Wat dus echt vet stom is van werk. En zeker van banen voor hoogopgeleiden. Het kost je een bak TIJD, jongen. Je moet er heen, dingen doen, soms thuis nog zaken voorbereiden, echt, een baan hebben is nogal een gedoe. Weet u wat ook een hoop tijd kost? Een kind. Moet de eerste, pakweg, 12 jaar van zijn leven permanent onder toezicht staan. Weet u wat nog meer tijd kost? Twee kinderen. En weet u wat nóg meer tijd kost? Drie kinderen!

Je zou dus denken dat als iemand bij volle verstand voor drie kinderen kiest, hij of zij van te voren heeft nagedacht over de gevolgen die dat heeft voor de agenda. En niet na de komst van nummer drie verbolgen constateert dat er niet zomaar 30 uur in een dag gaan, of dat een baan niet opeens een activiteit wordt die zich wel plooit naar het gezinsleven.

Toch is dat de strekking van dit ingezonden stuk in de Volkskrant van Sonja Kamp,  een mevrouw die hoogopgeleid is en drie kinderen heeft. Ontslag vanwege zwangerschap is een kwalijke zaak, en werkgevers zouden best wat flexibeler kunnen zijn ten aanzien van de werktijden van jonge ouders (m/v). Bijvoorbeeld, wél om 5 uur weg naar de creche, maar dan ook des avonds nog even thuis iets afmaken of voorbereiden. Dat is vermoeiend, ja, na driemaal voederen-badderen-slapen-routine en het puinruimen van huiskamer en keuken, maar hee, ik mag er toch van uit gaan dat anno 2015 niemand onder dwang drie kinderen op de wereld zet.

Maar als ik als werkgever een sollicitatiebrief van deze mevrouw krijg, haar naam Google en dit onder ogen krijg: “Het solliciteren is een intensieve bezigheid en vergt focus en tijd, hetgeen er niet is met kleine kinderen.” Dan is het zeer waarschijnlijk dat mijn reactie ook zou luiden:  “We twijfelen of je deze stap nu wel moet nemen in combinatie met je gezin.” In het eerste citaat kun je voor ‘het solliciteren’ namelijk ook ‘een zware baan’ invullen.

Kinderloze collega’s willen misschien ook wel om 5 uur weg. Ik zie echt niet in hoe andermans voortplanting het principe ‘gelijke monniken, gelijke kappen’ zou overrulen. Over gelijkheid gesproken, mannen hebben volgens Kamp minder last van deze wantoestanden. Dat wil ik best geloven. Mannen zijn niet minimaal drie maanden uit de running als zij een kind krijgen, en hoeven niet na terugkeer rekening te houden met borstvoedingen op gezette tijden. Kun je oneerlijk vinden, maar Moeder Natuur heeft al haar kinderen even lief doch heeft biologisch bepaald dat alleen haar dochters kinderen dragen en zogen. Kinderen zijn een keuze, en de consequentie van die keuze brengt meer keuzes met zich mee. Bijvoorbeeld: misschien dat een zware baan en borstvoeding niet optimaal combineren, dus ofwel je wacht een poos met herintreden, of je geeft de baby een flesje. Hoe dit een probleem van de werkgever zou moeten zijn, ontgaat mij.

En over mannen: daar valt qua arbeidsmarkt nog wel een wereld te winnen. Vrijwel altijd gaat de vrouw minder werken als er kinderen komen. Misschien is het een geinig idee om voordat je kinderen krijgt, te overleggen hoe je het straks gaat doen. Die gemene rotmannen die maar gewoon zorgeloos kinderen krijgen en doorwerken de schuld geven, is een zwaktebod. Dat zij kennelijk moeiteloos werk en vaderschap combineren is het gevolg van vrouwen die geen harde eisen stellen. Of misschien zijn mannen er gewoon efficiënter in, of minder perfectionistisch.

Het hele frame van ‘discriminatie vanwege moederschap’ gaat niet op, zo lang vrouwen de gevolgen van hun keuzes niet onder ogen willen zien. En bijgevolg een schaap met vijf poten eisen: een zware baan waar je om 5 uur weg kan, kinderopvangtoeslag tijdens werkeloosheid, een groot gezin én een voorkeursbehandeling ten opzichte van collega’s. Verwende prinsesjes zijn het. Alsof je kettingrookt en dan woedend wordt op de dokter die zegt dat je longemfyseem hebt.

Er zijn genoeg vrouwen met veel kinderen en zware banen. Die klagen niet in de krant, daar hebben zij helemaal geen tijd voor. Zij zijn te druk met verantwoordelijkheid nemen voor hun keuzes en hebben niet de behoefte om te eisen dat de maatschappij zich vormt rond hun levensvervulling. Kinderen hoeven echt geen obstakel te zijn in combinatie met werk. Als ouders, en vooral vrouwen, bereid zijn goede afspraken te maken, hard te werken en te accepteren dat je niet alles kan willen, kunnen we wat mij betreft alle aandacht besteden aan de gevallen van daadwerkelijke discriminatie. Helaas komt ontslag vanwege zwangerschap nog wel voor, namelijk.

Beeld: cc Bundesarchiv via wikimedia commons