Als verstandig en genuanceerd rechts mens denkt u waarschijnlijk dat hysterisch links vooral te vinden is in de kolommen van Joop en de avondprogrammering van de VARA. U heeft geen ongelijk, maar mocht het reilen en zeilen van het linkse mensdom u interesseren, dan is het aan te raden ook de media van de religieuze medemens in de smiezen te houden. Nergens wordt zoveel verbonden als op sites als Nieuw Wij en bladen als Volzin. Het is een wonder dat ze zichzelf nog niet allemaal gemummificeerd hebben.

 

Het is ook nooit goed

Het linksisme van de religieuze, of religieuzerige, SJW is wel wat oudbakken. Zo brengt de nieuwe ster van Nieuw Wij, de filosofe Heidi Dorudi (u raadt nooit van welke universiteit zij afkomstig is) een niet direct nieuw inzicht over uw en mijn opvattingen over buitenlanders. Wij zien buitenlanders volgens Dorudi namelijk als de Ander – die hoofdletter moet er staan omdat u anders zou kunnen denken dat u met normaal Nederlands te maken heeft. Door de Ander steeds als anders te zien en hem zo buiten te sluiten ontmenselijken we hem m/v. Je kunt ook het omgekeerde zeggen, zoals de Belgische intellectueel Stefan Hertmans heeft gedaan, die in zijn essay “Allen moeten zijn zoals ik” nu juist argumenteert dat het akelige van blanke Vlamingen is dat ze iedereen reduceren tot Hetzelfde. Volgens Hertmans is de xenofobe populist iemand die er niet tegen kan dat veel mensen niet zijn zoals hij. De Ander wordt volgens Hertmans niet in zijn andersheid erkend.

Het is ook nooit goed hoor ik u denken. ‘Zie ik vrouwen van kleur ook als mensen zoals ik dan ontken ik hun andersheid, en erken ik dat ze anders zijn dan sluit ik hen weer uit als de Ander.‘ Waarschijnlijk is de oplossing nu deze twee (de standpunten, niet de vrouwen van kleur) te verbinden en de Ander te erkennen zonder hem te reduceren tot Hetzelfde. Ik denk even met Dorudi en Hertmans mee, linkse mensen hebben het tenslotte al moeilijk genoeg.

Zo begrijpt Dorudi niet dat positieve vrijheid niet betekent dat je met rust gelaten wordt zodat je jezelf naar eigen inzicht kunt ontwikkelen, dat is nu juist negatieve vrijheid. Gezien het onderscheid zoals Isaiah Berlin dat maakt is positieve vrijheid juist heel goed te rijmen met dwang. Positieve vrijheid is namelijk de vrijheid je ware zelf te ontwikkelen. Communistische regimes deden niet anders dan mensen hun persoonlijke, positieve vrijheid te laten ontwikkelen op manieren die precies overeenstemden met het beeld van de volmaakte communistische mensen – stereotypen dus.

 

Waarheidsaanspraak

Tot zover de terminologie. Heidi Dorudi is niet alleen een nieuwe ster aan het weidse firmament der evrouwcipatie, zij is ook een vernieuwend wetenschapsfilosofe – zo vernieuwend zelfs dat ik met mijn handen in het weinige haar dat ik nog heb zit.

Volgens Dorudi zijn waarheidsclaims totalitair. Mensen die zeggen dat ze de waarheid willen opschrijven en dat ze objectiviteit nastreven oefenen eigenlijk hun ‘witte mannelijke privilege’ uit dat de Ander negeert. Kennis van de waarheid is namelijk onmogelijk volgens Dorudi. In plaats van waarheid na te streven moeten journalisten streven naar feitenvinding met respect voor de andersheid van mensen.

Het duizelt mij bij zoveel verbindingen. Misschien is het omdat ik heb gestudeerd aan de Katholieke Universiteit Nijmegen en niet aan de Universiteit van Amsterdam, maar ik heb altijd geleerd dat waarheid bestaat in de overeenkomst tussen een gedachte en een stand van zaken. Anders gezegd, een gedachte of een taaluiting die haar uitdrukt, is waar als zij het zegt zoals het is (en onwaar als zij het niet zegt zoals het is, voegde Aristoteles daar aan toe). Deze definitie van waarheid geldt ook voor meta-observaties zoals Dorudi die maakt. Het is eenvoudigweg logisch onmogelijk om over feiten (hoe het is, wat het geval is) te spreken zonder daarmee (dat wil zeggen ipso facto) een waarheidsaanspraak te doen. Wie een bewering doet zonder een waarheidsaanspraak te doen speelt toneel en dat is net zozeer het geval als het om meta-talige beweringen gaat als wanneer het om het weerbericht gaat.

Juist wie belang hecht aan onafhankelijke berichtgeving over het wel en wee van vluchtelingen zou niet modieus moeten oreren over pluraliteit en de Ander. Juist Heidi Dorudi zou moeten staan voor het streven naar objectiviteit en waarheid. Er is immers geen reden waarom de extreem-rechtse tegenstanders van zowel Dorudi als mij niet een beroep zouden kunnen doen op hun andersheid, die we in de logica van Heidi Dorudi onverkort zouden moeten accepteren. Pluraliteit, het vieren van andersheid (“alteriteit”) omwille van die andersheid is niets meer dan een omweg naar de tirannie van de willekeur van het louter subjectieve als zij niet door een ideaal geleid wordt – een ideaal dat natuurlijk niet toevallig door de eeuwen heen is ontwikkeld door de Westerse, blanke mannen en vrouwen die Dorudi de Zwarte Piet toespeelt, waaronder haar terecht beminde Hannah Arendt een prominente plaats heeft.