Leven als een verbaasde boskabouter, dat is misschien wel het beste. Het valt allemaal niet mee, namelijk. Dat leven. Het is voor jezelf al een hoop gedoe, pakweg 80 jaar min of meer ongeschonden trachten door te komen met idealiter nog wat comfort en plezier onderweg. Maar dan zijn er ook nog andere mensen, en hoewel Anderen een bron van warmte, plezier, liefde en troost kunnen zijn, zijn veruit de meeste mensen oninteressant en een groot deel is zelfs ronduit afschuwelijk.

Verbaasde boskabouters met een mening bijvoorbeeld, een mening die zij aan anderen willen opleggen.

Zo zijn er mensen die vinden dat media al te gruwelijke oorlogsbeelden niet mogen publiceren, want dit vinden zij ‘niet nodig’. Sja. Nodig, nodig, wat is nodig? De realiteit is er, haar onder ogen zien is allicht niet nodig nee. Misschien zouden we ons prettiger voelen als we als een verbaasde boskabouter door het leven gingen, zonder internet en ISIS-video’s, de hele dag wat overrompeld door een bos dwalen en des avonds de deur van onze paddestoel achter ons dicht trekken, nog hoofdschuddend om de wondere wereld van kreupelhout en struweel.

Die boskabouter-mentaliteit zie je bijvoorbeeld bij de Volkskrant, waar het de ombudskabouter heeft behaagd om eens krachtig stelling te nemen tegen overdoses realiteit die het verbaasd boskabouteren danig in de weg staan. In plaats van mensen allochtoon te noemen of Turk, Marokkaan, of sowieso benoemen uit welk kabouterbos ze dan ook vandaan mogen komen, dat mag gewoon niet meer. Krijg je tegenstellingen van en daarom had de ombudskabouter een hele lieve boskabouter-term bedacht: de Streepjesnederlander. Echt waar? Echt waar. Verdere duiding van dit realiteitvermijdende boswezen leest u hier, van de Opperkabouter van The Post Online.

In het deel van het sprookjesbos dat wij Utrecht noemen, kennen zij het trucje van toveren met taal ook. Daar gaan ze haatimams die joden en homo’s doodwensen voortaan ‘gastsprekers’ noemen. Mochten de moslimkabouters hier te lande dan eens iemand opblazen of de strot afsnijden, dan is de verbazing van de boskabouters niet geveinsd: er waren immers geen haatimams, maar gastsprekers! En dan toch opeens doden en gewonden, door toedoen van Streepjesnederlanders! Beelden van zulke narigheid zullen niet worden getoond, niet nodig immers en slecht voor de verbaasde-boskabouter-lifestyle.

Problemen gaan niet weg als je ze negeert of lieve namen geeft, maar het maakt het wel een stuk makkelijker om er geen verantwoordelijkheid voor te nemen en ontzettend verrast en verbaasd te zijn als de werkelijkheid toch opeens op de deur van je paddestoel klopt.

Het leven valt niet mee, maar zijn wij eenmaal ademend en wel gearriveerd op deze planeet, dan houden wij over het algemeen toch met alle macht vast aan dat leven. De bruutste realiteit is: te weten dat het ophoudt. Wij sterven. En om toch min of meer monter aan elke dag te kunnen beginnen, omhelzen wij onze innerlijke verbaasde boskabouter, soms tegen de klippen op, tot in het grijnzende aangezicht van de onvermijdelijke dood aan toe. Heel menselijk, maar Ombudskabouters, Utrechtkabouters, kankerkabouters, waar houdt geruststellende verbazing op en begint het keihard voorliegen?

Screen Shot 2015-07-13 at 3.35.55 PM