit hun antwoorden kan afleiden wat voor werk/relatie/kinderen ze ook alweer hebben. Ik ben egocentrisch (kijk hoe vaak het woordje ‘ik’ in dit stukje staat dan!), verstrooid, on-attent en heb te weinig tijd voor mensen. Zelfs Facebookvrienden vergeet ik vaak te ‘liken’ terwijl ik toch de ganse dag online ben.

Dus, VN. Met je vriendendag voor het bevorderen van vrede in verschillende culturen. Zoek het lekker uit met je vrede en culturen, ik ben al lang blij als ik door het sociale mijnenveld van mijn eigen falen en andermans nodeloos ingewikkelde levens een beetje fatsoenlijk aan zuipen toe kom, ja. Met mijn vrienden.