Van die akkefietjes waarin beide partijen tergend stom zijn. En waarin beide partijen, hoewel dus totaal stom, ergens wel een punt hebben. De Universiteit van Amsterdam weigerde op haar openingsfeestje van het academische jaar een gedicht van studenten. Ze mochten het alleen voordragen als ze het taalgebruik wat zouden kuisen. Had die snotneuzen toch gewoon hun gediggie laten opdreunen, UvA! De beste manier om die ‘rebellen’ te exposeren als de verwende kleuters die ze zijn, is door ze parmantig hun foeiwoordjes te laten roepen op de bijeenkomst. Niemand geeft een fuck, de actie slaat helemaal dood, en ze staan te kijk als het kindje uit Annie M. G. Schmidt’s ‘Ik ben lekker stout’: grote mensen zijn stom en “als ze kwaad zijn, zeg ik BIL.”

Het werkje zelf is hier te bewonderen:

Onwaarschijnlijk brakke lyriek, voorgedragen door een langharige jongeman en zijn al even barbierschuwe vrind die het geratel voorziet van artistieke *ploing* geluiden. Ik vermoed een parodie, dit moet haast wel satire zijn toch? Met die schaamteloze terminologie als “de Amsterdamse Lente”, een verwijzing naar de heftige oproeren van de Arabische Lente waarin mensen daadwerkelijk het leven lieten en in het gevang belandden. Een lente waarin deze verwende millennials het geen minuut zouden uithouden zonder huilend om hun moeder te gillen. Sterker nog, dat huilen deden ze al toen de ME een paar kraakhipsters wegsleepte bij het Maagdenhuis.

De blagen van de Maagdenhuisbezetting hoeven zelfs de tonnen schade aan het pand niet te vergoeden. De UvA beweert inmiddels constructief met ze in gesprek te zijn. Dat is de dames en heren axievoerders waarschijnlijk niet 1968 genoeg, dus kwamen ze met een ‘provocatie’ in de vorm van een gedicht met vieze woorden en de UvA was zo oliedom om te happen.

De openingsceremonie moet enige waardigheid hebben, geblèr met termen als slet en hoer zijn dan allicht niet bijster gepast en de UvA beperkt de vrijheid van meningsuiting van de studenten niet: zij kiezen er slechts voor om er zelf geen podium voor te bieden en dat mag. De studenten willen hun gratuite rebellie op de opening een stem geven, dat is ook begrijpelijk, alleen jammer dat het ze aan creativiteit ontbreekt om met iets beters te komen dan vieze woorden. (Als ze kwaad zijn, zeg ik BIL!)

Maar hoe is dit, qua deal: per ton vergoede schade krijgen die kinderen 1 minuut spreektijd op de Jaaropening. De UvA-directie doet te veel aan rendementsdenken, zo heb ik mij laten vertellen door ongewassen demonstranten. Nou, die zullen dan superblij zijn met deze constructie. En de vervelende protesteerdrammers die nog nooit in hun leven een dag serieus werk hebben gedaan, maar slechts met ernstige smoeltjes en een Gooische dictie discuzeuren over sociale ongelijkheid en het Grootkapitaal, leren een waardevolle levensles. Wie betaalt, bepaalt.