Ja, wat willen die welkombrigades nou? De gemeente Loon op Zand heeft in samenspraak met het COA besloten, dus niet voorgesteld aan de bevolking maar besloten, dat er een noodopvang voor 1200 man komt in Kaatsheuvel (deel van Loon op Zand). De inwoners werden voor een voldongen feit gesteld, op vakantiepark Droomgaard wonen al 800 Poolse arbeiders en daar komen nu nog 1200 asielzoekers bij. Tot 1 april.

Ik was op de informatie-avond te Kaatsheuvel en wat de bevolking het meeste stak, was het gebrek aan inspraak. De vakantiepark-houder verdient een lieve duit aan de noodopvang, maar veel omwonenden stellen dat de Polen al overlast geven en bovendien vrezen zij dat de beloofde einddatum van 1 april een wassen neus zal blijken. Wat ik misschien wel het vaakst hoorde van de aanwezige tegenstanders van het AZC, was dat zij best een noodopvang willen. Maar dan kleinschaliger en voor vrouwen en kinderen. “Het zijn bijna allemaal jonge mannen, daar komt heibel mee”, vreesden ettelijke burgers.

Of die zorgen terecht zijn, weet niemand. Maar ten eerste: waarom onnodige risico’s nemen? Als er een ‘incident’ plaatsvindt van geweld door een AZC-inwoner, is in één klap alle toch al geringe steun voor opvang pleite en mogen we hopen dat de volkswoede zich niet tegen onschuldige asielzoekers keert. Ten tweede, de realiteit is dat die zorg leeft bij de omwonenden. Natuurlijk zijn dat allemaal vuige racisten met harten van steen die het liefst hun medemens zien verzuipen tijdens de overtocht, maar als je die zorg kan wegnemen, leven zowel de Loon op Zanders als de asielzoekers een stuk prettiger, nietwaar?

Dus fietsen kinderen van het speciaal onderwijs die langs het AZC moeten, voortaan onder bewaking hun route. Dit omdat het leerlingenvervoer door bezuinigingen is afgeschaft.

Stigmatiserend en criminaliserend, vindt Vluchtelingenwerk. Vluchtelingenwerk, dat zich niet erg dankbaar uit naar de gemeenschap waar busvervoer voor kwetsbare scholieren is wegbezuinigd, maar die wel 1200 man opneemt. Vluchtelingenwerk, waarvan de medewerkers zelf hun kinderen niet tweemaal daags langs een kamp laten fietsen. Vluchtelingenwerk, dat van omwonenden kennelijk eist dat zij net zo denken over asielzoekers als zijzelf. Er is geen ruimte voor andermans emotie of mening. Vluchtelingenwerk, dat dondersgoed weet dat de AZC’s een hogedrukpan zijn waar intern de agressie tegen vrouwen, christenen en homoseksuelen hand over hand toeneemt, maar daar in de media over zwijgt of liegt.

‘Onterechte gevoelens van angst’, pruttelt Vluchtelingenwerk. Maar het zijn niet hun kinderen die maar moeten vertrouwen op de goede wil van de nieuwkomers. Bewaking zorgt voor rust onder de mensen en is bovendien een loepzuiver gevalletje van baat het niet, dan schaadt het niet. Vluchtelingenwerk, ze hebben wel lef, alleen niet daar waar het telt.